Ja napisałam wszystko oczami Nathalie, a Madzia oczami Belli. Tak
wspólnymi siłami napisałyśmy kolejny rozdział. Miłego czytania :) Taśka i Alice
Z doświadczenia wiem, że rzadko wszystko jest w porządku. Ludzie
się zmieniają ( wampiry też). Zawsze nadchodzi pora zmian. Lato
zastępuje zima, a wszystko co kochamy zasypie śnieg.
Pora iść do przodu, 'dojrzeć'.
Oczami Nathalie:
Siedzę w komnacie i szykuję się na imprezę. Damon gdzieś wybył,
pewnie zobaczę go dopiero pod koniec przyjęcia i to w szampańskim
humorze... Przyszła do mnie Jane, dawno się nie widziałyśmy, musimy
nadrobić zaległości. Ostatnimi czasy oddaliłyśmy się od siebie ale
zawsze będziemy się świetnie dogadywać. To się nie zmieni. Nadajemy na
tych samych fala, dwa wredne charakterki.
- Szkoda, że nie jesteś
już z moim braciszkiem - powiedziała wyciągając moją sukienkę z szafy.
Spojrzałam ku niebu. ''Za jakie grzechy? ''. Wiedziałam, że prędzej czy
później zejdziemy na ten temat. Gadałyśmy już o nowych technikach
wysysania krwi z ludzi, o butach, plotkowałyśmy o takiej jednej
wampirzycy. Nienawidzimy dziewuchy. Właściwie jest mało osób, które
darzymy sympatią. Jane najbardziej kocha Alec'a, więc jako jego
siostrzyczka musiała się pożalić jaki to on nie jest biedny i zrozpaczony
po naszym rozstaniu, już nawet nie będę wspominać o powodzie
rozłąki.... Ach, serce mi krwawi jak o tym myślę...
- Szkoda to
tego, że w ziemię nie trafił jakiś wielki meteoryt, nie rozdzielił ziemi
na dwie części i ja z Alec'em znaleźliśmy się na innych połowach. -
Niestety ta perspektywa jest mało prawdopodobna.
- Zakładaj, - mówiąc to przyłożyła do mojego ciała suknię - musisz pięknie wyglądać, Alec oniemieje z zachwytu.
- Czy ty kobieto słyszysz co się do ciebie mówi!? - krzyknęłam.
- Mhmm - mruknęła w ogóle nie zainteresowana, wciąż przykładając mój strój.
-
Może zapytam tak, uwaga pytanie za 100 punktów; z kim mieszkam w tej
komnacie? Kto jest moją osobą towarzyszącą? Podpowiedź: chodzi o tę samą
osobę.
- Damon - wysyczała przez zaciśnięte zęby.
- Brawo! Tak,
chodzi o mojego narzeczonego. - klasnęłam w dłonie i udawałam
niesamowicie radosną. - A teraz nasza mała Jane za poprawną odpowiedź
dostanie cukiereczka. - Pogłaskałam ją po głowie. I tym incydentem
postanowiłam zakończyć tę miło, konwersację o Alec'u. Nie mam ochoty o
nim rozmawiać, najchętniej wymazałabym z pamięci nasze ostatnie
spotkanie.
Podała mi sukienkę i rzuciła szybkie:
- Widzimy się na dole. - I już jej nie było.
***
Oczami Belli
Właśnie siedzimy w komnacie Heidi i dokonujemy ostatnich poprawek w naszych strojach. Olivia kończy makijaż Sereny, a Heidi jej fryzurę. Wszystko pięknie się razem komponowało, a po Serenie było widać, że jest naprawdę szczęśliwa. Patrzyłam jak emanuje od niej to szczęście i radość, zachodziłam w głowę czy i mi się kiedyś tak poszczęści i czy poznam tego jedynego, z którym będę chciała pozostać na całe życie
Ale ty już kogoś takiego poznałaś- podpowiedział mi głosik w mojej głowie- I znajduję się w pokoju gościnnym.
Może i ten głosik ma racje. Może Edward to ten jedyny, z którym jest mi pisane spędzić całe moje wampirze życie? Poczułam lekkie szturchnięcie w ramię
- Już czas- powiedziała Destiny. Szybko wstałam i poprawiłam sukienkę.- Jak tylko zobaczysz nas w drzwiach zacznij grać- uśmiechnęła się. Szybko wyszłam z komnaty i udałam się w stronę pięknie ubranego ogrodu.
Na zewnątrz zebrali się już wszyscy. Szybko przeszłam bokiem na podest dla muzyków i wzięłam do rąk moje skrzypce (Olivia prosiła mnie bardzo bym na wejście zagrała Ave Maria na skrzypcach, miałam do nauki tylko 2h, ale i tak mi się udało). Udawałam, że je stroję, jednak patrzyłam na wszystkich zebranych. w pierwszym rzędzie siedzieli: Aro, Marek i Kajusz wraz ze swoimi żonami. Dalej było miejsce dla najbliższych przyjaciół (Nathalie, Damona, Eleny, Stefana, Jane, Heidi i Aleca). Dalej siedzieli Cullenowie. Przyglądali mi się z wyraźną uwagą, a w szczególności jeden z nich. Nie zwracałam na to uwagi, dopóki obok niego nie usiadła ta tleniona blondyna. Kiedy to zobaczyłam, o mało nie złamałam smyczka. Zauważyła to Rosalie, uśmiechnęła się pod nosem. A myślała, że tego nie zauważyłam.
Po chwili przyszedł pastor, a za nim przyszedł James z Chadem i Ksawerym. Przywitali się z pastorem i ze mną. James był wyraźnie zdenerwowany, a chłopaki mieli z niego niezłą polwekę.
- Nie bój się tatuśku- zaczął Chad- Jeśli Serena będzie chciała zwiać to ją powstrzymamy- zaśmiał się.
- Nie załamuj mnie- powiedział James przecierając czoło.
- Nie słuchaj głupot, gadanych przez głupiego- poklepałam go po ramieniu. Głośno przełknął jad. Po chwili goście wstali.- Już czas- powiedziałam i pchnęłam go na jego miejsce. Wszyscy odwrócili głowy w stronę drzwi, a ja zaczęłam grać "Ave Maria". Serena powoli szła w stronę ołtarza, przed nią szły Olivia i Destiny. Serena i James ciągle patrzyli sobie w oczy. Ja też ciągle czułam na sobie czyiś wzrok. Nie miałam zamiaru patrzeć kto to, bo i tak wiedziałam kto to. Kiedy Serena stanęła na ślubnym kobiercu, moja muzyka ucichła, siostry zajęły miejsce obok mnie, a goście usiedli zaczęła się ceremonia.
***
Oczami Nathalie
Impreza rozkręca się w najlepsze. Wszyscy się rozluźnili i
pozostawili daleko w tyle drętwą atmosferę. Postanowiłam się rozejrzeć.
'Para młoda' tańcząc czule się przytulała. Cullenowie kręcili się gdzieś
z boku, Alec popijał krew z kieliszka i obserwował mnie, nie musiałam
tego widzieć, czułam jego spojrzenie na plecach; Aro dyskutował o czymś
mało interesującym z .... Tomem Nixtonem? A może to był Tobiasz Nilson?
Nieważne, oczywiście nigdzie nie było Damona. Chyba będę musiała
poszukać jakiegoś miłego kawalera, który wcieli się w rolę tancerza.
Nagle podchodzi do mnie mężczyzna średniego wzrostu, z blond
włosami, owiany zapachem drogiej, mocnej wody kolońskiej ( której nie
lubiłam ) i zapachem tytoniu. To mogła być tylko jedna osoba.
-
Adrian!? - krzyknęłam i zarzuciłam mu ręce na szyję. Przytuliliśmy się,
ucałowaliśmy się. Jeszcze raz mu się przyjrzałam i zauważyłam jedną drobną
zmianę: inne uczesanie. Reszta nic się nie zmieniła. Może to zabrzmi
głupio ale jego znakiem rozpoznawczym jest zapach. Nałogowo pali.
Zazwyczaj papierosy, czasem kubańskie cygara, od wieków pachnie tak
samo. Czasem przewleka się zapach alkoholu. Spojrzałam jeszcze raz, miał
na sobie dobrze dopasowany, granatowy garnitur w drobne prążki. Na
prawym, ramieniu miał brokat, a na twarzy szeroki uśmiech. Miło znów go
widzieć.
- To co siostrzyczko skoro już mi się przyjrzałaś może
zapalimy? - Z kieszeni spodni, wyciągnął do połowy puste opakowanie Lucy
Strike. Wyciągnęłam jednego, on również i paliliśmy w milczeniu.
-
Skoro już palimy to dobrze byłoby się napić. - Podeszliśmy do stolika z
krwią ludzką.- To co zawsze? - Kiwnęłam tylko głową na potwierdzenie
tego, że życzę sobie 0 Rh-. Stuknęliśmy się kieliszkami i zaczęło się.
Oboje zaczęliśmy opowiadać sobie co się działo w naszych życiach kiedy
przez dłuższy czas nie mieliśmy ze sobą kontaktu. Ostatnio kiedy
widziałam mojego brata pokłóciliśmy się. Jakoś żadne z nas nie wychyliło
się, żeby zawiesić broń, do dziś.
Adrian mieszka w naszej posiadłości w Walii tam prowadzi rozpustne
życie. Zero zmian. Kiedy doszłam do momentu, w którym należało
powiedzieć bratu o zaręczynach, zareagował jak większość osób, które
mnie dobrze znają, zdziwił się ale szybko się otrząsnął, objął mnie
ramieniem i powiedział:
- No nigdy bym się nie spodziewał, że tak będziesz spieszyć się do zamążpójścia. - Obdarzył mnie uśmiechem.
- Ja się spieszę? Ja mam 237 lat.
-
Całkiem sporo, ciekawe kto chce taka staruszkę. - Nabijał się ze mnie.
Za kare dałam mu kuksańca w ramie. - Tak serio, kto jest tym
szczęściarzem?
- Poznasz go. Właściwie szukałam mego narzeczonego ale
się zagadaliśmy. Pogadamy później. - Odeszłam, a za sobą zostawiłam
Adrian, który już flirtował z jakąś panna. Przewróciłam oczami i
pomyślałam ''cały Adrian''.
***
Oczami Belli
Zabawa się zaczęła. Wszyscy bawią się wyśmienicie. Właśnie rozmawiam z Eleną, popijając krew, kiedy podchodzi do mnie reszta mojego rodzeństwa.
- Już czas na naszą niespodziankę- pisnęła Olivia. Pokiwałam głową i dopiłam krew.
- Wybacz na chwilę- uśmiechnęłam się do Eleny.
- Nie ma sprawy- uśmiechnęła się i zniknęła w objęciach Stefana.Olivia ciągnęła nas w stronę sceny.
- Każdy wie co ma robić?- zapytała. Wszyscy przytaknęli. A nasza niespodzianka polegała na tym, że wykonamy ulubioną piosenkę Sereny pt. "All I Need", mają nam w tym pomóc Heidi, Alec i Jane. Kiedy weszliśmy na scenę, cała trójka podeszła do nas. Ja złapałam za skrzypce, Heidi za wiolonczele, Alec za bas, Destiny za pianino, Chad za perkusję, Ksawery za gitarę elektryczną, a Jane za klasyczną. Olivia będzie śpiewać (-,-)
- Hej- zaczęła Olivia, wszyscy momentalnie ucichli i zaczęli patrzeć w naszą stronę- Przepraszam, że przerywam wam w zabawie, ale razem z moim rodzeństwem i przyjaciółmi chciałabym wykonać pewną piosenkę dla naszych rodziców, żeby pokazać im jak wiele dla nas znaczą.- Odwróciła się do nas i dała znak by zacząć.
Later....
Po wykonanej piosence wszyscy zaczęli bić brawo i wiwatować. Serena bardo się wzruszyła i od razu przybiegła nas uściskać. Czułam się wspaniale.
Oczami Nathalie
Moje poszukiwania
Damona skończyły się tym, że przetańczyłam chyba z połową gości,
wypiłam ponad 20 kieliszków krwi i pokłóciłam się z moimi dawnymi
wrogami. W końcu znalazłam Bellę. Dziś widzę ją pierwszy raz, chyba wiem
jaki jest powód... Cullenowie, a w szczególności jeden. Nie
rozmawiałyśmy na temat tak nagłej przeprowadzki ale wszyscy wiedzą jaki
jest powód.
- Hej, piękna! Widziałaś może Damona? Nigdzie nie mogę
go znaleźć, zmył się zaraz po naszym przyjeździe. Pewnie już znalazł
sobie inna przyszłą żoneczkę - wyszczerzyłam się do niej. Odpowiedziała
delikatnym i udawanym uśmiechem. Nie zamierzałam jej pocieszać, raczej
chciałam kopnąć ją w dupie i powiedzieć żeby znalazła sobie kogoś z
lepszą fryzurą. No dobra... gdybym wyjechała z tekstem o fryzurze na
pewno by mnie zamordowała.
- Ej, mała. Wyluzuj. Jest tylu facetów, a
ty wciąż myślisz o jakimś dupku. Patrz na mnie - wskazałam na siebie
kciukami - mój narzeczony gdzieś zniknął, może hula sobie z jakąś gorącą
wampirzycą, a ja dobrze się bawię, tańczę, pije.
- To ciekawe dlaczego go szukasz? - zapytałam zła.
- A kto będzie przynosił mi drinki!? - byłam oburzona.
-
Nie wszyscy są tacy jak ty. - Auć- I nie traktują wszystkich jak
przedmioty - powiedziała to co myśli. I nie powiem, zabolało. Wzięłam
łyka słodkiego drinka i powiedziałam obojętnie:
- Jak chcesz to sobie
tu siedź i użalaj się nad sobą. Ja spadam. - Myślę, że żadna z nas nie
miała ochoty na rozmowę, a już na pewno nie w takiej atmosferze.
Postanowiłam, że misję pod kryptonimem 'Pocieszanie biednej, Belluni
zostawię komuś kto bardziej się na tym zna. Serena najbardziej się do
tego nadaje. Destiny też może być, tylko błagam nie Olivia...
Odwróciłam się i głową uderzyłam w coś twardego, umięśnionego, zimnego i
ładnie pachnącego wodą kolońską. A był to męski tors. Zrobiłam krok do
tyłu moim oczom ukazał się bardzo wysoki, przystojny mężczyzna, w
czarnym, idealnie skrojonym garniturze, na dłoniach miał ciemne, chyba
jedwabne rękawiczki. Osobiście uważam, że to przesada ale wyglądają
elegancko.
Nieznajomy patrzył na mnie zielonymi oczami,
kolor oczu dość rzadko spotykany u naszej rasy. Ładnie się uśmiechał i
życzliwie (?). Zawsze uważałam, że facet nie powinien uśmiechać się
ładnie i słodko.
Czekałam aż mi ustąpi i chociaż
przeprosi, pomijając fakt, że ja na niego wpadłam, ale nic takiego nie
nastąpiło. Wściekła po rozmowie z Bellą uniosłam brew. Facet dalej się
we mnie wgapiał. Po chwili popatrzył w dal, szybko zamrugał dwa razy,
ściągnął rękawiczki, posłał mi jeszcze bardziej rozbrajający uśmiech i
łapiąc moją dłoń powiedział:
- Oczywiście. Gdzie moje maniery? - W
tej chwili delikatnie musnął moją dłoń, dalej ją trzymając pytał. - Z
kim mam przyjemność? - Próbował mnie czarować ale nie ze mną takie
numery.
- Za każdym razem - zaczęłam ironicznie - kiedy o tobie
pomyślę mój mózg zaleje miód, gdyż jestem niesamowicie uradowana, że
rycerskość nie umiera ale śpieszę się. - Chciałam wydostać swoją dłoń z
uścisku, z lekkim zawahaniem rozmówca pozwolił mi na to. Posłałam mu
przesłodzony uśmiech i odeszłam. Usłyszałam tylko, westchnienie Belli.
No tak, potwierdziłam tylko jej słowa.... I męski głos:
- Miło było spotkać tak uroczą damę. - Przewróciłam oczami.
***
Oczami Belli
Po krótkiej i miłej rozmowie z Nathalie, nie miałam już na nic ochoty. Kiedy nerwowym krokiem szłam do stołu z krwią, ktoś złapał mnie i pociągnął na parkiet, a tym kimś był Chad. Oczywiście, a któż by inny zrobiłby to tak brutalnie?
- Czy moja kochana siostrzyczka, myślała, że mi gdzieś zwieje?- zapytał odwracając mnie do siebie i biorąc w ramiona.
- Właśnie cię szukałam- skłamałam szybko. On jednak spojrzał na mnie z powątpiewaniem.
- Jasne, a Nath jest miła- odparował z sarkazmem. Już nie rozmawialiśmy tylko tańczyliśmy. Potem tańczyłam jeszcze z Ksawerym, Alec'em, Heidi, Olivią, Stefanem, Emmett'em i na końcu z Jamesem.
- Nie wiem jak mam Ci dziękować- zaczął.
- Tato, tylko się nie rozklejaj- szepnęłam- Wampiry patrzą- zaśmiałam się.
- Po prostu jestem wam wdzięczny, za zorganizowanie czegoś tak pięknego- powiedział i mnie przytulił. Czułam się wspaniale. Nie pamiętam kiedy ostatnio to zrobił. Kiedy ta piosenka dobiegała końca zaczęła się piosenka Rihanny "Stay".
- Można prosić?- zapytał ciepły baryton za moimi plecami. Odwróciłam się i zobaczyłam Edwarda, z ręką wyciągniętą w moją stronę. James już gdzieś znikną. Nie miałam wyboru.
- Oczywiście- podałam mu dłoń, a on natychmiast mnie do siebie przyciągnął, zamykając mnie w żelaznym uścisku.
- To jest piosenka dla wszystkich zakochanych na tej sali- usłyszałam dwa głosy, tak mi znajome. Odwróciłam się w stronę sceny i zobaczyłam Olivie i Alice. Pomachały do mnie i zeskoczyły ze sceny wprost w ramiona swoich ukochanych. Mnie tym czasem Edward przyciągnął jeszcze bliżej. Tańczyliśmy przez moment, kiedy się odezwał.
- Wybacz mi- wyszeptał w moje włosy. Nie wiedziałam co mam powiedzieć. Bardzo chcę mu wybaczyć, ale boję się tego. Wszyscy tego ode mnie oczekują. Rodzina chce żebym była szczęśliwa i ja też tego chce dla siebie...
- Wszyscy wywierają na mnie presje- westchnęłam
- Co masz na myśli?- zapytał z troską.
- Wiem, że wszyscy chcą, żebym była szczęśliwa- zaczęłam się zwierzać- Prawda jest taka, że to z tobą byłam najszczęśliwszą osobą na świecie- wyznałam to co czułam. Podniosłam głowę i spojrzałam w jego oczy, zapaliły się w nich ogniki szczęścia. Postanowiłam dalej mówić:- Ale kiedy usłyszałam to co powiedziała ta Tanya...nie wiem co we mnie wstąpiło. Byłam wściekła, że ośmieliła się ciebie tknąć. Ucieczka była moim jedynym wyjściem.- Przytulił mnie jeszcze mocniej.
- Mogłam Cię zatrzymać i wszystko wyjaśnić- Mogłem...- nie dokończył, bo go pocałowałam. Trochę się zdziwił na początku, ale zaraz przyciągnął mój podbródek jeszcze trochę bliżej.
- Czy to znaczy, że wybaczasz?- zapytał z uśmiechem.
- Już dawno ci wybaczyłam- powiedziałam i znów go pocałowałam.
****
Oczami Nathalie:
Odpuściłam sobie szukanie Damona i postanowiłam potańczyć.
Z Ksawerym na moment zawładnęliśmy całym parkietem. Tańczyliśmy
pogo, co prawda nie ta okazja ale widok zostanie na długo nie tylko w
pamięci wykonawców. Świetnie się przy tym bawiliśmy, naszego optymizmu
nie podzielała Olivia,
która wyciągnęła Ksawerego za ucho poza parkiet i tylko powtarzała, że
jeszcze nigdy się tak nie wstydziła, na mnie również nawrzeszczał. Z
chłopakiem żartowaliśmy, że teraz staniemy się legendą i pogo będzie
tradycyjnym tańcem wśród Vollturi. Po tych słowach wyobraziliśmy sobie
Aro wykonującego wygibasy i wybuchnęliśmy śmiechem. Atmosfera się
rozluźniła, pogadaliśmy trochę, pożegnałam się i wyruszyłam na parkiet.
Tańczyłam z Adrianem, który kręcił mną w prawo i lewo. Gdybym
była człowiekiem pewnie goście ujrzeliby co zjadłam. Potem przyszła pora
na 'pana młodego'. Miła odmiana, taniec był wolny.
- Już niedługo będziemy bawić się na twoim ślubie.
-
Taaa - odpowiedziałam niepewnie. James ładnie podziękował, lekko
dygnęłam i się uśmiechnęłam. Obróciłam się do następnego partnera. Był
nim Alec. Nie musiałam protestować, bo znalazł się Damon. Szybko wziął
mnie w ramiona i wirowaliśmy miedzy parami.
- Jak zawsze świetne wyczucie czasu - powiedziałam szeroko się uśmiechając.
-
Pamiętaj, że ja zawsze przyjdę z odsieczą - zażartował, całując mnie w
czoło. Wtuliłam się w niego i zobaczyłam wściekłego Alec'a. Miał
zaciśnięte zęby, a w oczach nienawiść.
Udaliśmy się do stolika, Damon oddalił się na chwilę po drinki, a towarzystwa dotrzymał mi Adrian.
-
No gdzie ten twój narzeczony? Chcę poznać tego biedaka. - Ciągle ze
mnie kpił. Już powoli zaczynało mnie to denerwować. Zaciągnęłam się
papierosem i powiedziałam:
- A co spieszy ci się do prowadzenia
poważnych rozmów typu 'jak skrzywdzisz moją siostrę to cię zabiję'? -
Nieporadnie naśladowałam jego głos.
- Nie, sama byś go zabiła gdyby
cię skrzywdził. - I oboje śmialiśmy się głośno, nagle za naszych pleców
wydobył się znajomy mi głos:
- Co tu tak wesoło? - zapytał Damon z niezadowoloną miną, podał mi drinka i przeniósł wzrok na mojego brata. Adrian spoważniał.
- Powiedz, że to nie z nim się zaręczyłaś - popatrzył na mnie błagalnie.
- Yyy... To nie z nim się zaręczyłam.
- Kłamiesz prawda?
- Tak - odpowiedziałam szybko.
- Kim jest dla ciebie ten gość?! - Damon krzyczał. Zdezorientowana nie wiem o co chodzi.
- To jest mój brat, idioto i nie krzycz na mnie.
-
Właśnie, nie zwracaj się tak to mojej siostrzyczki. - W słowo 'siostra'
włożył wiele czułości. - Chodź.- Podał mi rękę.- I zapomnij nie pozwolę
ci wyjść za tego playboya.
- A może tak łaskawie ktoś mi wytłumaczy o co chodzi? Znacie się?
-
Taaa, kiedyś się poznaliśmy i to nie była 'znajomość' - Damon nakreślił
cudzysłów w powietrzu- przepełniona sympatią. - Adrian prychnął i
powtórzył jeszcze raz, tym razem wolno i wyraźnie:
- Nie pozwolę - pauza - żeby MOJA SIOSTRA wyszła - znów pauza - za takiego pajaca!
-
To może się napijemy? - zapytałam już totalnie nie wzruszona sytuacją.
Znając ich obu można się było spodziewać, że albo się w sobie
'zakochają' i będą nie rozłączni albo będę się obdarzać czystą, i nie
zdrową nienawiścią. Padło na to drugie, nie wiem co gorsze.
****
Oczami Belli
Zabawa dobiegła końca.
Naszą ostatnią niespodzianką dla rodziców był piękny miesiąc miodowy w...Paryżu!!! Byli bardzo zaskoczeni. Około 07:00 rano pomogłyśmy się przebrać Serenie i odprowadziliśmy ich do limuzyny. Odjechali z piskiem opon, a my byliśmy szczęśliwi, że wszystko tak doskonale się udało.
O godzinie 09:00 miały się odbyć "poprawiny". Szybko poszłam do pokoju wziąć szybki prysznic i przebrać się w wygodniejsze ubranie. Szybko przeczesałam włosy i ruszyłam do Sali Balowej.
Oczami Nathalie
Impreza się skończyła, z Damonem jesteśmy już w naszej
komnacie, nie zadawałam żadnych pytam dlaczego nie lubią się z Adrianem.
Jakoś specjalnie mnie to nie obchodziło, natomiast ciekawość mojego
narzeczonego jest nie pohamowana:
- Nigdy nie zadawałem pytań o co
chodzi z tym bliźniakiem... - no nie kiedyś musiał ale czemu dzisiaj!?
Nic nie odpowiadałam więc kontynuował - Powiesz mi co cię z nim łączyło?
-
Mam ci się tłumaczyć!? - Wpadłam w złość maiejącmając nadzieję, że to go
zniechęci do dalszej rozmowy. - Dosłownie przed chwilą mój brat nazwał
cię playboyem, a to ja mam ci się tłumaczyć?
- Co się tak drzesz kobieto? Zastanawia mnie dlaczego ten temat tak cię złości. - Niestety nie odpuszcza.
-
Byłam z nim kiedyś. Byliśmy szaleńczo w sobie zakochani, zawsze
mieliśmy być razem, a ja byłam pewna, że tak właśnie będzie - dalej
krzyczałam. Chyba nie to chciał usłyszeć. Zmarszczył brwi, zmrużył oczy,
zacisnął szczękę i wybiegł. Taaa, na pewno nie to chciał usłyszeć.
Postanowiłam, że nie będę za nim szła. Już mi wystarczy
szukania go, to bezcelowe. Ubrałam się i wyszłam na małe przyjęcie,
które zorganizował Aro tylko dla vipów.
Idąc korytarzem w
ludzkim tempie do wyznaczonej sali za sobą usłyszałam pogwizdywanie.
Znana melodia, a było nią chyba 'Sto lat'. Jak oryginalnie. Melodia była
coraz głośniejsza więc postanowiłam przyśpieszyć i oszczędzić sobie
spotkania z autorem emocjonującego i wzruszającego koncertu. Niestety nie
udało mi się to. Po chwili szedł obok mnie ten sam facet, na którego
wpadłam. Teraz był ubrany bardziej na luzie: czarne jeansy i popielata
koszula.
- Też wybierasz się na przyjęcie? - zapytał z uśmiechem na
twarzy. No tak niektórzy nie mają problemów i ciągle zacieszają.-
Niestety nie znam drogi, pomożesz? - Co może miałam mu rysować mapę,
albo robić za przewodniczkę: 'A tu kochani jest wielka sala Volltirii,
zabijają tu niegrzeczne wampirki, ale nie śpimy, nie śpimy, zwiedzamy!' I
co jeszcze? Spojrzałam na niego z pod łba. Nie wiem czemu ale było w
nim coś dziwnego. Jakby nie świadom mojego 'wspaniałego' humoru
wyciągnął bladą dłoń i się przedstawił, oczywiście z wielkim uśmiechem.
Gdyby to na nas działało pomyślałbym, że coś jarał.
- Jestem
Sebastian, Sebastian Ganthier. - Mówił z dziwnym akcentem, na którego
wcześniej nie zwróciłam uwagi i którego nie rozpoznawałam. Mocno
uścisnęłam mu dłoń i również się przedstawiłam:
- Jak już
przedstawiamy się w stylu Jamesa Bonda to ja jestem Nathalie, Nathalie
Waters. - Trochę zgryźliwości nikomu nie zaszkodzi. Zareagował
stłumionym chichotem na mój żart.
- Miło cię poznać, Nathalie. - I znów ten akcent....
- Skąd jesteś? Mówisz z dziwnym akcentem.
- Z Francji.
- Monsieur* to wyjaśnia te rękawiczki.
- Dlaczego wszyscy czepiają się mnie o rękawiczki? Po prostu je lubię...
- Widzisz ja uwielbiam być sarkastyczna i też wszyscy się mnie o to czepiają.
- Taki nasz los - westchnął. - A ty skąd jesteś?
-
Z Walii. Yr wyf yn Gymraeg, ac yr wyf yn meddwl bod y menig yn cael eu
stylish.** - Chwilę szliśmy w milczeniu. Wytężyłam umysł, od dłuższego
czasu tego nie robiłam więc nadeszła pora... Wyczułam strach Sebastiana,
bał się, że już nigdy mnie nie spotka. Wybuchnęłam, głośnym śmiechem,
zdezorientowany nie wiedział o co chodzi.
- Tak, masz racje -
zaczęłam poważnie - być może się już nie spotkamy, - położyłam mu rękę
na ramieniu. Już byliśmy przed drzwiami sali i dodałam - tylko nie
wpadnij w nieokiełznaną rozpacz z tego powodu.
- Dar? - zapytał w ogóle niezawstydzony. Trochę zbił mnie z rytmu.
- Tak. A ty masz jakiś?
-
Oczywiście - w tej chwili machną ręką w stronę drzwi, a te się
otworzyły - Madame*** - przepuścił mnie pierwszą i muszę przyznać fajna
sztuczka.
W sali było ponad 20 osób. Usiadłam między Adrianem i Alice, którzy dyskutowali o przepowiadaniu przyszłości.
Adrian: To nie potrzebujesz fusów, szklanej kuli ani złotych rybek? SUPER!
Alice: Jasne, że nie - zachichotała.- Witaj Nathalie.
Ja: Hej! Widzę, że już poznałaś mojego brata. Wiesz... to ja zawsze byłam inteligentniejsza. - I zawsze lubiłam mu dokuczać.
Adrian:
Ha ha ha, nie fikaj gówniaro - poczochrał mi włosy ale nie wściekłam
się o to i tak ich nie czesałam. Do rozmowy włączył się Emmet.
- Następny Waters? Rozmnażacie się jak świnki morskie.
Zobaczyłam Bellę błądzącą po sali ale nie podchodziłam do
niej. Nie miałam ochoty na łagodzenie sporów. Niech sama rozwiązuje
swoje problemy, mnie i tak nigdy nikt nie słucha i jeszcze mi się
obrywa. Podeszłam do Jane.
***
Oczami Belli
Kiedy weszłam do Sali Balowej, była w niej już większość gości. W kącie zauważyła Elenę, ona też mnie zauważyła i gestem ręki pokazała mi bym do niej podeszła.
- Piękne przyjęcie zorganizowaliście- powiedziała kiedy obok niej usiadłam.
- Jeśli chcesz twój ślub też zorganizujemy- zaśmiałam się.
- Mi jeszcze nie śpieszno do ślubu- zaśmiała się i upiła łyk krwi.- Słyszałam, że pogodziłaś się z Edwardem- przytaknęłam jej- I bardzo dobrze, bo mogłaś już nigdy kogoś takiego nie spotkać- objęła mnie ramieniem.
- Jaki to piękny widok- usłyszałyśmy nad nami głos Stefana. Usiadł obok nas i podał po szklance wypełnionej Burbonem.
Po chwili w kieliszek zaczął stukać Aro. Wszyscy spojrzeli w jego stronę. Zaczął gratulować "młodej parze", która niestety nie może być już z nami i tak dalej, i tak dalej. Nudy.
Kiedy skończył gadać, zobaczyłam, że w moją stronę idzie Edward.
- Mogę ją pożyczyć na chwilę?- zapytał.
- To w końcu twoja dziewczyna- zaśmiała się Elena. Wstałam i udałam się za Edwardem.
- Co chciałeś?- zapytałam, kiedy przeszliśmy na balkon.
- Wróć ze mną do Forks- wypalił. Popatrzyłam na niego jak na głupka. Chyba się skapnął- Bo jak to sobie wyobrażasz? Jesteśmy razem, a mieszkamy na dwóch różnych półkulach
- Racja, ale nie wiem co na to najbliżsi- zastanawiałam się.- Pewnie bardzo chcieliby wrócić do domu.
- Pogadaj z nimi- zaproponował- Ja muszę iść pogadać z Esme- westchną- Do zobaczenia- pocałował mnie krótko i poszedł. Ja chciałam natychmiast pogadać z moim rodzeństwem. Chodziłam po całej sali szukając ich. Kiedy tak chodziłam przy jednym ze stolików zobaczyłam Adriana, Alice i...Nathalie. Z tą ostatnią najmniej miałam ochotę by rozmawiać. Wiec poszłam dalej szukając mojego rodzeństwa i zaproponować im powrót do domu.
***
Oczami Nathalie:
-
No co jest piękna? Jak się bawimy? - zapytałam. Jane już miała mi
odpowiedzieć ale w jakieś naczynie zastukał Aro... i zaczyna się,
przemowa. Gratulował 'parze młodej' i gadał jakieś bzdety. Rozglądnęłam
się. Wzrokiem napotkałam hrabiego, francuzika. Ciekawe czy kiedyś jadł
żabę? Widząc, że się na niego patrzę olśniewająco się uśmiechnął,
odpowiedziałam tym samym. Nie wiem czemu ale bije od niego dobra
energia.
Po niemiłosiernie, długiej i nudnej przemowie poszłam na taras. Tak na marginesie jakie przemowy nie są nudne!?
Usiadłam na barierce, odchyliłam głowę do tyłu i pozwoliłam
żeby wiatr rozwiewał mi włosy. Świeciło słońce więc ja robiłam to samo.
To, że się błyszczymy w promieniach słonecznych... to takie kiczowate.
Niestety nie długo mi było pisane delektować się tą piękną chwilą,
przyszedł Alec. Oparł się o barierkę, w bezpiecznej odległości. Jego
twarz wykrzywił grymas.
- Unikasz mnie. Sądziłem, że po naszym
ostatnim spotkaniu będzie inaczej. - To źle myślał. Chciałam zakończyć
to tu i teraz więc słowa płynęły ze mnie bardzo szybko.
- Co ty sobie
myślisz? Że przyjdziesz pocałujesz mnie i to wszystko załatwi!?
Wmawiałeś mi, że mnie kochasz - już otworzył usta żeby coś powiedzieć
ale zaprotestowałam uniesieniem ręki - potem wybrałeś tych starych
dziadów i chcesz żeby wszystko było jak dawniej?
- Kocham cię.
- Uczucie nie wystarczy. Zmieniłam się, nie jestem taka jak dawniej i już nie będzie jak dawniej. Przeszkadzasz mi. Idź już.
Dziwne ale mnie posłuchał, może w końcu dotarło, że nigdy z
nim nie będę. Naprawdę zostawiłam to już za sobą i wyleczyłam się z
niego.
Po chwili byłam już zrelaksowana. Na balkonie
zaczęło zbierać się więcej gości. Adrian zaproponował mi papierosa i
oboje zaciągaliśmy się gorzkim dymem.
- Moja mała siostrzyczka. Że
też nie zauważyłem kiedy tak urosłaś. - Objęliśmy się w pasie i znów
zaczęliśmy opowiadać sobie śmieszne sytuacje z naszego życia, a ja
obiecałam sobie, że już nigdy nie pozwolę na to żebyśmy stracili kontakt
na tak długo. Teoretycznie mamy wieczność ale nie znasz dnia, ani
godziny. Moje rozmyślanie przerwał Ksawery, który przyłączył się do
rozmowy. Zaczęłam opowiadać mu kompromitujące fakty z życia Adriana na
co on zareagował następująco: 'Ja i moje papierosy nie możemy tego
słuchać, wychodzimy'****.
Doszłam do wniosku, że nie warto szukać miłości. Sama przyjdzie.
--------------------------------------------------------------------------------
* Monsieur z francuskiego Pan
** Nathalie powiedziała, że jest Walijką i uważa, że rękawiczki są stylowe.
*** Madame z francuskiego Pani
**** Tekst jak i postać Adriana pochodzi z Akademii Wampirów. Zmieniłam mu tylko nazwisko i narodowość.
Przypisała Taśka
Witajcie wszyscy!
Na początek chciałam zauważyć, że nie było tak źle i zgromadziło się te 20 komentarzy. Więcej było przy tym marudzenia :D
Po drugie pragnę zauważyć, że jest to najdłuższy rozdział jaki do tej pory pojawił się na moim blogu!!!
Nie czekaliście na niego długo ;D
Chce też wam powiedzieć, że nie wiem kiedy pojawi się następna notka, ale będzie w tym miesiącu :)
Chciałam Wam życzyć miłej drugiej połowy wakacji :) szkoda, że szkoła się już zbliża :( Lepiej nie będę teraz o tym myśleć, bo mi się humor popsuje :)
Pozdrawiamy ;) Madzia ;* I Taśka ;)
niedziela, 4 sierpnia 2013
środa, 31 lipca 2013
35. "Paniejski"
Oczami Belli
To już za dwa dni.
James i Serena znów przyrzekną sobie wieczną miłość.
Dziś jedziemy wybrać sukienkę dla Sereny. My zabieramy Serenę na całodniowe zakupy, a chłopaki mają gdzieś wyciągnąć Jamesa, żeby reszta mogla zająć się przygotowaniem ogrodu i Sali Balowej. To będą pracowite dwa dni.
O godzinie 07:00 Olivia i Heidi zwołały wszystkich, którzy mają przez ten czas uszykować wszystko co było potrzebne. Nałożyłam na salę tarczę anty-dzwiękową by Serena i James niczego nie słyszeli.
- Damy wam tyle czasu ile się tylko da- zapowiedziała Olivia- Nie wiem ile to potrwa. Będziemy was informować telefoniczne. Tak samo chłopaki postąpią z Jamesem. Kiedy nas nie ma kontrole nad wszystkim przejmuje Heidi. Kwiaty przyjadą za godzinę. Podobne z krwią.- skończyła wydawać instrukcje- Czy wszyscy wiedzą co mają robić?- powiedziała podniesionym głosem, zupełne jak generał do żołnieży.
- Tak jest Pani Kapitan!- odkrzyknęli wszyscy równo.
- A więc rozejść się!- krzyknęła. Wszyscy zniknęli i zabrali się do pracy. Olivia odwróciła się w naszą stronę.
- Nas czeka trudniejsze zadanie- westchnęła. Poszła w kierunku sypialni Jamesa i Sereny.
- Cześć dziewczynki- przywitała Nas z uśmiechem- Co Was sprowadza?
- Jedziemy na zakupy- oznajmiła Olivia
- Dziewczynki...- zaczęła, lecz Olivia nie dała jej dojść do głosu.
- Nie ma, żadnego "ale". Jedziemy.- powiedziała i pociągnęła Serenę w kierunku garaży. Serena już nie protestowała bo wiedziała, że i tak nie wygra.- Tam gdzie jedziemy to niespodzianka więc zasłonimy ci oczka- zaświergotała Olivia
- Czy to naprawdę jest konieczne?- zapytała. Olivia jedyne przytaknęła. Serena westchnęła i pozwoliła mi zawiązać sobie oczy czarną przepaską. Pomogłyśmy jej wsiąść do samochodu i ruszyłyśmy do salonu sukni ślubnych. Kiedy zatrzymałyśmy się pod salonem pomogłyśmy wysiąść Serenie z auta i postawiłyśmy ją przed szklanymi drzwiami.
- Dziewczyny, co się tu dzieje?- zapytała rozdrażniona. Olivia dała mi znak, żebym rozwiązała opaskę. Kiedy to zrobiłam Serena głośno nabrała powietrza.- Co to ma znaczyć?-zapytała zbyta z tropu.
- Przecież chcieliście odnowić swoje przyrzeczenia, prawda? Przez moją ucieczkę było to niemożliwe- opowiedziałam- Więc teraz wybierzemy Ci suknię na ten wyjątkowy dzień.
- Ale jeszcze nie ma ustalonej daty...- zaczęła swoje protesty, w chwili kiedy Olivia i Dess zaczęły ją ciągnąć w stronę drzwi. W momencie, kiedy przekroczyłyśmy próg podeszła do nas kobieta w średnim wieku.
- Witam- przywitała się grzecznie- W czym mogę Paniom służyć?- zapytała.
- Potrzebujemy sukni dla naszej mamy- zaczęła Olivia. Sprzedawczyni zwróciła się do Sereny i zaczęła wypytywać o różne detale. Kazała nam usiąść i zawołała kilka dziewczyn. Zaczęła grzebać między manekinami i dała tym dziewczyną po kilka sukni. Zagoniła je do przymierzalni, a potem zwróciła się do nas.
- Zapraszam na pokaz- powiedziała i włączyła muzykę. No, no muszę przyznać, że znają się na rzeczy. Sama tu przyjdę kiedy będę wychodzić za mąż. Sukienki bardzo mi się podobały, z resztą Serenie też, lecz mówiła, że to dalej nie jest to.
- Czy miałaby Pani jakąś suknię z czerwonym akcentem?- zapytała z nadzieją. Kobieta jedynie się uśmiechnęła.
- Oczywiście. Proszę chwilkę poczekać- i zniknęła na zapleczu. Serenie, aż oczy rozbłysły.
- Wiedziałam, że wymyśli coś takiego- szepnęła Olivia- dobrze, że dodatkowo zamówiłam 100 czerwonych róż- powiedziała i poszła zadzwonić. W tym czasie wyszły do nas cztery dziewczyny (1,2,3,4) ubrane w cudne białe suknie z odrobiną czerwieni. Serena przymierzyła wszystkie. Mi najbardziej podobała się pierwsza i druga. Serena wahała się nad drugą i trzecią. Po jakiś 20 min namysłu wybrała drugą. Była z tego powodu bardzo zadowolona. Razem z Destiny poszły wybrać welon. Olivia zadzwoniła do Heidi. Ta powiedziała jej, że wszystko jest w jak najlepszym porządku i możemy wracać.
Kiedy wracałyśmy do zamku było jakoś po 14:00. Gdy tylko wjechałyśmy do garażu przybiegła do mnie Jane niosąc moją pelerynę i herb. Spojrzałam na nią zdziwiona.
- Po co mi to przyniosłaś?
- Przybyli pierwsi goście i Aro Cię wzywa- oznajmiła podając mi rzeczy.
- Jacy goście?- zapytała Serena
- O jak późno!- krzyknęła Olivia- Musimy iść do twojej sypialni. Chodź- powiedziała ciągnąc za sobą Serenę o Dess.
- Jacy goście?- zapytałam nakładając pelerynę.
- Zobaczysz- powiedziała unikając mego wzroku. Domyślałam się najgorszego, ale musiałam iść do Wielkiej Sali. Przy drzwiach stał Alec.
- Nie będziesz zachwycona- uśmiechną się, a ja dopiero zajarzyłam o kogo chodzi. Modląc się by to nie była prawda weszłam do Sali Tronowej. Gdy tylko przekroczyłam próg Sali w moją stronę zwróciło się 7 par oczu. Tylko nie to- pomyślałam. Zdawali się zdziwieni moim przybyciem. Zlustrowali mnie od dołu do góry. Zatrzymali się na oczach. No, cóż w końcu były czerwone ze złotymi refleksami. Kiedy szłam środkiem sali rozstąpili się robiąc mi miejsce, ciągle podążali za mną wzrokiem. Zatrzymałam się jakieś pięć metrów przed Arem.
- Wzywałeś mnie- powiedziałam.
- Tak- powiedział- Zaprowadź Naszych drogich gości do przygotowanych dla nich pokoi- Super. Mam nadzieje, że nie będę musiała z nimi rozmawiać.
- Proszę za mną- powiedziałam mijając ich. Słyszałam, że posłusznie idą za mną.
- Iso- co znowu ode mnie chce?!
- Tak?- zapytałam nie odwracając się do niego.
- Heidi zaraz przybędzie z obiadem.
- Dobrze- powiedziałam i ruszyłam przed siebie. Kiedy mijaliśmy Alec'a oczywiście musiał wtrącić swoje pięć groszy.
- Mówiłem- zaśmiał się.
- Zamknij się, albo Cie wypatroszę- syknęłam nie zatrzymując się. Za plecami usłyszałam chichot Emmetta. Uśmiechnęłam się pod nosem.
Kiedy znaleźliśmy się w skrzydle gościnnym, coś mnie wyprzedziło i rzuciło mi się na szyję, odruchowo zatrzymałam się.
- Nie masz pojęcia jak się cieszę, że cię widzę-powiedziała Alice. Nie miałam ochoty na czułości.
- Puści mnie.-powiedziałam- Proszę- dodałam po chwili. Posłuszne ze mnie zeszła i cofnęła się o krok.
- Co się z tobą stało?- zapytała rozpaczliwie.
- Nic się nie stało- odpowiedziałam sztywno.- Za mną- rzuciłam patrząc na innych. Mieli grobowe miny. Ruszyłam dalej nie patrząc czy idą za mną. Miałam wszystkiego dość. Chciałam tylko iść do swojego pokoju i nie wychodzić, aż do ceremonii. Tak rozmyślając doszliśmy do sypialni dla gości.
- Wasze pokoje są tam gdzie były ostatnim razem- powiedziałam- Miłego pobytu- powiedziałam i udałam się do swojego pokoju. Czułam jak odprowadzają mnie wzrokiem, ale ja nie miałam ochoty na żadne rozmowy. Byłam "zmęczona" i chciałam się jak najszybciej znaleźć w swoim pokoju. W drodze złapała mnie Heidi.
- Jutro urządzamy Paniejski- pisnęła zadowolona- Jutro, u mnie w pokoju o 20:00. Weź ze sobą męski krawat- powiedziała i już jej nie było. Zastanawiałam się skąd wezmę męski krawat. Ech, wezmę od Ksawerego lub Chada. Kiedy byłam pod drzwiami sypialni, poczułam tak znajomą mi woń wampira. Z rozmachem otworzyłam drzwi. Na łóżku zobaczyłam Nathalie. Oczywiście. Któż, by inny wlazł bez pozwolenia do mojego pokoju jak do siebie? Leżała na moim łóżku z szerokim uśmiechem.
- Niespodzianka!- krzyknęła na co ja się tylko zaśmiałam.
24h do Ślubu.
Zaczynają się ostatnie przygotowania. W całym zamku jest ogromna wrzawa.Od rana zjeżdżają się wielkie tłumy gości. . Wczoraj James i Serena się o wszystkim dowiedzieli. Z początku nie byli zachwyceni, ale później bardzo się cieszyli, że wszystko tak sprawnie zostało zorganizowane.Serena i James nie mogą się nadziwić jak my to wszystko zorganizowaliśmy tak, że oni się o niczym nie dowiedzieli przez tyle czasu Wczoraj cało noc przegadałam z Nath. Cieszyła się z tego, że przeszłam na "ludzką" dietę.
- Nareszcie nie musiałam Cię prosić, szantażować, ani podpuszczać, byś zjadła jakiegoś człowieka- powiedziała. Chyba pierwszy raz na poważnie zaczęła opowiadać mi o swoich problemach na poważnie. Około wpół do 04:00 przyszedł po nią Damon. Szczerze mówiąc cieszę się, że Nathalie znalazła kogoś kto się nią opiekuje i kocha(?) (mimo tego, że za bardzo za nim nie przepadam). Kiedy zostałam sama poszłam pod prysznic i przebrałam się w komplet ubrań. Chciałam spędzić troszkę czasu sama, zanim dam się wciągnąć w dalsze przygotowania. usiadłam w fotelu i zaczęłam czytać książkę pt. "Instynkt Śmierci". Opowiada ona o seryjnym mordercy, który zabił swoją żonę i dzieci, a później samego siebie. Jest na prawdę dobra. Kiedy zaczynałam ósmy rozdział ktoś lekko zapukał do moich drzwi.
- Proszę- powiedziałam nie odrywając wzroku od czytanej książki.
- Nie przeszkadzam?- zapytał melodyjny kobiecy głos. Szybko podniosłam wzrok znad książki. Moim oczom ukazała się uśmiechnięta Esme. Zdziwiona nie wiedziałam co powiedzieć.
- Nie, nie przeszkadzasz mi- powiedziałam odkładając książkę na bok.- Siadaj- wskazałam jej sofę, która stała naprzeciw mnie.- Co Cię do mnie sprowadza?- zapytałam kiedy usiadła.
- Dawno się nie widziałyśmy- zaczęła miło- Chciałam zapytać co u ciebie słychać.- uśmiechnęłam się pod nosem. Wiedziałam, że nie po to przyszła.
- Esme nie owijaj w bawełnę, wiem, że nie po to tu przyszłaś- wypaliłam. Zrobiła duże oczy. Źle się zachowałam.- Przepraszam- powiedziałam ze skruchą- Było to niegrzeczne.
- Nie. Masz racje. Nie po to tu przyszłam- powiedziała. Wzięła głęboki oddech- Chciałam Cię prosić byś porozmawiała z Edwardem- szybko wstałam i zaczęłam chodzić po pokoju.- Wiem, że to, że dał się wtedy pocałować Tany nie było mądre z jego strony, ale kiedy Cię nie było Edward był załamany.- zaczęła łamiącym się głosem. Nie mogłam słuchać tego głosu. Zaraz zmięknę i co będzie?
- Esme...- zaczęłam odwracając się do niej
- Nie musisz robić tego teraz, ale przemyśl to- powiedziała, podeszła i mnie przytuliła. Nie wiem skąd ona wie co na mnie działa. Już nie ma odwrotu. Nie zrobię tego Esme.
- Zrobię to dla ciebie- powiedziałam odwzajemniając jej uścisk.
- Dziękuje Ci- puściła mnie i pogłaskała po policzku.- Nawet nie wiesz ile to dla mnie znaczy- powiedziała wychodząc z mojego pokoju. Kiedy wyszła opadłam ciężko na łóżko. Ale się wpakowałam. Teraz to już muszę z Nim porozmawiać. Nie mogę zawieść Esme. Jest jak moja druga mama. Do wieczora leżałam układając sobie w myślach naszą rozmowę. Co mam mu powiedzieć?:
"- Wiesz jesteś strasznym dupkiem i egoistą, ale Cię kocham i chce z tobą być"?- To byłaby najgłupsza rzecz jaką w życiu bym powiedziała. W końcu doszłam do wniosku, że pójdę na żywioł.
Kiedy się podniosłam było godzina 19:49. O kur** zaraz mam się stawić na wieczorku, a jeszcze nie mam tego męskiego krawata. Jedyną opcją do jego zdobycia byli Ksawery, Chad lub James. Pośpiesznie przebrałam się we wcześniej przygotowaną sukienkę, włosy spięłam w wysokiego kucyka, spryskałam się ulubionymi perfumami. Kiedy wyszłam z komnaty udałam się w stronę pokoju Ksawerego. Zapukałam. Odpowiedziała mi cisza. To samo było z pokojem Chada i Jamesa. Nie chce mi się latać po całym zamku w poszukiwaniu krawata. Tak z innej strony: Po jaką cholerę musimy mieć te krawaty? Idąc (i nadal rozmyślając nad tym dziwnym pomysłem) zawędrowałam do skrzydła gościnnego, pod sypialnię Edwarda Cullena. Kiedy stanęłam pod drzwiami usłyszałam tylko jakieś szmery. Pomyślałam:- Dlaczego nie? Wzięłam głęboki oddech i zapukałam do drzwi.
- Proszę- usłyszałam tak dobrze znany mi głos. Wzięłam się w garść i weszłam do jego pokoju. Pochylał się nad łóżkiem. Miał na sobie ciemne jeansy i czarną rozpiętą koszulę. Zrobiło mi się gorąco, a jeszcze nic nie wypiłam.
- Cześć- powiedziałam nieśmiało. Natychmiast odwrócił się w moją stronę. Uśmiech wstąpił na jego usta, oczy zaświeciły złotym blaskiem. Zlustrowałam go od stóp do głów. Moje oczki zatrzymały się na chwilę na jego klacie. Czułam, że zaraz się roztopię...Nie no kur** co się ze mną dzieje? Przecież już z nim nie jesteś. Miałam ochotę się spoliczkować.
- Witaj- powiedział - Co cię do mnie sprowadza?- zapytał zapinając koszulę. Szkoda, chciałam się jeszcze pogapić.
- Wiem, że to głupie, ale czy pożyczysz mi swój krawat?- zapytałam powstrzymując się od śmiechu. Zrobił nieco zdziwioną i zawiedzioną minę, lecz podszedł do szafy i zaczął w niej grzebać.
- Tak z ciekawości: Po co ci mój krawat?- zapytał wyciągając go z szafy.
- Idę na "paniejski" i takie są wymogi- zaśmiałam się sięgając po niego.
- Cóż ja właśnie szykuję się na kawalerski- zaśmiał się - Musisz mi go zwrócić- powiedział- Potrzebny mi na jutro- podał mi go, a nasze ręce na moment się dotknęły. Przeszedł mnie dreszcz, tak jak pierwszy raz, kiedy się poznaliśmy.
- Dzięki- powiedziałam i ruszyłam w stronę drzwi, kiedy chciałam wyjść zatrzymał mnie jego głos.
- Bello?
- Tak?- odwróciłam się do niego
- Pięknie wyglądasz- uśmiechną się.
- Ty też prezentujesz się niczego sobie- powiedziałam- Ale jeśli chcesz zrobić na mnie wrażenie, to rozepnij tę koszulę- zaśmiałam się i pośpieszne wyszłam. Myślałam, że będzie trudniej.
To już za dwa dni.
James i Serena znów przyrzekną sobie wieczną miłość.
Dziś jedziemy wybrać sukienkę dla Sereny. My zabieramy Serenę na całodniowe zakupy, a chłopaki mają gdzieś wyciągnąć Jamesa, żeby reszta mogla zająć się przygotowaniem ogrodu i Sali Balowej. To będą pracowite dwa dni.
O godzinie 07:00 Olivia i Heidi zwołały wszystkich, którzy mają przez ten czas uszykować wszystko co było potrzebne. Nałożyłam na salę tarczę anty-dzwiękową by Serena i James niczego nie słyszeli.
- Damy wam tyle czasu ile się tylko da- zapowiedziała Olivia- Nie wiem ile to potrwa. Będziemy was informować telefoniczne. Tak samo chłopaki postąpią z Jamesem. Kiedy nas nie ma kontrole nad wszystkim przejmuje Heidi. Kwiaty przyjadą za godzinę. Podobne z krwią.- skończyła wydawać instrukcje- Czy wszyscy wiedzą co mają robić?- powiedziała podniesionym głosem, zupełne jak generał do żołnieży.
- Tak jest Pani Kapitan!- odkrzyknęli wszyscy równo.
- A więc rozejść się!- krzyknęła. Wszyscy zniknęli i zabrali się do pracy. Olivia odwróciła się w naszą stronę.
- Nas czeka trudniejsze zadanie- westchnęła. Poszła w kierunku sypialni Jamesa i Sereny.
- Cześć dziewczynki- przywitała Nas z uśmiechem- Co Was sprowadza?
- Jedziemy na zakupy- oznajmiła Olivia
- Dziewczynki...- zaczęła, lecz Olivia nie dała jej dojść do głosu.
- Nie ma, żadnego "ale". Jedziemy.- powiedziała i pociągnęła Serenę w kierunku garaży. Serena już nie protestowała bo wiedziała, że i tak nie wygra.- Tam gdzie jedziemy to niespodzianka więc zasłonimy ci oczka- zaświergotała Olivia
- Czy to naprawdę jest konieczne?- zapytała. Olivia jedyne przytaknęła. Serena westchnęła i pozwoliła mi zawiązać sobie oczy czarną przepaską. Pomogłyśmy jej wsiąść do samochodu i ruszyłyśmy do salonu sukni ślubnych. Kiedy zatrzymałyśmy się pod salonem pomogłyśmy wysiąść Serenie z auta i postawiłyśmy ją przed szklanymi drzwiami.
- Dziewczyny, co się tu dzieje?- zapytała rozdrażniona. Olivia dała mi znak, żebym rozwiązała opaskę. Kiedy to zrobiłam Serena głośno nabrała powietrza.- Co to ma znaczyć?-zapytała zbyta z tropu.
- Przecież chcieliście odnowić swoje przyrzeczenia, prawda? Przez moją ucieczkę było to niemożliwe- opowiedziałam- Więc teraz wybierzemy Ci suknię na ten wyjątkowy dzień.
- Ale jeszcze nie ma ustalonej daty...- zaczęła swoje protesty, w chwili kiedy Olivia i Dess zaczęły ją ciągnąć w stronę drzwi. W momencie, kiedy przekroczyłyśmy próg podeszła do nas kobieta w średnim wieku.
- Witam- przywitała się grzecznie- W czym mogę Paniom służyć?- zapytała.
- Potrzebujemy sukni dla naszej mamy- zaczęła Olivia. Sprzedawczyni zwróciła się do Sereny i zaczęła wypytywać o różne detale. Kazała nam usiąść i zawołała kilka dziewczyn. Zaczęła grzebać między manekinami i dała tym dziewczyną po kilka sukni. Zagoniła je do przymierzalni, a potem zwróciła się do nas.
- Zapraszam na pokaz- powiedziała i włączyła muzykę. No, no muszę przyznać, że znają się na rzeczy. Sama tu przyjdę kiedy będę wychodzić za mąż. Sukienki bardzo mi się podobały, z resztą Serenie też, lecz mówiła, że to dalej nie jest to.
- Czy miałaby Pani jakąś suknię z czerwonym akcentem?- zapytała z nadzieją. Kobieta jedynie się uśmiechnęła.
- Oczywiście. Proszę chwilkę poczekać- i zniknęła na zapleczu. Serenie, aż oczy rozbłysły.
- Wiedziałam, że wymyśli coś takiego- szepnęła Olivia- dobrze, że dodatkowo zamówiłam 100 czerwonych róż- powiedziała i poszła zadzwonić. W tym czasie wyszły do nas cztery dziewczyny (1,2,3,4) ubrane w cudne białe suknie z odrobiną czerwieni. Serena przymierzyła wszystkie. Mi najbardziej podobała się pierwsza i druga. Serena wahała się nad drugą i trzecią. Po jakiś 20 min namysłu wybrała drugą. Była z tego powodu bardzo zadowolona. Razem z Destiny poszły wybrać welon. Olivia zadzwoniła do Heidi. Ta powiedziała jej, że wszystko jest w jak najlepszym porządku i możemy wracać.
Kiedy wracałyśmy do zamku było jakoś po 14:00. Gdy tylko wjechałyśmy do garażu przybiegła do mnie Jane niosąc moją pelerynę i herb. Spojrzałam na nią zdziwiona.
- Po co mi to przyniosłaś?
- Przybyli pierwsi goście i Aro Cię wzywa- oznajmiła podając mi rzeczy.
- Jacy goście?- zapytała Serena
- O jak późno!- krzyknęła Olivia- Musimy iść do twojej sypialni. Chodź- powiedziała ciągnąc za sobą Serenę o Dess.
- Jacy goście?- zapytałam nakładając pelerynę.
- Zobaczysz- powiedziała unikając mego wzroku. Domyślałam się najgorszego, ale musiałam iść do Wielkiej Sali. Przy drzwiach stał Alec.
- Nie będziesz zachwycona- uśmiechną się, a ja dopiero zajarzyłam o kogo chodzi. Modląc się by to nie była prawda weszłam do Sali Tronowej. Gdy tylko przekroczyłam próg Sali w moją stronę zwróciło się 7 par oczu. Tylko nie to- pomyślałam. Zdawali się zdziwieni moim przybyciem. Zlustrowali mnie od dołu do góry. Zatrzymali się na oczach. No, cóż w końcu były czerwone ze złotymi refleksami. Kiedy szłam środkiem sali rozstąpili się robiąc mi miejsce, ciągle podążali za mną wzrokiem. Zatrzymałam się jakieś pięć metrów przed Arem.
- Wzywałeś mnie- powiedziałam.
- Tak- powiedział- Zaprowadź Naszych drogich gości do przygotowanych dla nich pokoi- Super. Mam nadzieje, że nie będę musiała z nimi rozmawiać.
- Proszę za mną- powiedziałam mijając ich. Słyszałam, że posłusznie idą za mną.
- Iso- co znowu ode mnie chce?!
- Tak?- zapytałam nie odwracając się do niego.
- Heidi zaraz przybędzie z obiadem.
- Dobrze- powiedziałam i ruszyłam przed siebie. Kiedy mijaliśmy Alec'a oczywiście musiał wtrącić swoje pięć groszy.
- Mówiłem- zaśmiał się.
- Zamknij się, albo Cie wypatroszę- syknęłam nie zatrzymując się. Za plecami usłyszałam chichot Emmetta. Uśmiechnęłam się pod nosem.
Kiedy znaleźliśmy się w skrzydle gościnnym, coś mnie wyprzedziło i rzuciło mi się na szyję, odruchowo zatrzymałam się.
- Nie masz pojęcia jak się cieszę, że cię widzę-powiedziała Alice. Nie miałam ochoty na czułości.
- Puści mnie.-powiedziałam- Proszę- dodałam po chwili. Posłuszne ze mnie zeszła i cofnęła się o krok.
- Co się z tobą stało?- zapytała rozpaczliwie.
- Nic się nie stało- odpowiedziałam sztywno.- Za mną- rzuciłam patrząc na innych. Mieli grobowe miny. Ruszyłam dalej nie patrząc czy idą za mną. Miałam wszystkiego dość. Chciałam tylko iść do swojego pokoju i nie wychodzić, aż do ceremonii. Tak rozmyślając doszliśmy do sypialni dla gości.
- Wasze pokoje są tam gdzie były ostatnim razem- powiedziałam- Miłego pobytu- powiedziałam i udałam się do swojego pokoju. Czułam jak odprowadzają mnie wzrokiem, ale ja nie miałam ochoty na żadne rozmowy. Byłam "zmęczona" i chciałam się jak najszybciej znaleźć w swoim pokoju. W drodze złapała mnie Heidi.
- Jutro urządzamy Paniejski- pisnęła zadowolona- Jutro, u mnie w pokoju o 20:00. Weź ze sobą męski krawat- powiedziała i już jej nie było. Zastanawiałam się skąd wezmę męski krawat. Ech, wezmę od Ksawerego lub Chada. Kiedy byłam pod drzwiami sypialni, poczułam tak znajomą mi woń wampira. Z rozmachem otworzyłam drzwi. Na łóżku zobaczyłam Nathalie. Oczywiście. Któż, by inny wlazł bez pozwolenia do mojego pokoju jak do siebie? Leżała na moim łóżku z szerokim uśmiechem.
- Niespodzianka!- krzyknęła na co ja się tylko zaśmiałam.
24h do Ślubu.
Zaczynają się ostatnie przygotowania. W całym zamku jest ogromna wrzawa.Od rana zjeżdżają się wielkie tłumy gości. . Wczoraj James i Serena się o wszystkim dowiedzieli. Z początku nie byli zachwyceni, ale później bardzo się cieszyli, że wszystko tak sprawnie zostało zorganizowane.Serena i James nie mogą się nadziwić jak my to wszystko zorganizowaliśmy tak, że oni się o niczym nie dowiedzieli przez tyle czasu Wczoraj cało noc przegadałam z Nath. Cieszyła się z tego, że przeszłam na "ludzką" dietę.
- Nareszcie nie musiałam Cię prosić, szantażować, ani podpuszczać, byś zjadła jakiegoś człowieka- powiedziała. Chyba pierwszy raz na poważnie zaczęła opowiadać mi o swoich problemach na poważnie. Około wpół do 04:00 przyszedł po nią Damon. Szczerze mówiąc cieszę się, że Nathalie znalazła kogoś kto się nią opiekuje i kocha(?) (mimo tego, że za bardzo za nim nie przepadam). Kiedy zostałam sama poszłam pod prysznic i przebrałam się w komplet ubrań. Chciałam spędzić troszkę czasu sama, zanim dam się wciągnąć w dalsze przygotowania. usiadłam w fotelu i zaczęłam czytać książkę pt. "Instynkt Śmierci". Opowiada ona o seryjnym mordercy, który zabił swoją żonę i dzieci, a później samego siebie. Jest na prawdę dobra. Kiedy zaczynałam ósmy rozdział ktoś lekko zapukał do moich drzwi.
- Proszę- powiedziałam nie odrywając wzroku od czytanej książki.
- Nie przeszkadzam?- zapytał melodyjny kobiecy głos. Szybko podniosłam wzrok znad książki. Moim oczom ukazała się uśmiechnięta Esme. Zdziwiona nie wiedziałam co powiedzieć.
- Nie, nie przeszkadzasz mi- powiedziałam odkładając książkę na bok.- Siadaj- wskazałam jej sofę, która stała naprzeciw mnie.- Co Cię do mnie sprowadza?- zapytałam kiedy usiadła.
- Dawno się nie widziałyśmy- zaczęła miło- Chciałam zapytać co u ciebie słychać.- uśmiechnęłam się pod nosem. Wiedziałam, że nie po to przyszła.
- Esme nie owijaj w bawełnę, wiem, że nie po to tu przyszłaś- wypaliłam. Zrobiła duże oczy. Źle się zachowałam.- Przepraszam- powiedziałam ze skruchą- Było to niegrzeczne.
- Nie. Masz racje. Nie po to tu przyszłam- powiedziała. Wzięła głęboki oddech- Chciałam Cię prosić byś porozmawiała z Edwardem- szybko wstałam i zaczęłam chodzić po pokoju.- Wiem, że to, że dał się wtedy pocałować Tany nie było mądre z jego strony, ale kiedy Cię nie było Edward był załamany.- zaczęła łamiącym się głosem. Nie mogłam słuchać tego głosu. Zaraz zmięknę i co będzie?
- Esme...- zaczęłam odwracając się do niej
- Nie musisz robić tego teraz, ale przemyśl to- powiedziała, podeszła i mnie przytuliła. Nie wiem skąd ona wie co na mnie działa. Już nie ma odwrotu. Nie zrobię tego Esme.
- Zrobię to dla ciebie- powiedziałam odwzajemniając jej uścisk.
- Dziękuje Ci- puściła mnie i pogłaskała po policzku.- Nawet nie wiesz ile to dla mnie znaczy- powiedziała wychodząc z mojego pokoju. Kiedy wyszła opadłam ciężko na łóżko. Ale się wpakowałam. Teraz to już muszę z Nim porozmawiać. Nie mogę zawieść Esme. Jest jak moja druga mama. Do wieczora leżałam układając sobie w myślach naszą rozmowę. Co mam mu powiedzieć?:
"- Wiesz jesteś strasznym dupkiem i egoistą, ale Cię kocham i chce z tobą być"?- To byłaby najgłupsza rzecz jaką w życiu bym powiedziała. W końcu doszłam do wniosku, że pójdę na żywioł.
Kiedy się podniosłam było godzina 19:49. O kur** zaraz mam się stawić na wieczorku, a jeszcze nie mam tego męskiego krawata. Jedyną opcją do jego zdobycia byli Ksawery, Chad lub James. Pośpiesznie przebrałam się we wcześniej przygotowaną sukienkę, włosy spięłam w wysokiego kucyka, spryskałam się ulubionymi perfumami. Kiedy wyszłam z komnaty udałam się w stronę pokoju Ksawerego. Zapukałam. Odpowiedziała mi cisza. To samo było z pokojem Chada i Jamesa. Nie chce mi się latać po całym zamku w poszukiwaniu krawata. Tak z innej strony: Po jaką cholerę musimy mieć te krawaty? Idąc (i nadal rozmyślając nad tym dziwnym pomysłem) zawędrowałam do skrzydła gościnnego, pod sypialnię Edwarda Cullena. Kiedy stanęłam pod drzwiami usłyszałam tylko jakieś szmery. Pomyślałam:- Dlaczego nie? Wzięłam głęboki oddech i zapukałam do drzwi.
- Proszę- usłyszałam tak dobrze znany mi głos. Wzięłam się w garść i weszłam do jego pokoju. Pochylał się nad łóżkiem. Miał na sobie ciemne jeansy i czarną rozpiętą koszulę. Zrobiło mi się gorąco, a jeszcze nic nie wypiłam.
- Cześć- powiedziałam nieśmiało. Natychmiast odwrócił się w moją stronę. Uśmiech wstąpił na jego usta, oczy zaświeciły złotym blaskiem. Zlustrowałam go od stóp do głów. Moje oczki zatrzymały się na chwilę na jego klacie. Czułam, że zaraz się roztopię...Nie no kur** co się ze mną dzieje? Przecież już z nim nie jesteś. Miałam ochotę się spoliczkować.
- Witaj- powiedział - Co cię do mnie sprowadza?- zapytał zapinając koszulę. Szkoda, chciałam się jeszcze pogapić.
- Wiem, że to głupie, ale czy pożyczysz mi swój krawat?- zapytałam powstrzymując się od śmiechu. Zrobił nieco zdziwioną i zawiedzioną minę, lecz podszedł do szafy i zaczął w niej grzebać.
- Tak z ciekawości: Po co ci mój krawat?- zapytał wyciągając go z szafy.
- Idę na "paniejski" i takie są wymogi- zaśmiałam się sięgając po niego.
- Cóż ja właśnie szykuję się na kawalerski- zaśmiał się - Musisz mi go zwrócić- powiedział- Potrzebny mi na jutro- podał mi go, a nasze ręce na moment się dotknęły. Przeszedł mnie dreszcz, tak jak pierwszy raz, kiedy się poznaliśmy.
- Dzięki- powiedziałam i ruszyłam w stronę drzwi, kiedy chciałam wyjść zatrzymał mnie jego głos.
- Bello?
- Tak?- odwróciłam się do niego
- Pięknie wyglądasz- uśmiechną się.
- Ty też prezentujesz się niczego sobie- powiedziałam- Ale jeśli chcesz zrobić na mnie wrażenie, to rozepnij tę koszulę- zaśmiałam się i pośpieszne wyszłam. Myślałam, że będzie trudniej.
***
Kiedy doszłam pod pokój Heidi słychać było śmiechy, piski, rozmowy i lecącą w tle piosenkę. Bez pukania weszłam i zobaczyłam, że będzie nas trochę więcej (niż tylko, ja, Dess, Olivia, Serena, Heidi i Jane), były jeszcze: Esme, Alice, Rosalie, Nathalie, Elenai i ciotki (żony Ara, Marka i Kajusza). Kiedy weszłam wszystkie patrzyły na mnie. Po chwili się roześmiały ( pewnie już coś wypiły)
- O jest nasza "spóźnialska"- zaśmiała się Dess. Podeszłam i siadłam obok Nathalie.Właśnie chciała mi podać butelkę Burbona, ale w chwili kiedy wyciągnęłam po nią rękę, ona ją cofnęła.
- Hola, hola! A twój krawat gdzie?- zapytała. Dopiero teraz zobaczyłam, że każda na na szyi krawat.- Nie ma krawata, nie ma picia- powiedziała i już chciała odłożyć butelkę, ale ja zdążyłam wyciągnąć krawat i zawiązać go sobie na szyi. Nath spojrzała na mnie i się uśmiechnęła- No- powiedziała i podała mi flaszkę. Odebrałam ją i od razu pociągnęłam spory łyk.- A już myślałam, że sama będę musiała pić- zaśmiała się. Zaczęłyśmy rozmawiać o facetach.
- Ej, przecież to zawiecha* Edwarda- zaśmiała się Alice- Sama mu go kupiłam. I nawet się nie wypieraj- zaprzeczyła kiedy już chciałam coś powiedzieć.
- Musiałam skądś go wytrzasnąć, bo bym nie piła- wzięłam do połowy pustą butelkę i duszkiem wszystko wypiłam.
Około 05:00 rano
Bawimy się w najlepsze, wypiłam 6 butelek Burbona ( najwięcej z Nathalie). Tańczyłyśmy, gadałyśmy, śmiałyśmy się. Ogólnie zabawa, była (i nadal) jest ekstra.
- Dobra laski- zaczęła podnosząc się na nogi Olivia- Czas to zakończyć, bo Serena nie zdąży przed ołtarz- zaśmiała się. Dziewczyny zaczęły jęczeć, że jeszcze nie, że James poczeka
- Podnosić dupy z podłogi!- krzyknęła Heidi. Wszystkie jak na komendę wstały.- Dziękuje. Możecie już iść.- Chwiejnie podniosła się i ruszyłam w stronę swojego pokoju. Położę się na chwilkę i zacznę się szykować, bo będę wyglądać jak "żywy trup". Idąc w stronę sypialni usłyszałam gromkie śmiechy i rozmowy. Pewnie chłopaki wracają z kawalerskiego. Podeszłam do drzwi od sypialne Edwarda. postanowiłam, że zaczekam i oddam mu krawat. Po jakiś 5 minutach wyłonił się zza rogu. Widząc mnie uśmiechną się i przyspieszył kroku.
- Oddaje co pożyczyłam- powiedziałam wyciągając do niego rękę. Zabrał go i uśmiechną się.
- I jak było?- zapytał.
- Lepiej żebyś nie wiedział- wywróciłam oczami.- A w was jak?- zapytałam.
- Było...spokojnie- powiedział po zastanowieniu.
- Jasne- zakpiłam- Jeśli był tam Chad, Emmett i Damon...nie mogło być spokojnie- stwierdziłam
- Tu muszę się z tobą zgodzić- powiedział. Zapadła cisza. Taka niezręczna.
- Dobra, ja muszę iść się odświeżyć- powiedziałam po chwili- Muszę jakoś wyglądać.
- Zawsze dobrze wyglądasz- o jakie to słodkie.
- Mówiłam: Jeśli chcesz zrobić na mnie wrażenie to rozepnij koszulę- zaśmiałam się i poszłam do swojego pokoju, zostawiając oniemiałego Edwarda pod drzwiami.
Wpadłam do pokoju i położyłam się na łóżku.
Po godzinie wstałam i zaczęłam się szykować. Najpierw poszłam pod prysznic. Potem zrobię sobie makijaż i fryzurkę, która będzie mi pasowała do sukienki. Kieckę założę dopiero przed sama ceremonią. Teraz założyłam na siebie dresik i poszłam pomóc Szykować się Siostrom, Jane, Heidi, Nathalie i Elenie. To będzie piękny dzień.
---------------------------------------------------------------------------
* Chodzi o krawat ;p
Przepraszam, że notki nie było tak długo, ale to tylko dlatego, że są wakacje i byłam z kuzynką u babci, a potem do niej pojechałam.
Zdradzę wam jedno: następna notka jest już napisana.! Ale nie tak szybko...musi się pojawić aż, 20 komentarzy. W przeciwnym razie notki nie będzie. Przepraszam, że jestem tak wymagająca, ale komentarzy jest bardzo mało, dlatego jest taki warunek :)
P.S Jak tak wakacje.? ;)
Pozdrawiam ;) Madzia ;*
środa, 17 lipca 2013
34. Szał przygotowań
Cześć, Cześć! Wróciłam.!
Tęskniliście za mną.? Bo ja za Wami baaaardzo.!!! Wróciłam wypoczęta ( plecki znowu zjarane ;/ ) i z nowymi pomysłami :)
Przedstawiam wam rozdział, który został napisany na piaszczystej plaży w Darłówku :D
----------------------------------------------------------------------------------------
To nie był dobry pomysł.
Mam na myśli danie Olivii i Heidi wolnej ręki, w kwestii przygotowań do ceremonii. Wszyscy mają pełne ręce roboty, a najśmieszniejsze w tym wszystkim jest to, że dziewczyny zagoniły prawie cały zamek do pomocy, a ani Serena ani James nic nie podejrzewają.
Dziewczyny wzięły całą sprawę bardzo poważnie. Każdemu przydzieliły osobne zadanie, żeby nie było żadnych nieporozumień. Ostatnio nazwały się głównymi koordynatorkami. One szefują i wyznaczają zadania innym. Same natomiast zajmują się:
Mi przypadło chyba najgorsze ze wszystkich zadań. Wypisywanie zaproszeń.
Nie ma chyba nic gorszego od tego dziadostwa.
Wczoraj siedziałam sobie spokojnie w swoim pokoju i pisałam z Eleną (od czasu kiedy ją poznałam bardzo się zaprzyjaźniłyśmy), kiedy wpadła do mnie Heidi. W jednej ręce niosła notes,a w drugiej plik kopert.
- Co ta jest?- zapytałam patrząc jak rzuca wszystko na moje łóżko.
- Lista gości i koperty- oznajmiła pogodnie. Spojrzałam najpierw na nią,a potem na koperty i potem znów na nią.- Co tak patrzysz? Wszystko ma być wypełnione do godziny 12:00.- Że słucham? Co ona sobie myśli, że mam motorek w dupie?
- Czy ciebie i Olivie do końca pogięło?!- zapytałam- Jest godzina 05:49 rano, i mam się wyrobić do 12:00? Ty sobie chyba żartujesz.- Ona jedynie tylko uśmiechnęła się chochlikowato.
- Nie, ja wcale nie żartuje kochana - odpowiedziała przymile- o 12:00 wszystko ma być wypełnione i wylecieć- oznajmiła lekkim tonem- Skupiłam się na ostatnim słowie. Wylecieć?
- Wylecieć?- zapytałam z powątpiewaniem.
- No tak- dalej patrzyłam na nią jak na idiotkę. Westchnęła i zaczęła mi tłumaczyć jak jakiemuś niedorozwoju.- Wiesz Vollturi nie używają poczty. W najwyższej są czarne kruki. Kiedy napiszesz wejdziesz tam i każdy list osobno przywiążesz do nóżki jednego kruka- patrzyłam na nią szeroko otwartymi oczami. Zaczęla kierować się w stronę drzwi.
- Miłej zabawy- zaśmiała się i wyszła. Westchnęłam i z rezygnacją podeszłam do łóżka, by wziąć przygotowany ekwipunek i zabrać się do pracy. Usiadłam przy biurku i otworzyłam notes. W środku były dokładne instrukcje jak owe zaproszenie ma wyglądać. Czy ja wyglądam na jakiegoś inbecyla, który nie wie jak wypełnić głupie zaproszenie?
Ze środka wypadła karteczka.
Tęskniliście za mną.? Bo ja za Wami baaaardzo.!!! Wróciłam wypoczęta ( plecki znowu zjarane ;/ ) i z nowymi pomysłami :)
Przedstawiam wam rozdział, który został napisany na piaszczystej plaży w Darłówku :D
----------------------------------------------------------------------------------------
To nie był dobry pomysł.
Mam na myśli danie Olivii i Heidi wolnej ręki, w kwestii przygotowań do ceremonii. Wszyscy mają pełne ręce roboty, a najśmieszniejsze w tym wszystkim jest to, że dziewczyny zagoniły prawie cały zamek do pomocy, a ani Serena ani James nic nie podejrzewają.
Dziewczyny wzięły całą sprawę bardzo poważnie. Każdemu przydzieliły osobne zadanie, żeby nie było żadnych nieporozumień. Ostatnio nazwały się głównymi koordynatorkami. One szefują i wyznaczają zadania innym. Same natomiast zajmują się:
- Wybierają kwiaty
- Ustalają listę gości
- Wybierają wystrój ogrodów (właśnie tam odbędzie się uroczystość ze względu na dużą liczbę gości)
- Szefują innymi
Mi przypadło chyba najgorsze ze wszystkich zadań. Wypisywanie zaproszeń.
Nie ma chyba nic gorszego od tego dziadostwa.
Retrospekcja
Wczoraj siedziałam sobie spokojnie w swoim pokoju i pisałam z Eleną (od czasu kiedy ją poznałam bardzo się zaprzyjaźniłyśmy), kiedy wpadła do mnie Heidi. W jednej ręce niosła notes,a w drugiej plik kopert.
- Co ta jest?- zapytałam patrząc jak rzuca wszystko na moje łóżko.
- Lista gości i koperty- oznajmiła pogodnie. Spojrzałam najpierw na nią,a potem na koperty i potem znów na nią.- Co tak patrzysz? Wszystko ma być wypełnione do godziny 12:00.- Że słucham? Co ona sobie myśli, że mam motorek w dupie?
- Czy ciebie i Olivie do końca pogięło?!- zapytałam- Jest godzina 05:49 rano, i mam się wyrobić do 12:00? Ty sobie chyba żartujesz.- Ona jedynie tylko uśmiechnęła się chochlikowato.
- Nie, ja wcale nie żartuje kochana - odpowiedziała przymile- o 12:00 wszystko ma być wypełnione i wylecieć- oznajmiła lekkim tonem- Skupiłam się na ostatnim słowie. Wylecieć?
- Wylecieć?- zapytałam z powątpiewaniem.
- No tak- dalej patrzyłam na nią jak na idiotkę. Westchnęła i zaczęła mi tłumaczyć jak jakiemuś niedorozwoju.- Wiesz Vollturi nie używają poczty. W najwyższej są czarne kruki. Kiedy napiszesz wejdziesz tam i każdy list osobno przywiążesz do nóżki jednego kruka- patrzyłam na nią szeroko otwartymi oczami. Zaczęla kierować się w stronę drzwi.
- Miłej zabawy- zaśmiała się i wyszła. Westchnęłam i z rezygnacją podeszłam do łóżka, by wziąć przygotowany ekwipunek i zabrać się do pracy. Usiadłam przy biurku i otworzyłam notes. W środku były dokładne instrukcje jak owe zaproszenie ma wyglądać. Czy ja wyglądam na jakiegoś inbecyla, który nie wie jak wypełnić głupie zaproszenie?
Ze środka wypadła karteczka.
Nazwiska masz poukładanie alfabetycznie.
Jest ich tylko 257 :)
Miłej zabawy ;)
Olivia i Heidi :*
Że co?! Ile.?! 257?! Chyba im coś na mózg padło. Napiły się starej krwi, albo co innego. Jeśli jest 257 nazwisk, a kalkulując, że w jednej rodzinie jest 3-4 członków to na ceremonie przybędzie ok 700-1000 wampirów!!! O matko! Ciekawe gdzie one się wszyscy zmieszczą. Nie mamy tak dużo komnat w zamku. Ale to nie mój problem. Ja mam tylko wypisać i wysłać zaproszenia.
No nic. Im szybciej zacznę, tym szybciej skończę. Usiadłam przy biurku i otworzyłam notes na pierwszej stronie. Chwyciłam długopis i zaczęłam starannie wypełniać puste kartki.
1h później
Nie jest tak źle. Myślałam, że będzie dużo gorzej. Właśnie kończę wypełniać rubrykę z nazwiskami na literę "B". Teraz zaczynam "C" Jedynym nazwiskiem jakie tam się znajduje to Cullen. Ciężko będzie mi wypisać to zaproszenie. Wspomnienia wróciły. Bardzo chcę o tym zapomnieć, ale nie mogę. Pamiętam Nasze wspólnie spędzone chwile. Nasze rodzinne granie w Baseball oj działo się wtedy działo. To dziwne, ale zaczęłam za tym tęsknić...Nie. Bello uspokój się. Nie powinno ci zależeć. Już nie.
Odrzuciłam od siebie ponure myśli i zabrałam się do pisania standardowej formułki, czyli:
Zaproszenie
Mam zaszczyt zaprosić Rodzinę Cullen na uroczystość:
"Odnowy Przyrzeczeń Małżeńskich"
Sereny Cateriny Rosy Swan i Jamesa Williama Swan
Uroczystość odbędzie się dnia 15 lipca 2013 w godzinach popołudniowych na dworze w Vollterze.
Oczekujemy Waszego przybycia.
Isabella Marie Vollturi
Skończyłam pisać i zapieczętowałam kopertę. Odłożyłam ją na już całkiem pokaźny stosik. Odetchnęłam i zabrałam się do dalszej pracy.
5h później
Opadłam zmęczona na fotel, patrząc na całą stertę kopert, którą wypełniłam. Byłam z siebie dumna. Obróciłam się i spojrzałam na zegarek. O, cholera! Już 10:00! A ja nie mam pojęcia ile czasu zajmie mi przywiązanie mi 257 kopert do tych cholernych ptaków i czy one w ogóle będą tego chciały. Szybko złapałam stertę białych kartek i popędziłam do lochów. Mijałam po drodze członków straży, a ci śmiali się ze mnie.
- Hej! Zwolnij to korytarz, a nie bieżnia!- zaśmiał się Chad, który właśnie wychodził z sypialni jego i Dess.
- Zajmij się swoimi sprawami!- zdążyłam jedynie krzyknąć i już byłam na schodach wiodących do najwyższej wieży. W momencie kiedy przeszłam przez próg, spojrzało na mnie kilkaset par czarnych oczu. Otaczała mnie czerń, piór ptaków. Czułam się jak w filmie Hitchcocka "Ptaki", wszędzie były czarne kruki.
- Myślę, że się dogadamy chłopaki- zaczęłam przymile. Usłyszałam kilka głośnych kruknięć?- I dziewczyny- dodałam. Super. Gadam z ptakami, zaczynam poważnie świrować.- Liczę na wasze wsparcie- mówiłam dalej czując sie jak idiotka. Ptaki zdawały się mnie rozumieć, bo patrzyły ciągle na mnie i żaden nie ważył się odezwać. Potrzebuje Was byście rozniosły to oto zaproszenia- wskazałam na koperty leżące pod drzwiami. Ptaki popatrzyły na nie, ale zaraz wzrok przeniosły na mnie.- Potrzebuję was 257- kiedy tylko to powiedziałam na najniższej żerdzi zostało dokładnie tyle ptaków ile było potrzeba.- Dziękuje- powiedziałam i zaczęłam przywiązywać koperty do ich małych nóżek. Poszło zaskakująco łatwo. O 11:30 wszystkie ptaki siedziały i miały przywiązany list do nogi.
- Czy każdy wie gdzie ma lecieć?- zapytałam. Odpowiedziały mi głośnie kraknięcia(?).- Dobrze więc w drogę- powiedziałam i podeszłam do jednej z dźwigni. Pociągnęłam za jedną z nich. Usłyszałam głuchy łoskot i dach zaczął się otwierać.
Kiedy otworzył się na całą szerokość zwróciłam się do ptaków.
- Wiecie co macie robić- i w tym momencie w górę wzbiła się cała chmara ptaków. Pięknie to wyglądało. Zamknęłam dach i udałam się do swojej komnaty.
Koniec Retrospekcji
Ręka od wczoraj mnie "boli" tylko chodzę i jęczę (tylko w obecności Olivii i Heidi ;D). Dzisiaj dziewczyny wymyśliły, uwaga....ZAKUPY! Chcą kupić nam sukienki, buty, chcą zamówić nam bukiety. Na mieście chciały też załatwić jakieś bzdety do dekoracji ogrodu, i takie tam. Zapowiada się dzień pełen wrażeń.
- Bella? Gotowa?- do mojego pokoju przyszła Olivia.- Wszyscy już na nas czekają- rzuciła i wyszła tanecznym krokiem. Kiedy zamknęły się za nią drzwi, zrzuciłam z siebie czarną szatę. Szybko wskoczyłam w zestaw który miałam w garderobie i wybiegłam na dziedziniec. Wszyscy już czekali, wszyscy a mianowicie:
Olivia, Ksawery, Chad, Dess, Heidi, Alec i... Jane? Tej ostatniej prawie nie poznałam. Nie miała na sobie szaty Vollturi tylko bardzo ładny komplet, a włosy zwykle związane w ciasny kok, były rozpuszczone i powiewały na wietrze. Byłam zdumiona.
- Nie kazałaś długo na siebie czekać- zaśmiał się Alec.- Jedziemy?- zapytał i wsiadł do swojego czarnego kabrioletu. Jechaliśmy parami. Alec i Jane, Ksawery i Olivia, Chad i Dess, ja i Heidi. Udaliśmy się w stronę najmodniejszego (czyt. też najdroższego) centrum w całej Vollterze. Podróż nie zajęła nam dużo czasu. Kiedy zajechaliśmy pod centrum dziewczyny od razu poleciały w stronę pierwszego sklepu. Ja wolałam iść z tyłu z chłopakami.
1h później
Załatwiłyśmy już najważniejsze czyli kwiaty (każda z nas będzie miała taki sam bukiet), akcesoria do wystroju ogrodu i Sali Tronowej (ubierać je mają Olivia, Heidi, Destiny i Jane). To był nasz piorytet na dziś. Teraz czas na sukienki. Matko jak ja nienawidzę się przebierać. najchętniej to sama bym pojechała na takie zakupy i wybrała sobie to co mi się najbardziej podoba, bez uwag, ani krytyki.
- Dobra- zaczęła Olivia, kiedy weszłyśmy do 2 sklepu z sukienkami- Każda idzie w jeden dział i wybiera jedną sukienkę, później idzie do przymierzalni i pokazuję się. Jasne?- zapytała. Pokiwałyśmy twierdząco głowami.- Więc rozejść się- jak w wojsku normalnie. Cieszyłam się, że dostałam wolną rękę w tym co chcę sobie wybrać. Przechadzałam się leniwie szukając tej jedynej, wyjątkowej kreacji.
Nie wiem ile tak spacerowałam, ale kiedy tak grzebałam między wieszakami w oczy rzuciła mi się śliczna, jasno niebieska, krótka sukienka. Od razu ją wyciągnęłam i wiedziałam, że to jest to. Ta jedna jedyna. Poszłam pod przymierzalnie. Już wszystkie tam na mnie czekały, a chłopaki siedzieli znudzeni na beżowych kanapach.
- Coś długo kazałaś na siebie czekać- powiedziała znudzona Jane.
- Za kare idziesz na pierwszy ogień- powiedziała Heidi i wepchnęła mnie do przymierzalni. Kiedy się przebrałam i wyszłam myślałam, że wszystkim oczy wyjdą na wierzch (nawet Jane).
- Coś nie tak?- zapytałam oglądając się na siebie.- Nie mówcie, że wam się nie podoba- pierwsza z szoku ocknęła się Olivia, podbiegła do mnie i mnie przytuliła.
- Jestem z ciebie taka dumna- udawała, że szlocha. Odsunęła się ode mnie i ona weszła teraz do przebieralni. Kiedy wyszła miała na sobie bardzo ładną czarno-fioletową sukienkę. Co jak co, ale fiolet to jest jej kolor. Dalej Destiny, również wybrała sobie fioletową sukienkę, lecz jej była długo do ziemi i miała bardzo głęboki odcień fioletu. Dalej Heidi wybrała sobie czarną, krótką sukienkę sukienkę. Na koniec została nam Jane.
- Tylko się nie śmiejcie- powiedziała zanim wyszła się nam pokazać.
- Przecież nas znasz. Nigdy się nie śmiejemy z zakupów- zapewniła ją Dess. Słychać było jak bierze głęboki oddech. Po chwili wyszła, w długiej do ziemi, ciemno różowej sukience bez ramiączek. Wyglądała bajecznie.
- Jane wyglądasz...- nie dokończyłam.
- ...Bajecznie- wydukała za mnie Olivia. Jane szczerze się ucieszyła. Poszła się przebrać i ruszyłyśmy za wszystko zapłacić.
- Nareszcie koniec tych tortur!- westchną z ulgą Chad, kiedy wsiadaliśmy do aut.
- Nie chwal dnia przed zachodem słońca- powiedział Alec
- Znając je to jeszcze nam coś do roboty wymyślą- westchną Ksawery.
- I tu masz racje kochanie- zaśmiała się Olivia i pocałowała go w policzek. Ciągle śmiejąc się ruszyliśmy w stronę zamku. Zostało jeszcze tyle do zrobienia,a tak mało czasu. W weekend jedziemy z Olivią i Dess wybrać sukienkę dla Sereny. Ona jeszcze o tym nie wie, a chłopaki maja zabrać Jamesa po obrączki. Ach to wszystko jest takie piękne. I tak rozmyślając jechałam razem z moimi przyjaciółmi do domu.
-------------------------------------------------------------------------
Hej, Hej, Hej!!! I jak wam się rozdział podoba.?
Chciałam Was uprzejmie poinformować, że nowa notka nie wiem kiedy się pojawi.
Mogę wam zdradzić, że będzie z punktu widzenia Nathalie, i w jej życiu pojawi się ktoś nowy...nie powiem kto ;D
Mam nadzieje, że mi wybaczycie (ale to wszystko wina Taśki bo jedzie do Niemiec ;), ale i mojej winy też troszkę jest po wyjeżdżam z kuzynką do babci (są wakacje to 'trzea' korzystać)), lecz jedno jest pewne, że notka pojawi się jeszcze w lipcu.
Słuchajcie jest jeszcze jedna sprawa, a mianowicie komy. Jest ich, mało przez co nie znam waszej opinii. Będę o nie sępić ile wlezie. Więc powiem tak:
Kolejny rozdział pojawi się, kiedy pod tą notką będzie 10-15 komów. :)
Kocham Was ;** Alice ;*
- Tylko się nie śmiejcie- powiedziała zanim wyszła się nam pokazać.
- Przecież nas znasz. Nigdy się nie śmiejemy z zakupów- zapewniła ją Dess. Słychać było jak bierze głęboki oddech. Po chwili wyszła, w długiej do ziemi, ciemno różowej sukience bez ramiączek. Wyglądała bajecznie.
- Jane wyglądasz...- nie dokończyłam.
- ...Bajecznie- wydukała za mnie Olivia. Jane szczerze się ucieszyła. Poszła się przebrać i ruszyłyśmy za wszystko zapłacić.
- Nareszcie koniec tych tortur!- westchną z ulgą Chad, kiedy wsiadaliśmy do aut.
- Nie chwal dnia przed zachodem słońca- powiedział Alec
- Znając je to jeszcze nam coś do roboty wymyślą- westchną Ksawery.
- I tu masz racje kochanie- zaśmiała się Olivia i pocałowała go w policzek. Ciągle śmiejąc się ruszyliśmy w stronę zamku. Zostało jeszcze tyle do zrobienia,a tak mało czasu. W weekend jedziemy z Olivią i Dess wybrać sukienkę dla Sereny. Ona jeszcze o tym nie wie, a chłopaki maja zabrać Jamesa po obrączki. Ach to wszystko jest takie piękne. I tak rozmyślając jechałam razem z moimi przyjaciółmi do domu.
-------------------------------------------------------------------------
Hej, Hej, Hej!!! I jak wam się rozdział podoba.?
Chciałam Was uprzejmie poinformować, że nowa notka nie wiem kiedy się pojawi.
Mogę wam zdradzić, że będzie z punktu widzenia Nathalie, i w jej życiu pojawi się ktoś nowy...nie powiem kto ;D
Mam nadzieje, że mi wybaczycie (ale to wszystko wina Taśki bo jedzie do Niemiec ;), ale i mojej winy też troszkę jest po wyjeżdżam z kuzynką do babci (są wakacje to 'trzea' korzystać)), lecz jedno jest pewne, że notka pojawi się jeszcze w lipcu.
Słuchajcie jest jeszcze jedna sprawa, a mianowicie komy. Jest ich, mało przez co nie znam waszej opinii. Będę o nie sępić ile wlezie. Więc powiem tak:
Kolejny rozdział pojawi się, kiedy pod tą notką będzie 10-15 komów. :)
Kocham Was ;** Alice ;*
piątek, 5 lipca 2013
Wyjeżdżam na wakacje ;)
Moi kochani czytelnicy!
Chciałabym was poinformować, że wyjeżdżam na zasłużone wakacje :D
W związku z tym notka nie pojawi się do 17-18 lipca :(
Lecz nie martwcie się, zabieram ze sobą swój zeszyt i będę w nim pisać pomysły na nowe notki :D
Gorące całusy i pozdrowienia ;) Alice ;*
Chciałabym was poinformować, że wyjeżdżam na zasłużone wakacje :D
W związku z tym notka nie pojawi się do 17-18 lipca :(
Lecz nie martwcie się, zabieram ze sobą swój zeszyt i będę w nim pisać pomysły na nowe notki :D
Gorące całusy i pozdrowienia ;) Alice ;*
środa, 3 lipca 2013
Nominacja do Libster Blog Awards
Dziękuje za nominację Nati z bloga: http://inna-historia-zmierzchu.blogspot.com/
Dziękuje :)
Nominujący powinien:
1. Podziękować nominującemu blogowi.
2.Pokazać nagrodę na swoim blogu.
3. Ujawnić 7 faktów dotyczących siebie.
4. Nominować 10 blogów,które jego zdaniem na to zasługują.
5.Poinformować o tym fakcie autorów.
Nagroda:
Siedem faktów o mnie:
- Mam 14 lat
- Kocham czytać
- Moją miłością jest sport
- Mam młodszą siostrę
- Mój ulubiony serial to The Vampire Diaries
- Lubię pisać historie fantasy
- Mój ulubiony przedmiot w szkole to: Historia
Nominuję
- http://nowy-rozdzial-w-zyciu.blogspot.com/
- http://edwardmiloscbellaandrenesmee.blogspot.com/
- http://siostryswan.blogspot.com/
- http://bella-is-angel.blogspot.com/
- http://love-is-magic.blogspot.com/
- http://magia-zycia-belli-i-edwarda.blogspot.com/
- http://na-zawsze-niezwyciezona.blogspot.com
- http://dalszezyciekatniss.blogspot.com
- http://anielskabella.blogspot.com
- http://inna-historia-zmierzchu.blogspot.com/
Dziękuje :)
wtorek, 2 lipca 2013
33. Wracamy do punktu wyjścia
Zapraszam do czytania ;)
---------------------------------------------------
Oczami Edwarda
- Jak to wyjechali?!- odezwało się kilka głosów naraz. Nie wiedziałem co mam im powiedzieć. Podbiegła do mnie Alice i chwyciła za ramiona.
- Mów co wiesz!- prawie krzyknęła. Zebrałem resztę sił, która mi została, aby jej odpowiedzieć.
-Poszedłem do nich, bo chciałem z Nią porozmawiać- nie miałem siły wymówić jej imienia. Alice zabrała swoje ręce i usiadła koło Jaspera.- Kiedy tam dotarłem dom był otwarty, samochodów nie było, a dom był... pusty.- wyszeptałem ostatnie słowo. Zamilkłem na dłuższy czas, by po chwili usłyszeć pisk Alice.
- Nie... nie mogła mi tego zrobić- pisnęła i wyciągnęła swój telefon. Zaczęła w nim czegoś gorączkowo szukać,kiedy znalazła to co chciała przystawiła telefon do ucha i czekała.- Olivia odbierz do jasnej cholery- mówiła do siebie po cichu, a oczy wszystkich w salonie zwrócone były w jej stronę.- Nie odbiera- powiedziała i rzuciła telefonem o ścianę. Roztrzaskał się na drobne kawałeczki, nie było co zbierać. Z westchnieniem usiadła obok Jaspera, a ten przytulił ją.
- Tak bez pożegnania?- spytała retoryczne Esme. Oparła się o ramię Carlisl'a. W pokoju zapadła cisza, którą oczywiście musiał przerwać... Emmet.
- Ja to bym ich zaczął szukać- wypalił. Wszyscy na niego spojrzeli z miną " z kim my żyjemy".
- Głupi jesteś- stwierdziła Alice. Ja wstałem cicho i poszedłem do swojego pokoju. Chciałem w spokoju pomyśleć, jak mam Ją znaleźć.
Oczami Belli
Po długiej podróży dotarliśmy do Włoch. Teraz jesteśmy w drodze na zamek. Całą podróż starałam się nie myśleć o tym co się dzieje Forks. Chce o tym koszmarze zapomnieć. Ciekawiło mnie jedynie to czy Oni już wiedzą, że nas nie ma.
Siedzimy właśnie w BMW , które przysłał po Nas Aro. Nasze samochody sprowadzą za parę dni. Reszta naszych rzeczy jedzie za nami w czarnych busach. Wyglądamy jakbyśmy meli eskortę, a carne BMW wiozło ważne szychy.
Nagle rozdzwonił się telefon Olivii. Zaczęła go pośpiesznie szukać w swojej torebce. Kiedy go w końcu znalazła i spojrzała na wyświetlacz jej oczy zrobiły się duże jak spodki.
- Alice- powiedziała patrząc na mnie jakby się bała, że się na nią rzucę.
- Olivia nie mogę Ci zabronić kontaktu z przyjaciółką.- Olivia spojrzała na mnie, na telefon, znowu na mnie i na telefon i wrzuciła go do torebki.
- Moja siostra jest ważniejsza.- powiedziała i chwyciła mnie za rękę. Uśmiechnęłam się do niej promiennie.
- Jakie to sweet!- pisną Chad jak dziewczyna. Wszyscy zaczęliśmy się z niego śmiać. To był chyba mój pierwszy szczery uśmiech od czasu kiedy wróciłam z Nowego Jorku.
Ach! Nowy Jork! Pamiętam jak razem na Nathalie świetnie się tam bawiłyśmy, zero ograniczeń, zero zahamowań. Mogłyśmy być tym kim jesteśmy. Nie musiałyśmy udawać, ani kryć się w świetle dnia. Byłyśmy wolne.
Pamiętam smak ludzkiej krwi. Tęsknie za tym słodkim smakiem, rozpływającym się po moim suchym i spragnionym gardle.
Nagle mojej głowie pojawiła się pewna myśl...Przecież Vollturi żywią się ludzką krwią, a ja nie mam problemu z opanowaniem swoich żądzy. Bez problemy będę mogła żywić się ludźmi i zwierzętami. A mówiąc ludzi mam na myśli mężczyzn. Nigdy nie skrzywdzę kobiety, dziecka, ani mężczyzny który ma rodzinę, ale resztę zabijam bez skrupułów.
Muszę powiedzieć o swoim postanowieniu rodzinie, nim dojedziemy do siedziby Vollturi. Boję się trochę ich reakcji, ale cóż to moje życie i ja ustawiam je jak chce.
- Wiecie kochani, kiedy będziemy już w Vollterze...- zaczęłam ostrożnie czekając na ich reakcje-...chciałabym przejść na "ludzką" dietę.- powiedziałam twardo. Super! Ani razu głos mi nie zadrżał, ani nie chciało mi się płakać. Wyłączyłam swoje człowieczeństwo. Patrzyłam twardo na moich bliskich. Na ich twarzach malowało się zdziwienie i strach. Spojrzeli po sobie i w końcu odezwała się Serena.
- Nikt ci nie może tego zabronić- powiedziała spokojnie czym mnie nieco zdziwiła- Pytanie tylko czy sobie poradzisz i nie wpadniesz w 'szał'?- zapytała z troską.
- Nie martw się. Poradzę sobie- uśmiechnęłam się do niej. Resztę drogi do zamku przebyliśmy w ciszy. Parę razy zadzwonił jeszcze telefon Olivii i Sereny, ale to wszystko. Każda zawsze odrzucała połączenie. Wiedziałam, że robiły to dla mnie i było mi za to wstyd.
Po 15min drogi, samochód stanął przed wielką bramą. Czekaliśmy chwilę, aż przyszedł jeden z Vollturich, a mianowicie Alec. Otworzył nam uprzejmie bramę i kazał kierować się do podziemnego garażu. Stało w nim wiele najdroższych samochodów i motorów świata. Już wiedziałam, że razem z Ksawerym nie będziemy się nudzić. Co jak co, może i Vollturi są wiekowi, ale idą z duchem czasu.
Zaparkowaliśmy, wysiedliśmy z samochodu i windą udaliśmy się na pierwsze piętro.
- I znów tu jesteśmy- powiedziała z niesmakiem Destiny.
- Tym razem dobrowolnie, więc powinno być lepiej- próbowała pocieszyć ją Olivia. Dess jedynie spojrzała na nią sceptycznie, a Olivia wzruszyła ramionami.
Nagle winda się zatrzymała, i drzwi rozsunęły się. Ukazała nam się postać...Jane.
- Aro Was oczekuje- oznajmiła- Za mną- powiedziała, odwróciła się na pięcie i ruszyła w stronę Sali Tronowej. Olivia wzniosła oczy ku niebu, Ksawery stłumił śmiech.
Idąc za Jane rozglądałam się po całym zamku, chciałam zobaczyć ile się tu zmieniło. Stwierdzam, że nic.
Po paru minutach drogi stanęliśmy przed ogromnymi drzwiami, przez które ja wchodziłam parę miesięcy temu. Jane pchnęła je, a naszym oczom ukazało się grono wampirów stojących pod ścianą. Na samym przodzie stała Wielka Trójca. Szliśmy spokojnie czując na sobie spojrzenia tych wszystkich wampirów.
- Siostro! Jak miło Was widzieć!- wykrzykną wychodząc nam na przeciw. Ach jakie to serdeczne powitanie.
- Witaj bracie- powiedziała uprzejmie Serena.
- Widzisz moja Droga Bello- zaczął z uśmiechem patrząc na mnie- Jednak do Nas wróciłaś.
- Zrobiłam to z własnej woli, nikt mi nic nie proponował- odparowałam.
- Niemniej cieszę się, że zdecydowaliście się dołączyć do Naszych szeregów- tym razem zwrócił się do Nas wszystkich.
- Tylko na naszych warunkach- zaznaczyła Serena.
- Oczywiście- uśmiechną się Aro- Przejdźmy do mojego gabinetu i tam omówimy wszystkie sprawy- zwrócił się do Sereny i Jamesa. Też chciałam tam iść, ale uznałam, że nie będę tam potrzebna. Wiedziałam, że 'rodzice' zrobią wszystko by było nam jak najlepiej. Serena uśmiechnęła się do nas ciepło i razem z Jamesem ruszyła w kierunku drzwi, które wskazywał Aro.
- Bello, byłaś tu niedawno wiesz gdzie co jest. Zaprowadź swoje rodzeństwo do pokoi, a Heidi przyniesie wam szaty i herb, który musicie nosić na zamku- teraz zwrócił się do mnie.
- Oczywiście... Panie- to 'Panie' ciężko przeszło mi przez gardło, ale wyraźnie go tym uszczęśliwiłam. Nie czekałam na jego odpowiedź, tylko odwróciłam się na pięcie i kazałam swojemu rodzeństwu iść za mną. Ze zdziwionymi minami poszli za mną. Wampiry będące w sali przypatrywali się tej scenie z wyraźnym zaciekawieniem, ja jednak nie zwracałam na nich uwagi tylko prowadziłam moje rodzeństwo do wyjścia.
Kiedy znaleźliśmy się za drzwiami odetchnęliśmy z ulgą.
- Od kiedy to jesteś taka grzeczna dla naszego "wujaszka"- cieszył się Chad kiedy szliśmy w kierunku skrzydła, w którym znajdowały się sypialnie.
- Jakbyś nie zauważył mieszkałam tu przez ostatnie dziesięć lat, więc nauczyli mnie odrobiny szacunku do Nich.
- Wow. Bella miła dla Ara?- zapytał retorycznie Ksawery- Świat schodzi na psy- westchną. Zaczęliśmy się śmiać na cały korytarz, nie przestaliśmy nawet kiedy znaleźliśmy się pod sypialnią Dess i Chada. Była naprawdę piękna, cała czarno- biała. Weszli do niej śmiejąc się i czule obejmując. Nie chce wiedzieć co będą tam robić, więc zostawiliśmy ich samych. Dalej znajdowała się sypialnia Olivii i Ksawerego. Ich sypialnia była chyba jeszcze ładniejsza od Dess i Chada. Była praktycznie cała drewniana . Ich też zostawiłam samych by nacieszyli się sobą. Ja szybko nie chcąc im przerywać pobiegłam do swojej sypialni, w której mieszkałam przez dziesięć lat. Widać było, że nikt tam nie wchodził. Wszystko zastałam tak jak to zostawiłam. Położyłam się na łóżku chcąc troszeczkę odpocząć i pomyśleć.
Po kliku minutach lub godzinach do mojego pokoju ktoś cicho zapukał. Podniosłam się z łóżka i przetarłam oczy rękami.
- Proszę- powiedziałam. Drzwi uchyliły się, a w nich moja... Heidi! Rzuciła się mi na szyję.
- Bello jak się cieszę, że cię widzę!- pisnęła mi do ucha.
- Ja też się cieszę- powiedziałam puszczając ją.
- Przyniosłam ci szatę i herb- powiedziała i rzuciła wszytko na łóżko.- Dobra mów co się stało- powiedziała siadając na łóżku.
- Ale o co ci chodzi?- zapytałam siadając obok niej. Spojrzała na mnie sceptycznie.
- Ty nigdy dobrowolnie byś tu nie przyjechała- zaśmiała się, a ja jej zawtórowałam.- Dobra. Koniec tego śmiechu. Gadaj.- westchnęłam, ale zaczęłam jej wszystko opowiadać. Jej oczy robiły się wielkie jak spodki, lub czasem rzuciła jakąś kąśliwą uwagę. Kiedy skończyłam ona oczywiście musiała to podsumować:
- Ale z niego skurwysyn
- Nie chcę go już widzieć, a tym bardziej z nim być.
- Tak. Ciesz, że ci się nie oświadczył.
- Taaa...- nagle coś mi się przypomniało. Przecież Serena i James chcieli odnowić swoje śluby, ale przez moją ucieczkę i późniejsze zdarzenia nikt nie miał na to głowy.
- Oho. Bella coś rozkminia- zaśmiała się- Mówi mi zaraz co też się w twojej zacnej główce narodziło?- zapytała.
- Wiesz zanim zwiałam z domu i zanim tu przyjechaliśmy Serena i James chcieli odnowić swoje śluby, ale przez mój wybryk niestety nie zostało to zrealizowane- powiedziałam.
- Tym lepiej- ucieszyła się- Zorganizujemy wszystko tutaj. Zrobimy taką imprę, że cała Volltera nas usłyszy- zaśmiała się i szturchnęła mnie w ramie- Zwołuj tu Swanów Juniorów, a ja pogadam z Arem. Przyjęcie będzie, że mucha nie siada- puściła mi oczko i wyleciała z pokoju.
Wstałam z łóżka i poszłam po mój telefon, który leżał na stoliku. Byłam zbyt leniwa by ich wołać więc wysłałam sms-y.
Po pięciu minutach byli w moim pokoju.
- Co więc Heidi zaangażowała się uroczystości rodzinne?- zapytał z powątpiewaniem Chad. Uwalił się na moje łóżko, a ręce założył za głowę. Reszta rozsiadła się na fotelach.
- W tym zamku nie ma wielu rozrywek, więc chwytam się wszystkiego co sprawi mi frajdę- usłyszeliśmy głos dochodzący z drzwi. Stała w nich Heidi.- Witaj rodzinko Swan- rozłożyła ramiona jakby chciała nas wszystkich objąć- Tyle lat się nie widzieliśmy- zaśmiała się i weszła do pokoju.
- Cześć Heidi- powiedzieli wszyscy.
- Co u Ciebie?- zapytał Ksawery
- A wszystko dokładnie tak jak było osiemdziesiąt lat temu- uśmiechnęła się i opadła na łóżko obok Chada.- A wracając do sprawy- Pytałam Ara czy możemy zorganizować to przyjęcie. Powiedział, że może się odbyć choćby zaraz- uśmiechnęła się- Poprosiłam go o dyskrecję, więc Serena ani James się na razie nie dowiedzą. Mamy pełne pole do popisu.
- Super- pisnęła Olivia- Kiedy wszystko będzie już gotowe powiemy Serenie, że jedziemy po suknie na jakiś tam bal, a na prawdę pojedziemy z nią po suknie dla niej!- krzyknęła- Heidi jesteś geniuszem.
- Wiem- przyznała nieskromnie.
- Dobra, ale co my mamy z tym wspólnego?- zapytali równo chłopcy.
- Ktoś musi nam nosić to co będziemy kupować- powiedziała Destiny głaszcząc Chada po włosach. Chłopcy jęknęli głośno.
- Nie martwcie się, będziecie mieli Aleca do pomocy- pocieszyła ich Heidi. Wzięłyśmy notatnik i zaczęłyśmy przydzielać zadania. Już wiem, że nie będę się nudzić przez parę tygodni.
-----------------------------------------------------------
Jak wam się podobało.?
Czekam na komentarze :)
Słuchajcie jest sprawa. W niedziele wyjeżdżam na wakacje i nie będzie mnie przez 10 dni, a co za sobą idzie nie będzie też nowych notek :( Ale nie martwcie się, biorę mój magiczny zeszyt i postaram się w nim napisać nową notkę, a może i dwie :D
Druga sprawa jest taka. Ostatnio wpłynęły słowa krytyki, chciałabym znać waszą opinie na temat błędów, które pojawiają się w historii. Czy one bardzo rzucają się w oczy? Czy zdania są źle formowane?
Jestem tego ciekawa, jeśli będzie wpływać więcej takich komentarzy będę musiała zawiesić bloga na okres wakacyjny.
A do cb droga Senerissa.
Chciałam ci powiedzieć, że niektórzy się z tobą nie zgadzają. Spójrz na odp przy swoich komach ;)
---------------------------------------------------
Oczami Edwarda
- Jak to wyjechali?!- odezwało się kilka głosów naraz. Nie wiedziałem co mam im powiedzieć. Podbiegła do mnie Alice i chwyciła za ramiona.
- Mów co wiesz!- prawie krzyknęła. Zebrałem resztę sił, która mi została, aby jej odpowiedzieć.
-Poszedłem do nich, bo chciałem z Nią porozmawiać- nie miałem siły wymówić jej imienia. Alice zabrała swoje ręce i usiadła koło Jaspera.- Kiedy tam dotarłem dom był otwarty, samochodów nie było, a dom był... pusty.- wyszeptałem ostatnie słowo. Zamilkłem na dłuższy czas, by po chwili usłyszeć pisk Alice.
- Nie... nie mogła mi tego zrobić- pisnęła i wyciągnęła swój telefon. Zaczęła w nim czegoś gorączkowo szukać,kiedy znalazła to co chciała przystawiła telefon do ucha i czekała.- Olivia odbierz do jasnej cholery- mówiła do siebie po cichu, a oczy wszystkich w salonie zwrócone były w jej stronę.- Nie odbiera- powiedziała i rzuciła telefonem o ścianę. Roztrzaskał się na drobne kawałeczki, nie było co zbierać. Z westchnieniem usiadła obok Jaspera, a ten przytulił ją.
- Tak bez pożegnania?- spytała retoryczne Esme. Oparła się o ramię Carlisl'a. W pokoju zapadła cisza, którą oczywiście musiał przerwać... Emmet.
- Ja to bym ich zaczął szukać- wypalił. Wszyscy na niego spojrzeli z miną " z kim my żyjemy".
- Głupi jesteś- stwierdziła Alice. Ja wstałem cicho i poszedłem do swojego pokoju. Chciałem w spokoju pomyśleć, jak mam Ją znaleźć.
Oczami Belli
Po długiej podróży dotarliśmy do Włoch. Teraz jesteśmy w drodze na zamek. Całą podróż starałam się nie myśleć o tym co się dzieje Forks. Chce o tym koszmarze zapomnieć. Ciekawiło mnie jedynie to czy Oni już wiedzą, że nas nie ma.
Siedzimy właśnie w BMW , które przysłał po Nas Aro. Nasze samochody sprowadzą za parę dni. Reszta naszych rzeczy jedzie za nami w czarnych busach. Wyglądamy jakbyśmy meli eskortę, a carne BMW wiozło ważne szychy.
Nagle rozdzwonił się telefon Olivii. Zaczęła go pośpiesznie szukać w swojej torebce. Kiedy go w końcu znalazła i spojrzała na wyświetlacz jej oczy zrobiły się duże jak spodki.
- Alice- powiedziała patrząc na mnie jakby się bała, że się na nią rzucę.
- Olivia nie mogę Ci zabronić kontaktu z przyjaciółką.- Olivia spojrzała na mnie, na telefon, znowu na mnie i na telefon i wrzuciła go do torebki.
- Moja siostra jest ważniejsza.- powiedziała i chwyciła mnie za rękę. Uśmiechnęłam się do niej promiennie.
- Jakie to sweet!- pisną Chad jak dziewczyna. Wszyscy zaczęliśmy się z niego śmiać. To był chyba mój pierwszy szczery uśmiech od czasu kiedy wróciłam z Nowego Jorku.
Ach! Nowy Jork! Pamiętam jak razem na Nathalie świetnie się tam bawiłyśmy, zero ograniczeń, zero zahamowań. Mogłyśmy być tym kim jesteśmy. Nie musiałyśmy udawać, ani kryć się w świetle dnia. Byłyśmy wolne.
Pamiętam smak ludzkiej krwi. Tęsknie za tym słodkim smakiem, rozpływającym się po moim suchym i spragnionym gardle.
Nagle mojej głowie pojawiła się pewna myśl...Przecież Vollturi żywią się ludzką krwią, a ja nie mam problemu z opanowaniem swoich żądzy. Bez problemy będę mogła żywić się ludźmi i zwierzętami. A mówiąc ludzi mam na myśli mężczyzn. Nigdy nie skrzywdzę kobiety, dziecka, ani mężczyzny który ma rodzinę, ale resztę zabijam bez skrupułów.
Muszę powiedzieć o swoim postanowieniu rodzinie, nim dojedziemy do siedziby Vollturi. Boję się trochę ich reakcji, ale cóż to moje życie i ja ustawiam je jak chce.
- Wiecie kochani, kiedy będziemy już w Vollterze...- zaczęłam ostrożnie czekając na ich reakcje-...chciałabym przejść na "ludzką" dietę.- powiedziałam twardo. Super! Ani razu głos mi nie zadrżał, ani nie chciało mi się płakać. Wyłączyłam swoje człowieczeństwo. Patrzyłam twardo na moich bliskich. Na ich twarzach malowało się zdziwienie i strach. Spojrzeli po sobie i w końcu odezwała się Serena.
- Nikt ci nie może tego zabronić- powiedziała spokojnie czym mnie nieco zdziwiła- Pytanie tylko czy sobie poradzisz i nie wpadniesz w 'szał'?- zapytała z troską.
- Nie martw się. Poradzę sobie- uśmiechnęłam się do niej. Resztę drogi do zamku przebyliśmy w ciszy. Parę razy zadzwonił jeszcze telefon Olivii i Sereny, ale to wszystko. Każda zawsze odrzucała połączenie. Wiedziałam, że robiły to dla mnie i było mi za to wstyd.
Po 15min drogi, samochód stanął przed wielką bramą. Czekaliśmy chwilę, aż przyszedł jeden z Vollturich, a mianowicie Alec. Otworzył nam uprzejmie bramę i kazał kierować się do podziemnego garażu. Stało w nim wiele najdroższych samochodów i motorów świata. Już wiedziałam, że razem z Ksawerym nie będziemy się nudzić. Co jak co, może i Vollturi są wiekowi, ale idą z duchem czasu.
Zaparkowaliśmy, wysiedliśmy z samochodu i windą udaliśmy się na pierwsze piętro.
- I znów tu jesteśmy- powiedziała z niesmakiem Destiny.
- Tym razem dobrowolnie, więc powinno być lepiej- próbowała pocieszyć ją Olivia. Dess jedynie spojrzała na nią sceptycznie, a Olivia wzruszyła ramionami.
Nagle winda się zatrzymała, i drzwi rozsunęły się. Ukazała nam się postać...Jane.
- Aro Was oczekuje- oznajmiła- Za mną- powiedziała, odwróciła się na pięcie i ruszyła w stronę Sali Tronowej. Olivia wzniosła oczy ku niebu, Ksawery stłumił śmiech.
Idąc za Jane rozglądałam się po całym zamku, chciałam zobaczyć ile się tu zmieniło. Stwierdzam, że nic.
Po paru minutach drogi stanęliśmy przed ogromnymi drzwiami, przez które ja wchodziłam parę miesięcy temu. Jane pchnęła je, a naszym oczom ukazało się grono wampirów stojących pod ścianą. Na samym przodzie stała Wielka Trójca. Szliśmy spokojnie czując na sobie spojrzenia tych wszystkich wampirów.
- Siostro! Jak miło Was widzieć!- wykrzykną wychodząc nam na przeciw. Ach jakie to serdeczne powitanie.
- Witaj bracie- powiedziała uprzejmie Serena.
- Widzisz moja Droga Bello- zaczął z uśmiechem patrząc na mnie- Jednak do Nas wróciłaś.
- Zrobiłam to z własnej woli, nikt mi nic nie proponował- odparowałam.
- Niemniej cieszę się, że zdecydowaliście się dołączyć do Naszych szeregów- tym razem zwrócił się do Nas wszystkich.
- Tylko na naszych warunkach- zaznaczyła Serena.
- Oczywiście- uśmiechną się Aro- Przejdźmy do mojego gabinetu i tam omówimy wszystkie sprawy- zwrócił się do Sereny i Jamesa. Też chciałam tam iść, ale uznałam, że nie będę tam potrzebna. Wiedziałam, że 'rodzice' zrobią wszystko by było nam jak najlepiej. Serena uśmiechnęła się do nas ciepło i razem z Jamesem ruszyła w kierunku drzwi, które wskazywał Aro.
- Bello, byłaś tu niedawno wiesz gdzie co jest. Zaprowadź swoje rodzeństwo do pokoi, a Heidi przyniesie wam szaty i herb, który musicie nosić na zamku- teraz zwrócił się do mnie.
- Oczywiście... Panie- to 'Panie' ciężko przeszło mi przez gardło, ale wyraźnie go tym uszczęśliwiłam. Nie czekałam na jego odpowiedź, tylko odwróciłam się na pięcie i kazałam swojemu rodzeństwu iść za mną. Ze zdziwionymi minami poszli za mną. Wampiry będące w sali przypatrywali się tej scenie z wyraźnym zaciekawieniem, ja jednak nie zwracałam na nich uwagi tylko prowadziłam moje rodzeństwo do wyjścia.
Kiedy znaleźliśmy się za drzwiami odetchnęliśmy z ulgą.
- Od kiedy to jesteś taka grzeczna dla naszego "wujaszka"- cieszył się Chad kiedy szliśmy w kierunku skrzydła, w którym znajdowały się sypialnie.
- Jakbyś nie zauważył mieszkałam tu przez ostatnie dziesięć lat, więc nauczyli mnie odrobiny szacunku do Nich.
- Wow. Bella miła dla Ara?- zapytał retorycznie Ksawery- Świat schodzi na psy- westchną. Zaczęliśmy się śmiać na cały korytarz, nie przestaliśmy nawet kiedy znaleźliśmy się pod sypialnią Dess i Chada. Była naprawdę piękna, cała czarno- biała. Weszli do niej śmiejąc się i czule obejmując. Nie chce wiedzieć co będą tam robić, więc zostawiliśmy ich samych. Dalej znajdowała się sypialnia Olivii i Ksawerego. Ich sypialnia była chyba jeszcze ładniejsza od Dess i Chada. Była praktycznie cała drewniana . Ich też zostawiłam samych by nacieszyli się sobą. Ja szybko nie chcąc im przerywać pobiegłam do swojej sypialni, w której mieszkałam przez dziesięć lat. Widać było, że nikt tam nie wchodził. Wszystko zastałam tak jak to zostawiłam. Położyłam się na łóżku chcąc troszeczkę odpocząć i pomyśleć.
Po kliku minutach lub godzinach do mojego pokoju ktoś cicho zapukał. Podniosłam się z łóżka i przetarłam oczy rękami.
- Proszę- powiedziałam. Drzwi uchyliły się, a w nich moja... Heidi! Rzuciła się mi na szyję.
- Bello jak się cieszę, że cię widzę!- pisnęła mi do ucha.
- Ja też się cieszę- powiedziałam puszczając ją.
- Przyniosłam ci szatę i herb- powiedziała i rzuciła wszytko na łóżko.- Dobra mów co się stało- powiedziała siadając na łóżku.
- Ale o co ci chodzi?- zapytałam siadając obok niej. Spojrzała na mnie sceptycznie.
- Ty nigdy dobrowolnie byś tu nie przyjechała- zaśmiała się, a ja jej zawtórowałam.- Dobra. Koniec tego śmiechu. Gadaj.- westchnęłam, ale zaczęłam jej wszystko opowiadać. Jej oczy robiły się wielkie jak spodki, lub czasem rzuciła jakąś kąśliwą uwagę. Kiedy skończyłam ona oczywiście musiała to podsumować:
- Ale z niego skurwysyn
- Nie chcę go już widzieć, a tym bardziej z nim być.
- Tak. Ciesz, że ci się nie oświadczył.
- Taaa...- nagle coś mi się przypomniało. Przecież Serena i James chcieli odnowić swoje śluby, ale przez moją ucieczkę i późniejsze zdarzenia nikt nie miał na to głowy.
- Oho. Bella coś rozkminia- zaśmiała się- Mówi mi zaraz co też się w twojej zacnej główce narodziło?- zapytała.
- Wiesz zanim zwiałam z domu i zanim tu przyjechaliśmy Serena i James chcieli odnowić swoje śluby, ale przez mój wybryk niestety nie zostało to zrealizowane- powiedziałam.
- Tym lepiej- ucieszyła się- Zorganizujemy wszystko tutaj. Zrobimy taką imprę, że cała Volltera nas usłyszy- zaśmiała się i szturchnęła mnie w ramie- Zwołuj tu Swanów Juniorów, a ja pogadam z Arem. Przyjęcie będzie, że mucha nie siada- puściła mi oczko i wyleciała z pokoju.
Wstałam z łóżka i poszłam po mój telefon, który leżał na stoliku. Byłam zbyt leniwa by ich wołać więc wysłałam sms-y.
Po pięciu minutach byli w moim pokoju.
- Co więc Heidi zaangażowała się uroczystości rodzinne?- zapytał z powątpiewaniem Chad. Uwalił się na moje łóżko, a ręce założył za głowę. Reszta rozsiadła się na fotelach.
- W tym zamku nie ma wielu rozrywek, więc chwytam się wszystkiego co sprawi mi frajdę- usłyszeliśmy głos dochodzący z drzwi. Stała w nich Heidi.- Witaj rodzinko Swan- rozłożyła ramiona jakby chciała nas wszystkich objąć- Tyle lat się nie widzieliśmy- zaśmiała się i weszła do pokoju.
- Cześć Heidi- powiedzieli wszyscy.
- Co u Ciebie?- zapytał Ksawery
- A wszystko dokładnie tak jak było osiemdziesiąt lat temu- uśmiechnęła się i opadła na łóżko obok Chada.- A wracając do sprawy- Pytałam Ara czy możemy zorganizować to przyjęcie. Powiedział, że może się odbyć choćby zaraz- uśmiechnęła się- Poprosiłam go o dyskrecję, więc Serena ani James się na razie nie dowiedzą. Mamy pełne pole do popisu.
- Super- pisnęła Olivia- Kiedy wszystko będzie już gotowe powiemy Serenie, że jedziemy po suknie na jakiś tam bal, a na prawdę pojedziemy z nią po suknie dla niej!- krzyknęła- Heidi jesteś geniuszem.
- Wiem- przyznała nieskromnie.
- Dobra, ale co my mamy z tym wspólnego?- zapytali równo chłopcy.
- Ktoś musi nam nosić to co będziemy kupować- powiedziała Destiny głaszcząc Chada po włosach. Chłopcy jęknęli głośno.
- Nie martwcie się, będziecie mieli Aleca do pomocy- pocieszyła ich Heidi. Wzięłyśmy notatnik i zaczęłyśmy przydzielać zadania. Już wiem, że nie będę się nudzić przez parę tygodni.
-----------------------------------------------------------
Jak wam się podobało.?
Czekam na komentarze :)
Słuchajcie jest sprawa. W niedziele wyjeżdżam na wakacje i nie będzie mnie przez 10 dni, a co za sobą idzie nie będzie też nowych notek :( Ale nie martwcie się, biorę mój magiczny zeszyt i postaram się w nim napisać nową notkę, a może i dwie :D
Druga sprawa jest taka. Ostatnio wpłynęły słowa krytyki, chciałabym znać waszą opinie na temat błędów, które pojawiają się w historii. Czy one bardzo rzucają się w oczy? Czy zdania są źle formowane?
Jestem tego ciekawa, jeśli będzie wpływać więcej takich komentarzy będę musiała zawiesić bloga na okres wakacyjny.
A do cb droga Senerissa.
Chciałam ci powiedzieć, że niektórzy się z tobą nie zgadzają. Spójrz na odp przy swoich komach ;)
niedziela, 23 czerwca 2013
32. Zapomnieć
Zapraszam na kolejny rozdział! ;*
Dedykt dla moich wiernych czytelniczek :D
P.S Wróciłam z wycieczki...moje plecki są zjarane ;( bolą niemiłosiernie, ale ja to nic w porównaniu z chłopakami ;)
---------------------------------------------------------------------
Tydzień później...
Jest mi z tym źle.
Ale moim zdaniem zrobiłam dobrze. Chociaż moja rodzina ciągle zawraca mi głowę o to czemu nie dałam mu wszystkiego wyjaśnić.Denerwuje mnie to. Mają własne życie i nich nim się zajmą. Nie mam ochoty ich słuchać więc całymi dniami siedzę w swoim pokoju i nikogo nie wpuszczam. Staram się przestać o nim zapomnieć, nie idzie mi za dobrze. Potrzebuje czasu.
Następny dzień który spędzam samotnie na rozmyśleniach. (Nathalie i Damon wyjechali na Malediwy do posiadłości Salvatorów. Chcieli odpocząć i porozmyślać, a Elena i Stefano wyruszyli w dalszą podroż po globie). Nie mam na nic ochoty, ale muszę kiedyś zapolować. Powoli podniosłam się z łóżka, w którym spędziłam tydzień. Poszłam do garderoby i wyciągnęłam z niej mój ulubiony szary dres. Kiedy się przebrałam podeszłam do lustra które też znajdowało się w garderobie. Zobaczyłam w nim wampirzycę o nienaturalnie bladej (jak na wampira) skórze, ciemnych jak noc oczach i wyblakłych włosach. To byłam ja. Obraz nędzy i rozpaczy. Okropnie potrzebuje polowania. Już zamierzałam wyskoczyć przez okno, gdy usłyszałam ciche pukanie do drzwi.
- Proszę- powiedziałam odwracając się. Drzwi powoli się otworzyły, a w nich stanęła Serena. Uśmiechnęła się na mój widok i podeszła bliżej.
- Nareszcie wstałaś- powiedziała z uśmiechem. Nie wiedziałam co powiedzieć, więc po prostu spróbowałam się uśmiechnąć. Zapanowała cisza. Żadna z nas nic nie mówiła. Nie wiedziałam co chciała mi powiedzieć Serena.
- Chce żebyś wiedziała- odezwała się po chwili- że cokolwiek postanowisz...my jesteśmy z tobą.- Nie wiedziałam co chce mi tym przekazać, ale uśmiechnęłam się do niej, podeszłam i ją przytuliłam. Nie zdawałam sobie sprawy jak bardzo potrzebowałam takiego gestu. Dawno nikt mnie nie przytulił. To taki prosty gest, a potrafi sprawić taką przyjemność.
- Dziękuje- powiedziałam po chwili naszego uścisku- Teraz wybacz,- powiedziałam odrywając się od Sereny- ale chciałabym zapolować.- Uśmiechnęłam się.
Dedykt dla moich wiernych czytelniczek :D
P.S Wróciłam z wycieczki...moje plecki są zjarane ;( bolą niemiłosiernie, ale ja to nic w porównaniu z chłopakami ;)
---------------------------------------------------------------------
Tydzień później...
Jest mi z tym źle.
Ale moim zdaniem zrobiłam dobrze. Chociaż moja rodzina ciągle zawraca mi głowę o to czemu nie dałam mu wszystkiego wyjaśnić.Denerwuje mnie to. Mają własne życie i nich nim się zajmą. Nie mam ochoty ich słuchać więc całymi dniami siedzę w swoim pokoju i nikogo nie wpuszczam. Staram się przestać o nim zapomnieć, nie idzie mi za dobrze. Potrzebuje czasu.
Następny dzień który spędzam samotnie na rozmyśleniach. (Nathalie i Damon wyjechali na Malediwy do posiadłości Salvatorów. Chcieli odpocząć i porozmyślać, a Elena i Stefano wyruszyli w dalszą podroż po globie). Nie mam na nic ochoty, ale muszę kiedyś zapolować. Powoli podniosłam się z łóżka, w którym spędziłam tydzień. Poszłam do garderoby i wyciągnęłam z niej mój ulubiony szary dres. Kiedy się przebrałam podeszłam do lustra które też znajdowało się w garderobie. Zobaczyłam w nim wampirzycę o nienaturalnie bladej (jak na wampira) skórze, ciemnych jak noc oczach i wyblakłych włosach. To byłam ja. Obraz nędzy i rozpaczy. Okropnie potrzebuje polowania. Już zamierzałam wyskoczyć przez okno, gdy usłyszałam ciche pukanie do drzwi.
- Proszę- powiedziałam odwracając się. Drzwi powoli się otworzyły, a w nich stanęła Serena. Uśmiechnęła się na mój widok i podeszła bliżej.
- Nareszcie wstałaś- powiedziała z uśmiechem. Nie wiedziałam co powiedzieć, więc po prostu spróbowałam się uśmiechnąć. Zapanowała cisza. Żadna z nas nic nie mówiła. Nie wiedziałam co chciała mi powiedzieć Serena.
- Chce żebyś wiedziała- odezwała się po chwili- że cokolwiek postanowisz...my jesteśmy z tobą.- Nie wiedziałam co chce mi tym przekazać, ale uśmiechnęłam się do niej, podeszłam i ją przytuliłam. Nie zdawałam sobie sprawy jak bardzo potrzebowałam takiego gestu. Dawno nikt mnie nie przytulił. To taki prosty gest, a potrafi sprawić taką przyjemność.
- Dziękuje- powiedziałam po chwili naszego uścisku- Teraz wybacz,- powiedziałam odrywając się od Sereny- ale chciałabym zapolować.- Uśmiechnęłam się.
- Oczywiście- powiedziała radośnie- Nie zatrzymuję Cię.- Wyszła z pokoju zostawiając mnie samą na powrót z moimi myślami. Wyskoczyłam przez okno i popędziłam w stronę lasu, jak najdalej od posiadłości Cullenów.
***
Po obfitym posiłku czułam się o niebo lepiej. Nie chciałam wracać jeszcze do domu. Postanowiłam przejść się po lesie i trochę pomyśleć o tym wszystkim co się zdarzyło. Po krótkiej chwili znalazłam na swojej drodze rozłożyste drzewo. Zwinnie na nie wskoczyłam i wygodnie oparłam się o pień. W mojej głowie od razu pojawiły się wszystkie wspomnienia od przyjazdu do Forks. Pierwsze spotkanie z Cullenami, moje zakochanie, dziesięć lat spędzonych w Vollterze. Zdrada Edwarda...Właśnie: zdrada. To nie daje mi spokoju. Zaczęłam się intensywnie nad tym zastanawiać i wyszło mi, że to miasto jest problemem (super. Zwalam winę na miasto, a to pewnie i tak ja jestem tym "problemem"). Chciałabym się stąd wynieść i już nigdy nie wracać. Nie chciałam oglądać więcej Cullenów, a w szczególności jednego z nich. Myślałam nad tym: Co by było gdybyśmy się wynieśli nie mówiąc o tym nikomu? Nagle przypomniałam sobie słowa Sereny: "- Chce żebyś wiedziała, że cokolwiek postanowisz...my jesteśmy z tobą". Zrozumiałam o co jej chodziło. Moja rodzina poprze mnie w każdej decyzji jaką podejmę. I właśnie to zrobiłam. Podjęłam decyzję: Wyprowadzamy się. Bez względu na wszystko.
Zerwałam się z miejsca i ruszyłam w stronę domu, zastanawiając się nad tym jak moja rodzina zareaguje na moje postanowienie. Po niecałych pięciu minutach była na terenie naszej posesji. Wbiegłam frontowym wejściem i przeszłam do salonu. Zastałam w nim szkicującą jakiś projekt Destiny. Podniosła na mnie oczy i uśmiechnęła się. Nie miałam czasu na uprzejmości musiałam jak najszybciej zorganizować naszą wyprowadzkę.
- Gdzie są wszyscy?- zapytałam od razu.
- Serena w ogrodzie, James w kancelarii, chłopaki są w garażu, a Olivia jest na zakupach- wyliczyła i znów pochyliła się nad kartką ze szkicem. Muszę szybko tu wszystkich ściągnąć.
- Chodźcie wszyscy do salonu- powiedziałam spokojnie. Nie potrzebowałam krzyczeć, i tak mnie słyszeli. Po paru sekundach w salonie zjawili się wszyscy będący w domu domownicy. Od razu poleciłam Serenie zadzwonić po Jamesa, a Ksaweremu po Olivie. Ten ostatni skrzywił się. Wszyscy wiedzą jakie konsekwencje ma przerwanie Olivii w szale zakupowym, ale mus to mus. To co chce przekazać mojej rodzinie dotyczy ich wszystkich. Więc chcąc nie chcąc musiał to zrobić. Po chwili rozmowy przez telefon pierwsza odezwała się Serena:
- James będzie najszybciej za 10 min- powiedziała i usiadła na kanapie obok reszty rodziny. Zaraz po niej do pokoju wszedł Ksawery z nieciekawą miną.
- Olivia nie była zadowolona- powiedział i odłożył telefon na stół.- Powiedziała, że jeśli to nie jest nic istotnego to łeb ci urwie- zwrócił się do mnie i usiadł obok Chada, który od pewnego momentu zacieszał.
Dokładnie po dziesięciu minutach do domu wszedł James. Podszedł do Sereny i pocałował ją. Na moment odwróciłam wzrok by na to nie patrzeć. Chad zaczął głupkowato chichotać. Czy ten debil nie może być normalny chociaż przez 5 minut?
- Czy coś się stało?- usłyszałam po chwili pytanie Jamesa. Odwróciłam się w ich stronę i zobaczyłam, że siedzi obok Sereny i trzyma ją za rękę.
- Zaczekajmy na...- nie zdążyłam dokończyć bo do salonu wparowała Olivia z rozwianymi włosami.
- Mam nadzieje, że to coś ważnego- prawie krzyknęła. Przeszła przez salon trącając mnie swoimi włosami po twarzy. Usiadła Ksaweremu na kolanach, a ja zaczęłam mówić.
- Chciałam was o coś prosić- zaczęłam niepewnie- Wiem, że to może być dla Was wszystkich trudna decyzja, i nie musicie robić tego ze mną...
- Przestań mieszać i przejdź do rzeczy- przerwał mi Chad. Jeśli chcą wiedzieć ok. Powiem prosto z mostu
- Chce się stąd wynieść- powiedziałam na jednym wdechu. Wszyscy mieli zdziwione miny. Jedynie nie Destiny. Ta tylko się uśmiechnęła.
- Wiedziałam, że oto poprosisz. Czekałam tylko jak nam to powiesz.- zaśmiała się.
- Wiem, że proszę was o zbyt wiele i jak już mówiłam nie musicie tego robić...
- Gdzie chciałabyś się przenieść.- znów brutalnie mi przerwano. Czy też James musiał oto zapytać? Byłam ciekawa ich reakcji jak dowiedzą się, że chcę zamieszkać w Vollterze przez pewien czas. Na razie nie widziałam dla nas innego rozwiązania. Po za tym chciałam uzgodnić z Aro warunki naszego pobytu tam, by nie mógł nam nic zrobić.
- Vollturi- wyszeptałam ze spuszczoną głową.
- Co?!- powiedziało kilka głosów na raz. Cóż, przyjęli to lepiej niż się spodziewałam.
- Czyś ty rozum straciła?- naskoczyła na mnie Dess. Taak ona ma obsesję na punkcie Volltrich.- Jeśli tam pojedziemy nie wyrwiemy się już nigdy.- powiedziała już spokojnie.
- Zawsze można mieć swoje warunki Dess- powiedziałam patrząc jej w oczy.- Jesteśmy dla nich cenni i zrobią wszystko by zdobyć nasze zaufanie i byśmy zostali w ich straży.- zaczęłam swój wywód- Możemy być w ich straży pod pewnymi warunkami np. Możemy wyjeżdżać, ale kiedy będą nas potrzebować pomożemy im itp.
- To ma sens- powiedział po chwili namysłu James. Spojrzałam na niego ze zdziwieniem, a Dess z niedowierzaniem. Nikt inny się nie odzywał. Podeszła do mnie Serena i znów mnie przytuliła. I znów to piękne uczucie.
- Pamiętaj słonko, że my zawsze jesteśmy z tobą.- powiedziała w moje włosy- Zawsze.- Stałyśmy tak jeszcze chwilę, potem Serena odsunęła się ode mnie na długość ramiom.- Zaraz skontaktuję się z Wielką Trójcą.- Powiedziała i wyszła z pokoju. Ja natomiast odwróciłam się w stronę mojej "familli".
- Mam nadzieje, że nie jesteście źli?
- Mamy takie samo zdanie jak Serena: " Zawsze jesteśmy z tobą"- powiedział i uśmiechną się do mnie.
- Zawsze siostra- dodał Ksaw. Pokiwał ręką bym usiadła obok niego. Tak też uczyniłam. Czekaliśmy w milczeniu, aż Serena wróci. Czekaliśmy tak chyba z 30 min, ale w końcu weszła do salonu. Minę miała zadowoloną.
- Aro zgodził się na wszystko. Możemy tam jechać w każdej chwili.- oznajmiła odkładając telefon na szafkę.
- Chciałabym to zrobić jak najwcześniej.- Powiedziałam cicho- Zacznijmy się pakować.- Wszyscy bez protestów zaczęli wstawać z kanapy i leniwym krokiem podążać w stronę schodów. Olivia zatrzymała się przy mnie i zapytała:
- Jeśli się nie mylę, nie mam mówić nic Cullenom?- pokręciłam głową na znak, że "nie". Natychmiast nałożyłam tarczę, żeby Alice nie zobaczyła niczego w swojej wizji.
- Pojadę do kancelarii załatwić wszystkie formalności.- Powiedział James i pojechał swoim autem do miasta. ja udałam się do pokoju i zaczęłam powoli wszystko pakować, zaczynając od ubrań.
- Przecież ja nie zmieszczę wszystkich ubrań do tych 13 walizek!- usłyszałam krzyk Olivii. Jejku tak to ma problemy.- Jadę do miasta po dodatkowe- Rzuciła i wyszła z domu. Zaczęłam wyciągać wszystko ze swojej garderoby i układać w walizkach i kartonach.
Pakowanie mojego całego pokoju zajęło mi tylko 4h. Postanowiłam wybawić biednego Ksawerego ze szponów mojej siostrzyczki. Zaangażowałam go do znoszenie moich rzeczy do mojego auta, a ja zdeklarowałam się, że pomogę Olivii przy jej rzeczach. To zajęło nam kolejnych 5h. Zaczynało robić się widno. Każdy miał już spakowane swoje rzeczy, zostały tylko przedmioty które znajdowały się w innych pomieszczeniach. Meble zostawiliśmy w tym domu, na wypadek gdybyśmy kiedyś chcieli tu wrócić.
Kiedy wszystko było dopięte na ostatni guzik wszyło na to, że każdy musi jechać swoim samochodem. Kiedy wyprowadzaliśmy auta z garażu zrobiło mi się przykro, że muszę zostawić tu wszystko to co miałam i kochałam, ale nie mogłam dłużej tego wszystkiego znieść. Gdy wsiadłam do samochodu ostatni raz spojrzałam na Mój dom. Moje oczy zrobiły się suche. Odpaliłam silnik i pojechałam za moją rodziną.
Oczami Edwarda
Jest mi z tym źle.
Ale wiem, że Bella miała swoje powody by ze mną zerwać. Lecz ciągle nie mogę się z tym pogodzić. Nie mogę znaleźć sobie miejsca. Widzę jak moi bliscy martwią się o mnie. Żaden ze Swanów nie odzywał się do nikogo z mojej rodziny od tygodnia.
Bella. Tęsknie.
Chciałem by skopiowała mój dar, ale wtedy dowiedziałaby się, że naprawdę zdradziłem ją z Tanią. To był tylko jeden pocałunek. Nic więcej. Nikogo tam nie było to niby skąd Bella miała by się o tym dowiedzieć? Może miała przeczucie...? Nie no ja wariuje! Ogarnij się Cullen!
Nie mogąc dłużej wytrzymać bez widoku Belli postanowiłem ich odwiedzić. Pędem zbiegłam na duł i puściłem się biegiem przez las. Myśl o tym, że zobaczę Bellę dodawała mi skrzydeł.
Kiedy wbiegłem na ich posesje czułem, że coś jest nie tak. Nie było nic słychać. Tylko cisza. Czyżby nie było ich w domu? Szybko podszedłem do drzwi garażowych i otworzyłem je na oścież. Wszystko co tam zobaczyłem to pustka. Nie- pomyślałem. Szybko wbiegłem na werandę i uchyliłem drzwi. Były otwarte. Wszedłem pośpiesznie do środka i to co tam zobaczyłem to również pustka. Poszedłem do wszystkich pokoi i tam też nic nie było. Na koniec poszedłem do pokoju mojej ukochanej. Bałem się pociągnąć za klamkę bojąc się, że tam też nic nie będzie. Odetchnąłem głęboko i pchnąłem drzwi.
Pustka.
Na łóżku zauważyłem złożoną na pół kartkę. Podszedłem i powoli ją otworzyłem. Wszędzie poznałbym to pismo.
- Gdzie są wszyscy?- zapytałam od razu.
- Serena w ogrodzie, James w kancelarii, chłopaki są w garażu, a Olivia jest na zakupach- wyliczyła i znów pochyliła się nad kartką ze szkicem. Muszę szybko tu wszystkich ściągnąć.
- Chodźcie wszyscy do salonu- powiedziałam spokojnie. Nie potrzebowałam krzyczeć, i tak mnie słyszeli. Po paru sekundach w salonie zjawili się wszyscy będący w domu domownicy. Od razu poleciłam Serenie zadzwonić po Jamesa, a Ksaweremu po Olivie. Ten ostatni skrzywił się. Wszyscy wiedzą jakie konsekwencje ma przerwanie Olivii w szale zakupowym, ale mus to mus. To co chce przekazać mojej rodzinie dotyczy ich wszystkich. Więc chcąc nie chcąc musiał to zrobić. Po chwili rozmowy przez telefon pierwsza odezwała się Serena:
- James będzie najszybciej za 10 min- powiedziała i usiadła na kanapie obok reszty rodziny. Zaraz po niej do pokoju wszedł Ksawery z nieciekawą miną.
- Olivia nie była zadowolona- powiedział i odłożył telefon na stół.- Powiedziała, że jeśli to nie jest nic istotnego to łeb ci urwie- zwrócił się do mnie i usiadł obok Chada, który od pewnego momentu zacieszał.
Dokładnie po dziesięciu minutach do domu wszedł James. Podszedł do Sereny i pocałował ją. Na moment odwróciłam wzrok by na to nie patrzeć. Chad zaczął głupkowato chichotać. Czy ten debil nie może być normalny chociaż przez 5 minut?
- Czy coś się stało?- usłyszałam po chwili pytanie Jamesa. Odwróciłam się w ich stronę i zobaczyłam, że siedzi obok Sereny i trzyma ją za rękę.
- Zaczekajmy na...- nie zdążyłam dokończyć bo do salonu wparowała Olivia z rozwianymi włosami.
- Mam nadzieje, że to coś ważnego- prawie krzyknęła. Przeszła przez salon trącając mnie swoimi włosami po twarzy. Usiadła Ksaweremu na kolanach, a ja zaczęłam mówić.
- Chciałam was o coś prosić- zaczęłam niepewnie- Wiem, że to może być dla Was wszystkich trudna decyzja, i nie musicie robić tego ze mną...
- Przestań mieszać i przejdź do rzeczy- przerwał mi Chad. Jeśli chcą wiedzieć ok. Powiem prosto z mostu
- Chce się stąd wynieść- powiedziałam na jednym wdechu. Wszyscy mieli zdziwione miny. Jedynie nie Destiny. Ta tylko się uśmiechnęła.
- Wiedziałam, że oto poprosisz. Czekałam tylko jak nam to powiesz.- zaśmiała się.
- Wiem, że proszę was o zbyt wiele i jak już mówiłam nie musicie tego robić...
- Gdzie chciałabyś się przenieść.- znów brutalnie mi przerwano. Czy też James musiał oto zapytać? Byłam ciekawa ich reakcji jak dowiedzą się, że chcę zamieszkać w Vollterze przez pewien czas. Na razie nie widziałam dla nas innego rozwiązania. Po za tym chciałam uzgodnić z Aro warunki naszego pobytu tam, by nie mógł nam nic zrobić.
- Vollturi- wyszeptałam ze spuszczoną głową.
- Co?!- powiedziało kilka głosów na raz. Cóż, przyjęli to lepiej niż się spodziewałam.
- Czyś ty rozum straciła?- naskoczyła na mnie Dess. Taak ona ma obsesję na punkcie Volltrich.- Jeśli tam pojedziemy nie wyrwiemy się już nigdy.- powiedziała już spokojnie.
- Zawsze można mieć swoje warunki Dess- powiedziałam patrząc jej w oczy.- Jesteśmy dla nich cenni i zrobią wszystko by zdobyć nasze zaufanie i byśmy zostali w ich straży.- zaczęłam swój wywód- Możemy być w ich straży pod pewnymi warunkami np. Możemy wyjeżdżać, ale kiedy będą nas potrzebować pomożemy im itp.
- To ma sens- powiedział po chwili namysłu James. Spojrzałam na niego ze zdziwieniem, a Dess z niedowierzaniem. Nikt inny się nie odzywał. Podeszła do mnie Serena i znów mnie przytuliła. I znów to piękne uczucie.
- Pamiętaj słonko, że my zawsze jesteśmy z tobą.- powiedziała w moje włosy- Zawsze.- Stałyśmy tak jeszcze chwilę, potem Serena odsunęła się ode mnie na długość ramiom.- Zaraz skontaktuję się z Wielką Trójcą.- Powiedziała i wyszła z pokoju. Ja natomiast odwróciłam się w stronę mojej "familli".
- Mam nadzieje, że nie jesteście źli?
- Mamy takie samo zdanie jak Serena: " Zawsze jesteśmy z tobą"- powiedział i uśmiechną się do mnie.
- Zawsze siostra- dodał Ksaw. Pokiwał ręką bym usiadła obok niego. Tak też uczyniłam. Czekaliśmy w milczeniu, aż Serena wróci. Czekaliśmy tak chyba z 30 min, ale w końcu weszła do salonu. Minę miała zadowoloną.
- Aro zgodził się na wszystko. Możemy tam jechać w każdej chwili.- oznajmiła odkładając telefon na szafkę.
- Chciałabym to zrobić jak najwcześniej.- Powiedziałam cicho- Zacznijmy się pakować.- Wszyscy bez protestów zaczęli wstawać z kanapy i leniwym krokiem podążać w stronę schodów. Olivia zatrzymała się przy mnie i zapytała:
- Jeśli się nie mylę, nie mam mówić nic Cullenom?- pokręciłam głową na znak, że "nie". Natychmiast nałożyłam tarczę, żeby Alice nie zobaczyła niczego w swojej wizji.
- Pojadę do kancelarii załatwić wszystkie formalności.- Powiedział James i pojechał swoim autem do miasta. ja udałam się do pokoju i zaczęłam powoli wszystko pakować, zaczynając od ubrań.
- Przecież ja nie zmieszczę wszystkich ubrań do tych 13 walizek!- usłyszałam krzyk Olivii. Jejku tak to ma problemy.- Jadę do miasta po dodatkowe- Rzuciła i wyszła z domu. Zaczęłam wyciągać wszystko ze swojej garderoby i układać w walizkach i kartonach.
Pakowanie mojego całego pokoju zajęło mi tylko 4h. Postanowiłam wybawić biednego Ksawerego ze szponów mojej siostrzyczki. Zaangażowałam go do znoszenie moich rzeczy do mojego auta, a ja zdeklarowałam się, że pomogę Olivii przy jej rzeczach. To zajęło nam kolejnych 5h. Zaczynało robić się widno. Każdy miał już spakowane swoje rzeczy, zostały tylko przedmioty które znajdowały się w innych pomieszczeniach. Meble zostawiliśmy w tym domu, na wypadek gdybyśmy kiedyś chcieli tu wrócić.
Kiedy wszystko było dopięte na ostatni guzik wszyło na to, że każdy musi jechać swoim samochodem. Kiedy wyprowadzaliśmy auta z garażu zrobiło mi się przykro, że muszę zostawić tu wszystko to co miałam i kochałam, ale nie mogłam dłużej tego wszystkiego znieść. Gdy wsiadłam do samochodu ostatni raz spojrzałam na Mój dom. Moje oczy zrobiły się suche. Odpaliłam silnik i pojechałam za moją rodziną.
Oczami Edwarda
Jest mi z tym źle.
Ale wiem, że Bella miała swoje powody by ze mną zerwać. Lecz ciągle nie mogę się z tym pogodzić. Nie mogę znaleźć sobie miejsca. Widzę jak moi bliscy martwią się o mnie. Żaden ze Swanów nie odzywał się do nikogo z mojej rodziny od tygodnia.
Bella. Tęsknie.
Chciałem by skopiowała mój dar, ale wtedy dowiedziałaby się, że naprawdę zdradziłem ją z Tanią. To był tylko jeden pocałunek. Nic więcej. Nikogo tam nie było to niby skąd Bella miała by się o tym dowiedzieć? Może miała przeczucie...? Nie no ja wariuje! Ogarnij się Cullen!
Nie mogąc dłużej wytrzymać bez widoku Belli postanowiłem ich odwiedzić. Pędem zbiegłam na duł i puściłem się biegiem przez las. Myśl o tym, że zobaczę Bellę dodawała mi skrzydeł.
Kiedy wbiegłem na ich posesje czułem, że coś jest nie tak. Nie było nic słychać. Tylko cisza. Czyżby nie było ich w domu? Szybko podszedłem do drzwi garażowych i otworzyłem je na oścież. Wszystko co tam zobaczyłem to pustka. Nie- pomyślałem. Szybko wbiegłem na werandę i uchyliłem drzwi. Były otwarte. Wszedłem pośpiesznie do środka i to co tam zobaczyłem to również pustka. Poszedłem do wszystkich pokoi i tam też nic nie było. Na koniec poszedłem do pokoju mojej ukochanej. Bałem się pociągnąć za klamkę bojąc się, że tam też nic nie będzie. Odetchnąłem głęboko i pchnąłem drzwi.
Pustka.
Na łóżku zauważyłem złożoną na pół kartkę. Podszedłem i powoli ją otworzyłem. Wszędzie poznałbym to pismo.
Nie szukaj Mnie
- Nie!- krzyknąłem. Wyjechali.
Jak ona mogła mi to zrobić? I jeszcze pisze, że mam jej nie szukać. Czy ona naprawdę myśli, że tego nie zrobię? Myli się.
Jak ona mogła mi to zrobić? I jeszcze pisze, że mam jej nie szukać. Czy ona naprawdę myśli, że tego nie zrobię? Myli się.
Szybko zerwałem się biegiem do domu. Ciągle myśląc o tym, że wyjechała. Kiedy wbiegłem do domu cała rodzina siedziała w salonie.
- Wyjechali- Tylko tyle zdołałem powiedzieć.
--------------------------------------------------
Witajcie kochani!
Spodziewaliście się czegoś takiego?
Rozdzialik wstawiłam najszybciej jak się dało ;) I muszę wam powiedzieć, że mam już pomysł na kolejny! (to świeże powietrze na wycieczce dobrze mi zrobiło ;) )
Mam nadzieje, że miło się czytało.
Proszę o komy...baaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaardzo prooooooszę!
Pozdrówki ;) Alice ;*
P.S Proszę was o głosowanie na: NAJLEPSZEGO CZŁONKA RODZINY SWAN ;)
Subskrybuj:
Posty (Atom)
