Uwaga kochani czytelnicy :)
Nie zapomniałam o was
Chciałabym was poinformować o kilku zmianach, które tu niedługo nastąpią, a mianowicie:
a) pojawią się pewne zmiany w obsadzie
b) zmieni się prolog i pierwszych kilka rozdziałów ( treść będzie ta sama, ale ładniej napisana)
c) w pasku zakładek pojawi się Historia Rodziny Swan
d) ogólnie będzie więcej wątków z naszymi bohaterami tytułowymi (zgodnie z podpowiedzią z komentarza z poprzedniego rozdziału)
e) zmieni się zdjęcie w tle
Będą to niewielkie zmiany, ale sprawią one, że blog stanie się lepszy, wiem, że mało ludzi go czyta, bo nie jest to historia najwyższych lotów i jest coraz mniej zwolenników Zmierzchu, ale chce te zmiany przeprowadzić dla ludzi którzy dalej czytają tą historie i czekają na więcej :)
Miłego Nowego Roku kochani :)
Elena Katherine Gilbert Pirce ;*
sobota, 2 stycznia 2016
niedziela, 29 listopada 2015
#Damon Salvatore
Nie ma jej.
Odeszła.
Już nigdy nie wróci...
Już nigdy nie zobaczę jej uśmiechu, tych iskierek w pięknych oczach, kiedy udało mi się ją rozbawić.
Już nigdy nie zobaczę jak marszczy czoło, kiedy intensywnie nad czymś rozmyśla.
Już nigdy nie ujrzę jak zaciekle broni swoich bliskich i tego, że oddałaby za nich życie.
Już nigdy nie usłyszę jak na mnie krzyczy, choć tym razem nie zrobiłem nic złego.
Nigdy nie ujrzę tego jak kroczy w moją stronę w białej sukni i nie usłyszę tego jak przysięgami sobie wzajemną miłość...
Będę tęsknił za jej uroczym spojrzeniem, którym mnie obdarzała o poranku, po cudowniej nocy.
Będę tęsknił za jej ognistym temperamentem i tym jak bardzo lubiłem kiedy się na mnie złościła bym mógł ją przeprosić.
Będę tęsknił za tym jak wieczorami przychodziła, siadała mi na kolanach i tuliła się do mnie.
Tęsknie.... już teraz.
Ból rozsadza mi pierś, biorę kieliszek za kieliszkiem, jedna butelka przeradza się w drugą i tak dalej. Nic nie jest w stanie ukoić palącej dziury w moim martwym sercu, które dzięki niej, stało się choć odrobinę bardziej żywe. Chce płakać.... ale nie mogę.
Nasz związek nie należał do najłatwiejszych. Był burzliwy i pełen emocji. Ale kochaliśmy się jak wariaci. Oddałbym za nią życie i wiem, że ona zrobiłaby to samo dla mnie.
Tak bardo bym chciał, aby wpadła i nakrzyczała na mnie, że znów piję, a ja wziąłbym ją w ramiona i szeptał do ucha jak bardzo ją kocham...
Chciałbym czuć jej drobne, ale tak silne ciało w moich ramionach.
Już nigdy tego nie poczuję.
Mam przed oczami słowa przysięgi małżeńskiej... Jej przysięgi... pisanej dla mnie
"(...) Kocham Cię za nic. Nie istnieje żaden powód do miłości (...)"
"... Żadna wielka miłość nie umiera do końca. Możemy strzelać do niej z pistoletu lub zamykać w najciemniejszych zakamarkach naszych serc, ale ona jest sprytniejsza – wie, jak przeżyć."
"Niech nasza droga będzie wspólna. Niech nasza miłość będzie potężna. Niech nasza nadzieja będzie większa od wszystkiego, co się tej nadziei może sprzeciwiać (...).
Gniotę kartkę w dłoni i cisnę nią przez pokój, nie zniosę tego więcej... Nie usłyszę od niej tych pięknych słów, które tu napisała. Zaciskam powieki i tłumię jęk.
Nigdy nie podejrzewałam siebie o takie uczucia.
To wszystko dzięki niej. To właśnie ona przywróciła mi życie, ale w momencie kiedy odeszła, moja radość, moje szczęście, uczucie, że żyję, odeszło razem z nią.
Jestem skorupą wampira, nic już dla mnie nie znaczy.
Biorę butelkę i wychodzę na zewnątrz po drodze podnoszę kartkę i delikatnie ją rozprostowuję. Potrzebuję powietrza.
Stojąc na środku ogrodu, w jednej ręce trzymając burbona, a w drugiej pogniecioną kartkę, ze ściśniętym gardłem, unoszę głowę i spoglądam w gwiazdy.
Każdy jest przekonany, że jego śmierć będzie końcem świata. Twoja śmierć jest końcem mojego...
Nathalie... Jeśli jesteś tam i posłuchaj mnie teraz uważnie: "Będę cię kochać do końca życia. A jeżeli jest coś potem, będę cię kochać także po śmierci"
-------------------------------------------------------------------------
Elena Katherine Gilbert Pirce.
Odeszła.
Już nigdy nie wróci...
Już nigdy nie zobaczę jej uśmiechu, tych iskierek w pięknych oczach, kiedy udało mi się ją rozbawić.
Już nigdy nie zobaczę jak marszczy czoło, kiedy intensywnie nad czymś rozmyśla.
Już nigdy nie ujrzę jak zaciekle broni swoich bliskich i tego, że oddałaby za nich życie.
Już nigdy nie usłyszę jak na mnie krzyczy, choć tym razem nie zrobiłem nic złego.
Nigdy nie ujrzę tego jak kroczy w moją stronę w białej sukni i nie usłyszę tego jak przysięgami sobie wzajemną miłość...
Będę tęsknił za jej uroczym spojrzeniem, którym mnie obdarzała o poranku, po cudowniej nocy.
Będę tęsknił za jej ognistym temperamentem i tym jak bardzo lubiłem kiedy się na mnie złościła bym mógł ją przeprosić.
Będę tęsknił za tym jak wieczorami przychodziła, siadała mi na kolanach i tuliła się do mnie.
Tęsknie.... już teraz.
Ból rozsadza mi pierś, biorę kieliszek za kieliszkiem, jedna butelka przeradza się w drugą i tak dalej. Nic nie jest w stanie ukoić palącej dziury w moim martwym sercu, które dzięki niej, stało się choć odrobinę bardziej żywe. Chce płakać.... ale nie mogę.
Nasz związek nie należał do najłatwiejszych. Był burzliwy i pełen emocji. Ale kochaliśmy się jak wariaci. Oddałbym za nią życie i wiem, że ona zrobiłaby to samo dla mnie.
Tak bardo bym chciał, aby wpadła i nakrzyczała na mnie, że znów piję, a ja wziąłbym ją w ramiona i szeptał do ucha jak bardzo ją kocham...
Chciałbym czuć jej drobne, ale tak silne ciało w moich ramionach.
Już nigdy tego nie poczuję.
Mam przed oczami słowa przysięgi małżeńskiej... Jej przysięgi... pisanej dla mnie
"(...) Kocham Cię za nic. Nie istnieje żaden powód do miłości (...)"
"... Żadna wielka miłość nie umiera do końca. Możemy strzelać do niej z pistoletu lub zamykać w najciemniejszych zakamarkach naszych serc, ale ona jest sprytniejsza – wie, jak przeżyć."
"Niech nasza droga będzie wspólna. Niech nasza miłość będzie potężna. Niech nasza nadzieja będzie większa od wszystkiego, co się tej nadziei może sprzeciwiać (...).
Gniotę kartkę w dłoni i cisnę nią przez pokój, nie zniosę tego więcej... Nie usłyszę od niej tych pięknych słów, które tu napisała. Zaciskam powieki i tłumię jęk.
Nigdy nie podejrzewałam siebie o takie uczucia.
To wszystko dzięki niej. To właśnie ona przywróciła mi życie, ale w momencie kiedy odeszła, moja radość, moje szczęście, uczucie, że żyję, odeszło razem z nią.
Jestem skorupą wampira, nic już dla mnie nie znaczy.
Biorę butelkę i wychodzę na zewnątrz po drodze podnoszę kartkę i delikatnie ją rozprostowuję. Potrzebuję powietrza.
Stojąc na środku ogrodu, w jednej ręce trzymając burbona, a w drugiej pogniecioną kartkę, ze ściśniętym gardłem, unoszę głowę i spoglądam w gwiazdy.
Każdy jest przekonany, że jego śmierć będzie końcem świata. Twoja śmierć jest końcem mojego...
Nathalie... Jeśli jesteś tam i posłuchaj mnie teraz uważnie: "Będę cię kochać do końca życia. A jeżeli jest coś potem, będę cię kochać także po śmierci"
-------------------------------------------------------------------------
Elena Katherine Gilbert Pirce.
sobota, 13 czerwca 2015
45. Nadzeja na nowe życie... Lepsze życie
Nareszcie udało się dodać rozdział :)
Tym razem z perspektywy naszej nowej koleżanki.
Muzyka na miłe czytanie :) klik
Pozdrawiam :)
Elena Katherine Gilbert Pirce ;*
P.S Przepraszam za błędy, które mogły się wkraść..
PP.S Proszę o komentarze!!! <3 :)
--------------------------------------------------------------------------------------
Nowy Orlean…
Miasto wielu możliwości, legend o voodu… Miasto w którym
zacznę swoje nowe życie.
Nie mam już do kogo wrócić. Wszyscy których kochałam zostali mi odebrani.
Zostałam sama…
Wyjechałam z Francji.
Wszystko przypominało mi o moich rodzicach.
Każda uliczka w
naszym małym miasteczku, każdy sklep, każde źdźbło trawy na łące, na której
spędzaliśmy dużo czasu.
Tak bardzo za nimi tęsknie! Odebrano mi ich w
najważniejszym, a zarazem najgorszym okresie mojej egzystencji. Nie jestem już
człowiekiem, jestem nieśmiertelna.
Nowonarodzona.
Męczy mnie pragnienie. Nikt nie ma nade mną kontroli, ja
sama nie wiem co się ze mną dzieje. Christopher miał mnie wszystkiego nauczyć,
pokazać jak być wampirem, ale nie zdążył, bo jego i moją mamę zamordowano i
spalono. A wszystko to za sprawą Vollturich. Nienawidzę ich! Najchętniej
rozniosłabym w pył cały ich zamek i wszystkich, którzy weszliby mi w drogę… Ale
wiem, że sama nigdy nie będę mogła tego zrobić, jestem zbyt słaba.
Jest ciemna noc, a ja przechadzam się uliczkami mojego
nowego domu. To miasto nawet nocą tętni życiem. Wszędzie pełno ludzi, którzy
patrzą na mnie na każdym kroku. Cóż nie ma się czemu dziwić.
Przystaję na moment, by w szybie jednej z witryn ujrzeć
niesamowicie bladą dziewczynę. Ma przydługie kręcone włosy koloru czekoladowego
brązu. Jest szczupła, ubrana w ciemna jeansy, białą koszulkę i rozpinany
kardigan. Jedyną straszną cechą są jej oczy… Nienaturalnie duże i czerwone .
Tak to jestem ja. Wcale nie jestem straszna… no może
tylko te oczy, ale jest ciemno i nikt nie powinien ich widzieć.
I nagle coś we mnie zaskakuje… Ja chcę, żeby się mnie
bali. Jestem przecież wampirem. Mam budzić strach swoim jednym spojrzeniem, ale
kiedy ktokolwiek mnie zobaczy ujrzy tylko, chudą siedemnastolatkę (o ile nie
spojrzy mi w oczy).
Moje rozmyślania przerywa nagle trzask drzwi i głośny
śmiech kilku chłopaków, którzy właśnie wyszli ze sklepu przed, którym
stoję. Cała piątka ma na sobie koszulki
bez rękawów, długie spodnie i glany. Ich ramiona pokrywają tatuaże. Mężczyźni
idą dalej przed siebie nawet nie zwracając na mnie uwagi.
Patrzę jak odchodzą, by w następnej chwili unieść głowę
go góry i odczytać nazwę sklepu.
Jak się okazuje to wcale nie żaden sklep tylko studio
tatuażu i perceg’u.
Hmm… w sumie czemu nie? Szybko ściągam z siebie sweter
zostając tylko w białej koszulce na ramiączkach, przechyliłam głowę do przodu
by nastroszyć włosy rękami. Następnie wzięłam głęboki oddech i pchnęłam drzwi. Moje nozdrza wypełnił zapach
środków chemicznych i farby do włosów.
Salon był utrzymany w dość ciemnych barwach. Przeważał
fiolet i głęboka czerwień. Na ścianach
wisiały obrazy wzorów tatuażów i zdjęcia osób, które je sobie zrobiły.
Zaraz po prawej stronie była recepcja, z którą siedział
chłopak. Miał na sobie koszulkę AC/DC i czarne włosy sięgające ramion, a także
kolczyk w brwi.
W głębi salonu znajdowało się kilka stanowisk pracy tatuażystów, było tam akurat kilku klientów.
Z wahaniem zaczęłam podchodzić do chłopaka o czarnych
włosach. Niepewnie położyłam ręce na kontuarze, ale chłopak mnie nie zauważył.
Odchrząknęłam cicho i dopiero wtedy usnuł spojrzenie z nad kartek, które
właśnie wypełniał. Zmierzył mnie swoimi
oczami, koloru czystego morza. Spostrzegłam, że zatrzymał się chwile dłużej na
moich oczach, ale cóż to zrozumiałe.
- W czym mogę pomóc?- zapytał patrząc na mnie
podejrzliwie.
- Chciałabym zrobić sobie tatuaż- powiedziałam pewnie. Chłopak
uniósł brwi, a na jego wargach błąkał się ironiczny uśmieszek.
- Czy nie jesteś na to ciut za młoda?
-Nie.
- Chciałbym zobaczyć twój dowód- powiedział. Coś słabo mu
szło to ukrywanie rozbawienia. Z tylniej kieszeni dżinsów wyciągnęłam prawo
jazdy, które zdobyłam kilka dni temu… Trochę sfałszowane… ale tylko o kilka
miesięcy, więc to nie tak wielkie przestępstwo.
Chłopak wziął ode mnie prawko i zaczął je uważnie
oglądać, teraz to ja miałam niezły ubaw z niego. Po chwili oddał mi dokument.
- No cóż, zatem witamy nową koleżankę- uśmiechną się
wstając. Był o wiele wyższy niż sądziłam. Ujęłam jego wyciągniętą w moją stronę
rękę, a on uśmiechną się miło- Zapraszam na moje stanowisko- wskazał gestem
dłoni i zaprowadził do ja bardziej oddalonego krzesła.
Przechodząc przez studio widziałam chłopaka, który
tatuował sobie lewy piszczel, a po przeciwnej stronie dziewczyna robiła
kolorowe pasemka drugiej. Ciekawe…
Doszliśmy do jego stanowiska, gestem dłoni nakazał usiąść
mi na dość wygodnym krześle. Zaczął grzebać przy sprzęcie, zmieniać igły itp.
- Masz wybrany jakiś konkretny wzór?- zapytał nadal
stojąc do mnie plecami. Zmarszczyłam brwi i pomyślałam kilka sekund.
-Różę
-Różę?- zapytał lekko zdziwiony
-Tak- chłopak wziął ze stolika szkicownik, przerzucił
kilka kartek i zaczął rysować. Jego wprawna ręka szybko śmigała po kartce. Był
bardzo skupiony kiedy rysował, tak jakby w tej właśnie chwili nie liczyło się
nic innego, tylko on, ołówek i kartka. Patrzyłam na niego z fascynacją, bo
nigdy nie widziałam nikogo kto by tak bardzo oddawał się swojej pasji.
Po chwili odwrócił do mnie szkicownik. Moim oczom ukazał
się piękny szkic trzech róż i cierni… Idealnie do mnie pasowały.
- Jest idealny- powiedziałam dalej patrząc na rysunek.
Usłyszałam jak chłopak wypuszcza powietrze, a kiedy podniosłam na niego wzrok,
dostrzegłam jego uśmiech.
- Cieszę się, że Ci się podoba- odparł i zaczął szykować
tusz- To gdzie chcesz, żebym go umieścił?- zapytał.
Obróciłam się na fotelu tak, że siedziałam do niego
bokiem i odgarnęłam włosy, ukazując prawe ramię.
- Okej. Usiądź sobie wygodnie… To może chwilę potrwać-
powiedział i zaczął się przygotowywać. Zdezynfekował ręce, ubrał czarne
lateksowe rękawiczki. Usiadł na stołku bardzo blisko mnie i zaczął mi
przecierać ramię śmierdzącym środkiem antybakteryjnym.
- Masz, bardzo jasną i czystą skórę- rzucił- Tatuaż
będzie się pięknie prezentował- a mnie wtedy coś strzeliło! Przecież jestem
wampirem! Moja skóra jest niezniszczalna, a ja chcę tatuaż! Co jeśli nie
wyjdzie? Co on sobie pomyśli?
Moje chaotyczne myśli przerwało brzęczenie maszynki.
- Jeśli tylko nie będziesz mogła wytrzymać, powiedz, to
od razu przestanę- zaznaczył patrząc mi w oczy. Mechanicznie pokiwałam głową. I
z niepokojem czekałam na pierwsze dotknięcie igły.
- Boli?- zapytał po chwili. Szybko popatrzyłam na ramię i
dostrzegłam pierwsze kontury. W tej chwili kamień spadł mi z serca, a na usta
wpełzł absurdalny uśmiech.
- Jestem
Brian, a ty?
- Erica.
- Wybacz mi moją bezpośredniość, ale zastanawiają mnie
twoje oczy- Jak ja czekałam na to pytanie. Brian uśmiechnął się nieśmiało, nie
podnosząc oczy znad swojej pracy.
- Taki mój mały akt buntu- skłamałam, bo przecież prawda
była zupełnie inna.
- Pokłóciłaś się z rodzicami?- prychnął
-Może źle się wyraziłam. Ehm. Zaczynam nowy rozdział w
moim życiu, a co za tym idzie, chce się zupełnie odciąć od wszystkiego co było,
od dawnej mnie- taka odpowiedź chyba mu wystarczyła, bo zamilkł i nie odzywał
się dłuższy czas, tylko pracował. W tym czasie przez salon zdążyło przewinąć
się jeszcze kilku klientów.
- Czy będzie miał dla Ciebie jakieś szczególne
znaczenie?- zapytał po jakiejś godzinie, kiedy arcydzieło na moim ramieniu
nabierało konkretnych kształtów.
- Słucham?
- Tatuaż. Czy ma jakieś szczególne znaczenie.
- Tak. Będzie mi przypominał rodziców- odparłam i
spuściłam oczy.
- Przepraszam, nie chciałem Cię o nic wypytywać.
- No to nie twoja wina- uśmiechnęłam się nerwowo- Jesteś
tatuażystą, pewnie codziennie słuchasz historii o symbolice tatuażów, które
robisz.
- Tak masz rację, czasami naprawdę ciężko mi tego
słuchać, tych wszystkich tragedii, albo rzadziej tych najszczęśliwszych chwil.
Ale jestem dumny z tego, że mogę pomóc ludziom zapamiętać te chwile, bez
względu jakie one są.
- Bardzo mądrze to powiedziałeś.
- Przestań, bo się zarumienię.
I tak spędziłam w studiu kilka godzin. Trochę sobie
pogadaliśmy, już nie na takie przygnębiające tematy.
Przez kilka godzin siedziałam nieruchomo na fotelu i po
prostu rozmyślałam o wszystkim. Przybyłam do Nowego Orleanu dopiero dziś rano,
bez żadnego planu. Nie wiem gdzie mam
się zatrzymać, nie wiem po prostu co mam robić. Przez moje myśli przemknęło,
aby znaleźć jakiś klan do którego mogłabym się przyłączyć tyle, że kto chciałby
pod swoim dachem wampira, który ma rok?
Nowonarodzoną.
Myślmy po kolei. Najpierw muszę się ustatkować. Znaleźć
miejsce, w którym będę mogła udawać, że sypiam.
Mieć jakieś miejsce, do którego będę mogła wracać. Perspektywa pracy,
też nie jest zła, bo muszę mieć kasę… chyba, że zacznę kraść. Jestem wampirem,
więc więcej mi wolno. Pomyślę o tym
jeszcze. A co do…
- No, gotowe- moje myśli przerwał głos Briana. Zamrugałam
kilkakrotnie oczami i spojrzałam na ramię.
Tatuaż był cudowny. Lepszego po prostu mogłam sobie wymarzyć. Piękne
intensywne kolory i cały wzór wyszedł lepiej niż na kartce. Brian zrobił to
idealnie.
- Jest piękny- szepnęłam zafascynowana- Jesteś cholernym
mistrzem- spojrzałam na niego. Widać było jego twarzy, że jest dumny ze swojego
dzieła jak cholera.
-Cieszę się, że Ci się podoba- uśmiechnął się i zdjął
rękawiczki. Zeskoczyłam z fotela i podeszłam do wielkiego lustra na ścianie, by
przyjrzeć się dokładnie pięknemu wzorowi zdobiącemu moją nieskazitelną skórę.
-Teraz kwestia higieny- powiedział stając za mną- Zakaz
kąpieli przez tydzień. Jeśli lubisz się opalać, niestety musisz z tego
zrezygnować na co najmniej dwa tygodnie. Smarują tą maścią- podał mi karteczkę
z nazwą specyfiku- cienko jedną warstwą, przez miesiąc. I to by było na tyle.
Jeśli będą jakieś problemy od razu tu do
mnie przyjdź- przestrzegł. Wyczułam jego przyśpieszony puls… Chciał mnie znów
zobaczyć, co do tego nie mam wątpliwości.
- Dziękuje- uśmiechnęłam się zalotnie. Gorąca krew w jego
żyłach wołała mnie, ale wiem, że muszę się powstrzymać- Ile się należy, za to
arcydzieło- Oby nie więcej niż 500$, bo tylko tyle mam przy sobie.
-250$- powiedział cicho. Podałam mu pieniądze.
Odbierając je ode mnie musnął palcami
moją dłoń. Poczułam niemiłe pieczenie w gardle, więc szybko zabrałam dłoń.
Szkoda.
- Miło mi było Cię gościć. Zapraszam ponownie- powiedział
ze smutnym uśmiechem i odwrócił się by podejść do kontuaru.
A ja pomyślałam… Czemu nie?
- A miałbyś ochotę zająć się mną jeszcze raz- zapytałam
opierając się o kontuar przesadnie słodkim głosikiem, o jaki nigdy bym siebie
nie podejrzewała.
Brian odwrócił się do mnie z łobuzerskim uśmieszkiem i
nonszalancko oparł się o blat.
- W czym jeszcze mogę Ci pomóc Księżniczko?- jego oczy
błyszczały. Westchnęłam.
- Dziś jest dzień, w którym zmieniam swoje życie.
Zechcesz mi w tym pomóc?
- Z wielką ochotą pomogę nowej koleżance w tych zmianach.
Dysponuje szerokim wachlarzem umiejętności- zatrzymał się przede mną i założył
ręce na piersi. Patrząc na niego musiałam zadzierać głowę do góry, bo był ode
mnie sporo wyższy. Zapamiętać: kupić buty na wysokim obcasie.
- To świetnie! Bo chcę kolczyk i czerwone włosy!-
pisnęłam i zaklaskałam w ręce jak jakaś gówniara.
Brian odrzucił głowę do tyłu w wybuchu śmiechu. Śmiał się
tak głośno, że inni pracownicy patrzyli na niego z nie małym rozbawieniem.
Kiedy jego atak minął znów zwrócił na mnie uwagę.
- Jasne, że mogę Ci w tym pomóc. Od tego tu jestem-
chwycił mnie za rękę, a mnie jakby przeszył prąd. Nigdy czegoś takiego nie
czułam. Gdyby moje serce jeszcze biło, teraz pewnie było by je słychać w całej
sali- Ale jeśli jutro pojawią się tu twoi rodzice, by mnie zastrzelić, będę Cie
straszył po nocach- och jak ja bym tego
chciała... Wzmianka o moich rodzicach trochę zabolała, ale nie dawałam nic po
sobie poznać. Nie chciałam o tym mówić. Ten etap mam już za sobą.
Uśmiechnęłam się kiedy znów usiadłam na fotelu.
- Gotowa?
- Jak jeszcze nigdy w życiu- powiedziałam twardo.
I tak po kilku godzinach wyszłam z jego salonu z
tatuażem, kilkoma nowymi kolczykami, czerwonymi i krótszymi włosami…. I numerem
Briana.
Jak również z myślą, że zaczynam nowe lepsze życie.
To będzie dobry czas… mam nadzieje…
sobota, 2 maja 2015
Nie wiem co sie dzieje
Słuchajcie rozdział jest napisany, ale coś się dzieje I nie mogę go dodać... Kiedy klikam "opublikuj" to wyskakuje mi "błąd w dodawaniu". Czy ktoś z Was wie może co się dzieje?
Tą wiadomość która teraz pisze dodałam bez problemu, ale rozdział nie chce wejsc...
Bardzo Was przepraszam, mimo szczerych chęci notka się dzisiaj nie pojawi, nie jest to z mojej winy. To się nazywa złośliwość rzeczy martwych.
Będę coś kombinować aby notka pojawiła się jak najszybciej.
Pozdrawiam
Elena Katherine Gilbert Pirce ;*
środa, 1 kwietnia 2015
Hellloł !!!
Cześć kochani :)
Już niedługo wielki powrót !!!
Tęskniliście?
Chciałam wam powiedzieć, że od dziś dokładnie za miesiąc (1 maja) pojawi się NN !
Wybaczcie, że nie zrobię tego wcześniej, ale już niedługo mam Egzaminy Gimnazjalne i muszę się do nich bardzo dobrze przygotować :/
Nauczyciele bardzo nas cisną i po prostu nie mam na nic czasu ;c
Mam nadzieje, że mnie nie opuściliście :) I zaglądacie tu od czasu do czasu :)
Czekam też na jakieś miłe słowo od Was :)
A na razie żegnam i do zobaczenia już w maju :) Zobaczycie co się stanie ;)
Macie jakieś swoje domysły?
Co będzie pomiędzy członami rodziny Swan?
Jak bardzo Erica namiesza w życiu każdego z nich?
Czy E&B dojdą do porozumienia?
Pozdrawiam ;*
Elena Katherine Gilbert Pirce ;*
sobota, 27 grudnia 2014
44. Wspomnienia
Oczami Jamesa
Jest ciepły słoneczny dzień
Chodź minęły dopiero dwa dni odkąd dzieciaki wyjechały na swoje "wakacje", można powiedzieć, że mi już ich brakuje.
Trzeba przyznać, że to właśnie Oni wprowadzają radość do mojej dość nudnej i długiej egzystencji. Nie wiem, co bym zrobił gdybym ich nie miał…
Jest ciepły słoneczny dzień
Chodź minęły dopiero dwa dni odkąd dzieciaki wyjechały na swoje "wakacje", można powiedzieć, że mi już ich brakuje.
Trzeba przyznać, że to właśnie Oni wprowadzają radość do mojej dość nudnej i długiej egzystencji. Nie wiem, co bym zrobił gdybym ich nie miał…
Moje życie byłoby pewnie nudne i szare, a przede
wszystkim przepełnione bólem po stracie Melody, a wcześniej mojego brata. Melody zginęła z rąk samego Ara. Zawsze chciała mieć dziecko. Dziecko, które będzie z nią zawsze... Na zawsze. Starałem się odwieść od tego pomysłu wszelkimi sposobami, ale nie udało mi się to. Melody przemieniła małą dziewczynkę- Anabell.
Na początku, całkiem dobrze sobie radziła w roli matki nowo narodzonego dziecka... Do czasu. Pewnej nocy Anabell wymknęła się z domu do wioski oddalonej o 50mil od Volterry i wytłukło ją całą. Oczywiście Vollturi od razu się dowiedzieli.
Anabell i Melody zginęły w płomieniach.
Straciłem dwie bardzo bliskie mi osoby, w tak krótkim czasie. I obydwoje odebrało mi Volturii. Chciałem się zemścić. Chciałem zrobić coś żeby zobaczyli, że nie są bez karni, ale co ja mogłem? Sam jeden naprzeciw całej armii wyszkolonych wojowników, jakich posiadali.
Na początku, całkiem dobrze sobie radziła w roli matki nowo narodzonego dziecka... Do czasu. Pewnej nocy Anabell wymknęła się z domu do wioski oddalonej o 50mil od Volterry i wytłukło ją całą. Oczywiście Vollturi od razu się dowiedzieli.
Anabell i Melody zginęły w płomieniach.
Straciłem dwie bardzo bliskie mi osoby, w tak krótkim czasie. I obydwoje odebrało mi Volturii. Chciałem się zemścić. Chciałem zrobić coś żeby zobaczyli, że nie są bez karni, ale co ja mogłem? Sam jeden naprzeciw całej armii wyszkolonych wojowników, jakich posiadali.
Więc opanowałem
chęć zemsty i dziwnym zrządzeniem losu spotkałem Serenę. Niesamowitą wampirzycę.
Bardzo mi pomogła po starcie moich najbliższych.
Wiedziała jak ze mną rozmawiać, potrafiła (i dalej potrafi) wyciągnąć ze mnie
każdą informacje, wszystko, co leżało mi na sumieniu i duszy. Zawsze ze szczerym zrozumieniem wysłuchiwała
tego co mam do powiedzenia. W tamtym okresie bardzo było mi to potrzebne i
byłem jej wdzięczy za to, że po prostu była. Chociaż wiedziałem, że jest od
Vollturich, przez to było mi trudno jej zaufać, ale i tak zdobyła moje
zaufanie. Na dodatek jest siostrą samego Ara, a ja zaczynałem czuć do niej
więcej niżbym wtedy chciał i wspomnienie mojej słodkiej Melody powoli
odchodziło w najgłębsze zakamarki mojej pamięci, bo wampir nigdy nie może
zapomnieć, ale może starać się zrobić wszystko, by tylko nie przywoływać
bolesnych wspomnień.
Pomogła mi się też pozbierać po utracie jedynego członka
mojej prawdziwej rodziny… Mojego brata- Christopher’a.
Mówią też, że wampir zakochuje się tylko raz w swoim
życiu. Może nigdy tak naprawdę nie kochałem Melody…, bo wiem, że teraz nie
mógłbym żyć, bez Sereny. To ona jest jedyną miłością, jaką miałem.
Kiedy byłem z Melody myślałem, że ją kocham, ale wtedy
jeszcze nie znałem mojej Sereny.
Mój brat zawsze mi powtarzał, że powinienem się jeszcze wyszumieć, że jeszcze jestem za "młody" na tę "jedyną". Jednak ja wolałem go nie słuchać i można powiedzieć, że dobrze na tym wyszedłem.
Właśnie... Christopher.
Mój drogi brat wolał skakać z kwiatka na kwiatek. Nie lubił przywiązania. Wolał być do końca życia sam, niż zakochać się raz i zostać z jedną kobietą do końca swojej egzystencji. A jednak los przygotował dla niego inny scenariusz niż ten sam sobie pisał.
Christopher się zakochał.
Nie było by w tym nic nadzwyczajnego, gdyby jednak nie pewien fakt, że wybranka jego serca była śmiertelniczką. Nie pochwalałem tego, ale też nie miałem mu prawa niczego zabraniać. Kiedy on był szczęśliwy ja też byłem szczęśliwy.
Jednak był ktoś komu się to nie spodobało.
Volturii.
Christopher się zbuntował, odszedł od ich straży przybocznej i przeniósł się do Francji, tam gdzie była jego ukochana. Nikt z Volturich nie wiedział, gdzie On jest. Od razu wysłali kilku tropicieli by go znaleźli. Oczywiście nie obyło się bez szantażowania i torturowania mnie, w nadziei, że zdradzę miejsce jego pobytu. w końcu zamknęli mnie w lochach i chcieli trzymać tam do końca moich dni. Tam znalazła mnie Serena i uwolniła. Kazała mi uciekać. Ja jednak nie chciałem jej słuchać. Nie mogłem jej tu zostawić, a chciałem za wszelką cenę ratować jedyną osobę na świecie, która mi została. Kiedy się sprzeciwiłem, była wręcz oburzona, ale ja chciałem jedynie wyruszyć, odszukać Chrisa i chciałem by ona ruszyła ze mną.
Wtedy usłyszałem, że mojego brata już nie ma.
Volturii dopięli swego.
Pozbawili mnie sensu, życia.
Chciałem ze sobą skończyć, nie chciałem już dłużej żyć.
Wtedy usłyszałem po raz pierwszy od Sereny, że mnie kocha. To było jak kubeł zimnej wody. Zdałem sobie sprawę z tego, że jednak mam dla kogo żyć, że jest ktoś z kim chcę dzielić resztę mojej egzystencji.
Wtedy podjęliśmy decyzję o ucieczce. Serena powiedziała mi, że podczas mojego pobytu w lochu, znalazła w lesie dziewczynę, którą ktoś przemienił i zostawił pastwę losu. Serena chciała ją zabrać ze sobą, miałem co do tego spore wątpliwości, ale chciałem jej pomóc. Wtedy Serena powiadomiła mnie, że w jej życiu jest ktoś jeszcze, ktoś kogo kocha całym sercem. W nocy poszliśmy do starej chaty w lesie. Zobaczyłem tam czerwonooką młodą nowo narodzoną, trzymała na rękach małe zawiniątko. Kiedy podeszliśmy bliżej zerwała się z krzesła przyciskając owe "coś" do piersi. Usłyszeliśmy cichy płacz.
"- Destiny. Spokojnie.- zaczęła uspokajającym głosem Serena- To James... Nie zrobi nam krzywdy-". Dziewczyna trochę się uspokoiła i niepewnym krokiem podeszła do mnie. Po chwili moim oczom ukazał się najpiękniejszy szkrab jakiego kiedy kolwiek widziałem.
"- To jest Isabella, ale ja nazywam ją Bella"- Wtedy dziecko spojrzało na mnie przepięknymi czekoladowymi oczami.
Zakochałem się od razu.
Więc nie zastanawiając się wiele po prostu uciekliśmy.
I takie były początki naszej rodziny. W miarę upływu lat dołączali do nas Ksawery, Olivia, Chad.
I nareszcie odzyskałem to co tak brutalnie mi odebrano.
Mój brat zawsze mi powtarzał, że powinienem się jeszcze wyszumieć, że jeszcze jestem za "młody" na tę "jedyną". Jednak ja wolałem go nie słuchać i można powiedzieć, że dobrze na tym wyszedłem.
Właśnie... Christopher.
Mój drogi brat wolał skakać z kwiatka na kwiatek. Nie lubił przywiązania. Wolał być do końca życia sam, niż zakochać się raz i zostać z jedną kobietą do końca swojej egzystencji. A jednak los przygotował dla niego inny scenariusz niż ten sam sobie pisał.
Christopher się zakochał.
Nie było by w tym nic nadzwyczajnego, gdyby jednak nie pewien fakt, że wybranka jego serca była śmiertelniczką. Nie pochwalałem tego, ale też nie miałem mu prawa niczego zabraniać. Kiedy on był szczęśliwy ja też byłem szczęśliwy.
Jednak był ktoś komu się to nie spodobało.
Volturii.
Christopher się zbuntował, odszedł od ich straży przybocznej i przeniósł się do Francji, tam gdzie była jego ukochana. Nikt z Volturich nie wiedział, gdzie On jest. Od razu wysłali kilku tropicieli by go znaleźli. Oczywiście nie obyło się bez szantażowania i torturowania mnie, w nadziei, że zdradzę miejsce jego pobytu. w końcu zamknęli mnie w lochach i chcieli trzymać tam do końca moich dni. Tam znalazła mnie Serena i uwolniła. Kazała mi uciekać. Ja jednak nie chciałem jej słuchać. Nie mogłem jej tu zostawić, a chciałem za wszelką cenę ratować jedyną osobę na świecie, która mi została. Kiedy się sprzeciwiłem, była wręcz oburzona, ale ja chciałem jedynie wyruszyć, odszukać Chrisa i chciałem by ona ruszyła ze mną.
Wtedy usłyszałem, że mojego brata już nie ma.
Volturii dopięli swego.
Pozbawili mnie sensu, życia.
Chciałem ze sobą skończyć, nie chciałem już dłużej żyć.
Wtedy usłyszałem po raz pierwszy od Sereny, że mnie kocha. To było jak kubeł zimnej wody. Zdałem sobie sprawę z tego, że jednak mam dla kogo żyć, że jest ktoś z kim chcę dzielić resztę mojej egzystencji.
Wtedy podjęliśmy decyzję o ucieczce. Serena powiedziała mi, że podczas mojego pobytu w lochu, znalazła w lesie dziewczynę, którą ktoś przemienił i zostawił pastwę losu. Serena chciała ją zabrać ze sobą, miałem co do tego spore wątpliwości, ale chciałem jej pomóc. Wtedy Serena powiadomiła mnie, że w jej życiu jest ktoś jeszcze, ktoś kogo kocha całym sercem. W nocy poszliśmy do starej chaty w lesie. Zobaczyłem tam czerwonooką młodą nowo narodzoną, trzymała na rękach małe zawiniątko. Kiedy podeszliśmy bliżej zerwała się z krzesła przyciskając owe "coś" do piersi. Usłyszeliśmy cichy płacz.
"- Destiny. Spokojnie.- zaczęła uspokajającym głosem Serena- To James... Nie zrobi nam krzywdy-". Dziewczyna trochę się uspokoiła i niepewnym krokiem podeszła do mnie. Po chwili moim oczom ukazał się najpiękniejszy szkrab jakiego kiedy kolwiek widziałem.
"- To jest Isabella, ale ja nazywam ją Bella"- Wtedy dziecko spojrzało na mnie przepięknymi czekoladowymi oczami.
Zakochałem się od razu.
Więc nie zastanawiając się wiele po prostu uciekliśmy.
I takie były początki naszej rodziny. W miarę upływu lat dołączali do nas Ksawery, Olivia, Chad.
I nareszcie odzyskałem to co tak brutalnie mi odebrano.
Nie chcę się nad sobą użalać, ani nic z tych rzeczy, ale
można powiedzieć, że życie już dostatecznie dało mi w kość. Teraz się cieszę,
że mam tak wspaniałą rodzinę, za którą oddałbym życie.
Westchnąłem i spojrzałem na zdjęcie naszej szczęśliwej rodziny stojące na moim biurku. Mimowolnie się uśmiechnąłem.
Nagle usłyszałem pukanie.
- Co robisz kochanie?- zapytała Serena wchodząc do pokoju.
- Wspominam- odpowiedziałem. Odchyliłem się na krześle i śledziłem wzrokiem jej poczynania. Podeszła do mnie i usiadła mi na kolanach. Objąłem ją przyciągając do siebie.
- I doszedłeś do jakiś konkretnych wniosków?- zapytała z Ciepłym uśmiechem, który towarzyszył jej od zawsze.
- Tak- odpowiedziałam zaglądając głęboko w jej złote oczy- Nie wiem co bym bez Was zrobił... Bez Ciebie- pochyliłem się i pocałowałem ją. Oddała pocałunek.
- Kocham Cię
- Kocham Cię- odpowiedziałem.
--------------------------------------------------------------------------
Przepraszam...
Znaleźliście powiązanie?
Elena Katherine Gilbert Pirce :)
P.S Proszę o motywujące komentarze, które zachęcają do pisania.
Westchnąłem i spojrzałem na zdjęcie naszej szczęśliwej rodziny stojące na moim biurku. Mimowolnie się uśmiechnąłem.
Nagle usłyszałem pukanie.
- Co robisz kochanie?- zapytała Serena wchodząc do pokoju.
- Wspominam- odpowiedziałem. Odchyliłem się na krześle i śledziłem wzrokiem jej poczynania. Podeszła do mnie i usiadła mi na kolanach. Objąłem ją przyciągając do siebie.
- I doszedłeś do jakiś konkretnych wniosków?- zapytała z Ciepłym uśmiechem, który towarzyszył jej od zawsze.
- Tak- odpowiedziałam zaglądając głęboko w jej złote oczy- Nie wiem co bym bez Was zrobił... Bez Ciebie- pochyliłem się i pocałowałem ją. Oddała pocałunek.
- Kocham Cię
- Kocham Cię- odpowiedziałem.
--------------------------------------------------------------------------
Przepraszam...
Znaleźliście powiązanie?
Elena Katherine Gilbert Pirce :)
P.S Proszę o motywujące komentarze, które zachęcają do pisania.
czwartek, 25 grudnia 2014
Święta
Z okazji Świąt Bożego Narodzenia,
chciałabym Wam życzyć wszystkiego co najlepsze.
Abyście byli każdego dnia szczęśliwi,
Aby w Waszym życiu było jak najwięcej dobrych momentów, a jak najmniej tych złych.
Oby Nowy Rok przyniósł Wam pomyślność,
Niech będzie lepszy niż 2014, ale gorszy niż 2016
Dużo szczęścia i słodyczy życzą
Swan'owie
Cullen'owie
i ja - Elena Katherine Gilbert Pirce
P.S Informuje, że nowy rozdział pojawi się już w sobotę !!!
Subskrybuj:
Posty (Atom)
