środa, 1 kwietnia 2015

Hellloł !!!

Cześć kochani :) 

Już niedługo wielki powrót !!!



Tęskniliście?

Chciałam wam powiedzieć, że od dziś dokładnie za miesiąc (1 maja) pojawi się NN ! 
Wybaczcie, że nie zrobię tego wcześniej, ale już niedługo mam Egzaminy Gimnazjalne i muszę się do nich bardzo dobrze przygotować :/
Nauczyciele bardzo nas cisną i po prostu nie mam na nic czasu ;c

Mam nadzieje, że mnie nie opuściliście :) I zaglądacie tu od czasu do czasu :)
Czekam też na jakieś miłe słowo od Was :)
A na razie żegnam i do zobaczenia już w maju :) Zobaczycie co się stanie ;)

Macie jakieś swoje domysły? 
Co będzie pomiędzy członami rodziny Swan?
Jak bardzo Erica namiesza w życiu każdego z nich?
Czy E&B dojdą do porozumienia? 

Pozdrawiam ;*
Elena Katherine Gilbert Pirce ;*

sobota, 27 grudnia 2014

44. Wspomnienia

Oczami Jamesa


Jest ciepły słoneczny dzień
Chodź minęły dopiero dwa dni odkąd dzieciaki wyjechały na swoje "wakacje", można powiedzieć, że mi już ich brakuje.

Trzeba przyznać, że to właśnie Oni wprowadzają radość do mojej dość nudnej i długiej egzystencji.  Nie wiem, co bym zrobił gdybym ich nie miał…
Moje życie byłoby pewnie nudne i szare, a przede wszystkim przepełnione bólem po stracie Melody, a wcześniej mojego brata. Melody zginęła z rąk samego Ara. Zawsze chciała mieć dziecko. Dziecko, które będzie z nią zawsze... Na zawsze. Starałem się odwieść od tego pomysłu wszelkimi sposobami, ale nie udało mi się to. Melody przemieniła małą dziewczynkę- Anabell. 
Na początku, całkiem dobrze sobie radziła w roli matki nowo narodzonego dziecka... Do czasu. Pewnej nocy Anabell wymknęła się z domu do wioski oddalonej o 50mil od Volterry i wytłukło ją całą. Oczywiście Vollturi od razu się dowiedzieli. 
Anabell i Melody zginęły w płomieniach.
 Straciłem dwie bardzo bliskie mi osoby, w tak krótkim czasie. I obydwoje odebrało mi Volturii. Chciałem się zemścić. Chciałem zrobić coś żeby zobaczyli, że nie są bez karni, ale co ja mogłem? Sam jeden naprzeciw całej armii wyszkolonych wojowników, jakich posiadali.
 Więc opanowałem chęć zemsty i dziwnym zrządzeniem losu spotkałem Serenę.  Niesamowitą wampirzycę.
Bardzo mi pomogła po starcie moich najbliższych. Wiedziała jak ze mną rozmawiać, potrafiła (i dalej potrafi) wyciągnąć ze mnie każdą informacje, wszystko, co leżało mi na sumieniu i duszy.  Zawsze ze szczerym zrozumieniem wysłuchiwała tego co mam do powiedzenia. W tamtym okresie bardzo było mi to potrzebne i byłem jej wdzięczy za to, że po prostu była. Chociaż wiedziałem, że jest od Vollturich, przez to było mi trudno jej zaufać, ale i tak zdobyła moje zaufanie. Na dodatek jest siostrą samego Ara, a ja zaczynałem czuć do niej więcej niżbym wtedy chciał i wspomnienie mojej słodkiej Melody powoli odchodziło w najgłębsze zakamarki mojej pamięci, bo wampir nigdy nie może zapomnieć, ale może starać się zrobić wszystko, by tylko nie przywoływać bolesnych wspomnień.  
Pomogła mi się też pozbierać po utracie jedynego członka mojej prawdziwej rodziny… Mojego brata- Christopher’a.
Mówią też, że wampir zakochuje się tylko raz w swoim życiu. Może nigdy tak naprawdę nie kochałem Melody…, bo wiem, że teraz nie mógłbym żyć, bez Sereny. To ona jest jedyną miłością, jaką miałem.
Kiedy byłem z Melody myślałem, że ją kocham, ale wtedy jeszcze nie znałem mojej Sereny.
Mój brat zawsze mi powtarzał, że powinienem się jeszcze wyszumieć, że jeszcze jestem za "młody" na tę "jedyną". Jednak ja wolałem go nie słuchać i można powiedzieć, że dobrze na tym wyszedłem.
Właśnie... Christopher.
Mój drogi brat wolał skakać z kwiatka na kwiatek. Nie lubił przywiązania. Wolał być do końca życia sam, niż zakochać się raz i zostać z jedną kobietą do końca swojej egzystencji. A jednak los przygotował dla niego inny scenariusz niż ten sam sobie pisał.
Christopher się zakochał.
Nie było by w tym nic nadzwyczajnego, gdyby jednak nie pewien fakt, że wybranka jego serca była śmiertelniczką. Nie pochwalałem tego, ale też nie miałem mu prawa niczego zabraniać. Kiedy on był szczęśliwy ja też byłem szczęśliwy.
Jednak był ktoś komu się to nie spodobało.
Volturii.
Christopher się zbuntował, odszedł od ich straży przybocznej i przeniósł się do Francji, tam gdzie była jego ukochana. Nikt z Volturich nie wiedział, gdzie On jest. Od razu wysłali kilku tropicieli by go znaleźli. Oczywiście nie obyło się bez szantażowania i torturowania mnie, w nadziei, że zdradzę miejsce jego pobytu. w końcu zamknęli mnie w lochach i chcieli trzymać tam do końca moich dni. Tam znalazła mnie Serena i uwolniła. Kazała mi uciekać. Ja jednak nie chciałem jej słuchać. Nie mogłem jej tu zostawić, a chciałem za wszelką cenę ratować jedyną osobę na świecie, która mi została. Kiedy się sprzeciwiłem, była wręcz oburzona, ale ja chciałem jedynie wyruszyć, odszukać Chrisa i chciałem by ona ruszyła ze mną.
Wtedy usłyszałem, że mojego brata już nie ma.
Volturii dopięli swego.
Pozbawili mnie sensu, życia.
Chciałem ze sobą skończyć, nie chciałem już dłużej żyć.
Wtedy usłyszałem po raz pierwszy od Sereny, że mnie kocha. To było jak kubeł zimnej wody. Zdałem sobie sprawę z tego, że jednak mam dla kogo żyć, że jest ktoś z kim chcę dzielić resztę mojej egzystencji. 
Wtedy podjęliśmy decyzję o ucieczce. Serena powiedziała mi, że podczas mojego pobytu w lochu, znalazła w lesie dziewczynę, którą ktoś przemienił i zostawił pastwę losu. Serena chciała ją zabrać ze sobą, miałem co do tego spore wątpliwości, ale chciałem jej pomóc. Wtedy Serena powiadomiła mnie, że w jej życiu jest ktoś jeszcze, ktoś kogo kocha całym sercem. W nocy poszliśmy do starej chaty w lesie. Zobaczyłem tam czerwonooką młodą nowo narodzoną, trzymała na rękach małe zawiniątko. Kiedy podeszliśmy bliżej zerwała się z krzesła przyciskając owe "coś" do piersi. Usłyszeliśmy cichy płacz.
"- Destiny. Spokojnie.- zaczęła uspokajającym głosem Serena- To James... Nie zrobi nam krzywdy-". Dziewczyna trochę się uspokoiła i niepewnym krokiem podeszła do mnie. Po chwili moim oczom ukazał się najpiękniejszy szkrab jakiego kiedy kolwiek widziałem.
"- To jest Isabella, ale ja nazywam ją Bella"- Wtedy dziecko spojrzało na mnie przepięknymi czekoladowymi oczami.
Zakochałem się od razu.
Więc nie zastanawiając się wiele po prostu uciekliśmy.
I takie były początki naszej rodziny. W miarę upływu lat dołączali do nas Ksawery, Olivia, Chad.
I nareszcie odzyskałem to co tak brutalnie mi odebrano.
Nie chcę się nad sobą użalać, ani nic z tych rzeczy, ale można powiedzieć, że życie już dostatecznie dało mi w kość. Teraz się cieszę, że mam tak wspaniałą rodzinę, za którą oddałbym życie. 
Westchnąłem i spojrzałem na zdjęcie naszej szczęśliwej rodziny stojące na moim biurku. Mimowolnie się uśmiechnąłem.  
Nagle usłyszałem pukanie.
- Co robisz kochanie?- zapytała Serena wchodząc do pokoju. 
- Wspominam- odpowiedziałem. Odchyliłem się na krześle i śledziłem wzrokiem jej poczynania. Podeszła do mnie i usiadła mi na kolanach. Objąłem ją przyciągając do siebie. 
- I doszedłeś do jakiś konkretnych wniosków?- zapytała z Ciepłym uśmiechem, który towarzyszył jej od zawsze.
- Tak- odpowiedziałam zaglądając głęboko w jej złote oczy- Nie wiem co bym bez Was zrobił... Bez Ciebie- pochyliłem się i pocałowałem ją. Oddała pocałunek.
- Kocham Cię
- Kocham Cię- odpowiedziałem.



--------------------------------------------------------------------------

Przepraszam...

Znaleźliście powiązanie?

Elena Katherine Gilbert Pirce :)

P.S Proszę o motywujące komentarze, które zachęcają do pisania.

 

czwartek, 25 grudnia 2014

Święta

Z okazji Świąt Bożego Narodzenia,
chciałabym Wam życzyć wszystkiego co najlepsze.
Abyście byli każdego dnia szczęśliwi, 
Aby w Waszym życiu było jak najwięcej dobrych momentów, a jak najmniej tych złych.
Oby Nowy Rok przyniósł Wam pomyślność,
Niech będzie lepszy niż 2014, ale gorszy niż 2016
Dużo szczęścia i słodyczy życzą 
Swan'owie
Cullen'owie
 i ja - Elena Katherine Gilbert Pirce



P.S Informuje, że nowy rozdział pojawi się już w sobotę !!! 

sobota, 6 grudnia 2014

Mam dwa latka !

Dokładnie tydzień temu mój Blog skończył dwa latka !

Taka gapa ze mnie, że zapomniałam o rocznicy założenia ;c ale mam dobre usprawiedliwienie! Ponieważ musiałam się przygotowywać do egzaminów próbnych :)
Mam nadzieje, że wybaczycie mi tę gafę z mojej strony :)

I taki dostałam prezent od Was na rocznicę ! Dzięki wam mój blog, moja historia ma już 50 000tys. wejść!
Bez Was nie byłoby tej historii!  To właśnie Wy swoimi komentarzami dajecie mi siłę do pisania, kolejnych rozdziałów tej historii :)
Dziękuje! :) <3

Kocham Was !

Elena Katherine Gilbert Pirce ;*



Wszystkiego najlepszego z okazji Mikołaja !

Witam, witam, witam !,
po tak długiej nieobecności :)

Chciałabym wam złożyć serdeczne życzenia z okazji 6 grudnia :)
Chyba wszyscy byliśmy grzeczni i Mikołaj o Nas nie zapomniał ;)

Pochwalcie się co tam Wam Mikołaj sprezentował ?


Chciałam Wam też powiedzieć, że żyję i moim prezentem dla Was będzie kolejny rozdział historii, który ukażę się już w przyszłą sobotę  (przepraszam, że dopiero wtedy, ale wcześniej się nie wyrobie, mam nadzieje, że to zrozumiecie) :)
Jedyne czego mi trzeba to waszych komentarzy na zachętę!

Lovki <3

Elena Katherine Gilbert Pirce ;*



środa, 20 sierpnia 2014

Nominacja :)


Nominacje otrzymałam od: lilka24 z bloga (http://mystery-of-bella-and-anyone.blogspot.com/)



Bardzo za tę nominacje dziękuje :)



Pytania:
1. Czy to twój pierwszy blog?

    Tak to jest mój pierwszy jaki założyłam, aczkolwiek prowadzę jeszcze jeden 

2. Do której klasy idziesz po wakacjach?

    Po wakacjach idę do 3 klasy gimnazjum 

3. Masz rodzeństwo?

    Mam


4. Ulubiona słodycz?
    Ciasto mojej babci <3 


5. Ulubiony zespół/ wokalista/wokalistka?
   Mój ulubiony zespół to Aerosmith 

6. Z czego czerpiesz inspirację?

   Z książek które czytam, z muzyki, z własnych doświadczeń... 

7. Ulubione danie?

    Spaghetti i knedle <3 
 8. Czego nie lubisz w szkole?
    Tego, że trzeba rano wstawać. Sen to mój najlepszy przyjaciel.

9. Jaki jest twój ideał chłopaka?

    Nie mam jako takiego ideału, ale spróbujecie sobie wyobrazić połączenie:
   - Daniela Radcliffe
   - Paula Wesleya 
   - Iana Somerhalder'a 
   - Jamie'go Campbell'a Bower'a 
   - Bena Barnes'a 
   - Johnny'ego Deppa 
   I nie chodzi tu o wygląd (no o wygląd trochę też), ale o ich charakter, zachowanie, role jakie odgrywają

10. Ulubiony miesiąc?
      Styczeń

11. Ulubiona pora roku?

      Jesień 

12. Ulubiony sport?

      Siatkówka 


Jeszcze raz dziękuje za nominacje ;) 

Niestety ja nikogo nie nominuje 

Pozdrawiam ;) 
Elena Katherine Gilbert Pirce ;* 

wtorek, 19 sierpnia 2014

43. "Musicie nam pomóc..."

  Dziewczyna opierała się plecami o ścianę i podpierała się o nią  jedną nogą, a ręce miała splecione na piersi.
Była wysoka, miała czerwone włosy i usta, kolczyk w wardze i nosie. Na  ramionach miała tatuaż.  Była bardzo ładna. Wyglądała tak jak, ja chciałam kiedyś wyglądać.
Patrzyła na mnie beznamiętnym wzrokiem, jakby takie sceny widywała na co dzień. Puściłam bezwładne ciało chłopaka na ziemię, by mieć czym się bronić w razie ewentualnego ataku i odwróciłam się całkiem w jej stronę. Chłopak był nieprzytomny, ale żywy.
  Dziewczyna nadal stała w tej samej pozycji. Jej twarz nie wyrażała żadnych emocji. Założyłam ręce na piersi i  patrzyłam na nią oczami bez wyrazu.
- Kim jesteś?- zapytałam. Z westchnieniem odepchnęła się od ściany i zaczęła do mnie powoli podchodzić. Złowieszczy stukot obcasów jej botków, odbijał się echem od ścian.
- Kimś, kto pokaże Ci jak traktuje intruzów na swoim terytorium-  powiedziała i z tymi słowami rzuciła się na mnie.  Szybko zrobiłam unik, ale Dziewczyna była równie szybka. Teraz już nie miałam żadnych obiekcji co do tego, że była wampirem.
Wampirzyca uśmiechnęła się szyderczo i ponowiła atak, jednak nie wiedziała, że ma przed sobą doskonale wyszkolonego wojownika, szkolonego w samej Vollterze.
Ułamek sekundy później poczułam na przed ramieniu uścisk. Od razu zareagowałam i posłałam dziewczynę na ścianę zaraz obok nieprzytomnego chłopaka. Ta jednak się  nie poddawała i już chwilę potem była przy mnie. Podcięła mi nogi, a kiedy upadłam kopniakiem posłała mnie parę metrów dalej. Postanowiłam użyć na niej daru.  Słyszałam jej szybkie kroki w moją stronę, więc szybko poderwałam się na nogi. Skupiłam całą swoją energię. Wszystkie emocje, wszystkie odczucia które kłębiły się we mnie i wokół mnie.
Po kilku sekundach, zaczęłam czuć mrowienie w rękach. Mrowienie narastało. Moment kulminacyjny nastał kiedy wampirzyca wymierzyła pięść w moją stronę. W ułamku sekundy złapałam jej rękę, tym samym wywołując zdziwienie na jej twarzy i uwolnienie mojej mocy.
Wampirzyca krzyknęła i padła na ziemię, wijąc się w konwulsjach. Puściłam ją, żeby w następnej chwili chwycić ją za gardło i przyszpilić do ściany.
Moja  moc powoli ze mnie uchodziła, w miarę jak się uspokajałam.
Dziewczyna przestała się krzywić i zaczęła brać serię płytkich oddechów. Próbowała się wyrwać, ale ja byłam silniejsza.
- Teraz odpowiesz mi na moja pytanie.? Kim jesteś?!- zapytałam przez zęby, a moje oczy rzucały iskry w jej stronę.
- Mieli racje. Jesteś dobrym wojownikiem.
- Kto miał racje? O czym ty mówisz?- zapytałam zdezorientowana, mocniej przyciskając ją do ściany. Wampirzyca zaczęła jeszcze bardziej się rzucać, ale to nie stanowiło dla mnie problemu. Wiedziałam, że jestem od niej starsza i silniejsza.
- Obserwujemy Cię już od dłuższego czasu. Ciebie i twoją rodzinę- powiedziała- Wiemy, że Wy możecie nam pomóc.
- Jacy My? Jaka pomoc?! O co Ci chodzi?!- zapytałam już totalnie nie rozumiejąc o co jej chodzi.
- Jestem Erica- sapnęła- Prawa ręka Przywódcy wampirzych rebeliantów, chcących obalić rządy Vollturich- nie no, tego to ja się nie spodziewałam. Patrzyłam na nią wielkimi oczami, nie wiedząc co powiedzieć.
Widziałam, jak na jej twarz wstępuje wyraz triumfu i uśmiech.
- Jeśli mnie puścisz, opowiem Ci wszystko co chcesz wiedzieć. Na pewno masz pytania- zaczęła chytrze, ale ja nie dam się przechytrzyć takiej małolacie. Momentalnie wzmocniłam uścisk, na jej gardle.
- Co to, to nie- syknęłam- Zrobimy to na moich zasadach- powiedziałam. Szybko ją puściłam i chwyciłam za ramię, uwalniając trochę mocy, by nie mogła mi się wyrwać, podczas naszej krótkiej podróży. Spojrzała na mnie zdziwiona i jakby oburzona.
- To ze względów bezpieczeństwa- powiedziałam słodko i po chwili byłyśmy w drodze do naszego domu.



***

Miałam szczęście, że jest tak wcześnie.
Nikt nie wiedział jak prowadzę Erice, nikt nie zadawał zbędnych pytań.
Jedynym problemem jest to, że moje rodzeństwo będzie na maksa wkurzone. Tak się cieszyliśmy na wspólne NORMALNE wakacje, a tym czasem mamy kolejną przeszkodę na naszej drodze.
Czy to zawsze JA muszę mieć takiego cholernego pecha? Czemu to się nie uczepi nikogo innego? Powinnam mieć na czole napisane "Nie podchodzić! Stwarza zagrożenie dla siebie i osób w jej otoczeniu".
- Nie będziemy się odzywać, przez całą drogę?- zapytała
- Nie mam Ci już nic do powiedzenia- odparłam szorstko- Pogadamy jak tylko dojdziemy do domu- westchnęła i przewróciła oczami, ale nie odzywała się całą dalszą drogę.

Szłyśmy jeszcze kilka minut.
Słońce zaczęło wschodzić i rzucać pierwsze promienie na ulice i chodniki. Musiałam przyspieszyć kroku, żeby nikt nas nie zauważył.
- Spokojnie sprinterko- zaśmiała się Erica, kiedy przekraczałyśmy próg domu- W tej części miasta, nie wstaje się szybciej niż przed 10 - Cóż, mnie do śmiechu nie było. Wytężyłam słuch, by zlokalizować resztę członków mojej rodzinki. W domu ich nie słyszałam, ale dochodziły mnie głosy z patio, z którego wychodziło się na plaże.
Nie chcąc tracić czasu, przeszłam do części jadalnej ciągnąc za sobą, znudzoną Erice. Szarpnęłam za krzesło, które stało przy stole i pchnęłam na nie wampirzycę
- Innych gości też tak traktujesz?- zapytała sarkastycznie. Nie miałam ochoty tego komentować, więc tylko posłałam jej zniesmaczone spojrzenie. Odwróciłam się w stronę drzwi, by zawołać resztę towarzystwa.
- Czy możecie tu na chwilę przyjść?- nie musiałam wołać. I tak mnie usłyszeli. Po chwili usłyszałam zbliżające się krok i śmiechy. Spojrzałam na Erice. Siedziała z założonymi na piersi rękami założyła nogę na nogę, a wzrok miała kpiący.
- Aż taka ciekawa jestem, że się tak na mnie patrzysz?- zapytała, wykrzywiając usta w uśmieszku.
- Widzę, że skromność to twoje drugie imię.
- Pracuje nad tym- odparowała. Pod względem zachowania, i ciętego języka bardzo przypominała mi Nathalie. Właśnie... moja Nath. Już dawno nie miałam od niej wieści. Mam nadzieje, że nic się jej nie stało. Chociaż, nie wiem czemu się martwię. Nathalie to twarda sztuka i nie da sobie w kasze dmuchać...
Moje rozmyślenia przerwało nadejście mojego rodzeństwa. Odwróciłam się w ich stronę w chwili, w której oni zatrzymali się wlepiając wzrok w naszego porannego gościa.  Ich zdziwienie i dezorientacja trwały ułamek sekundy.
- Kto to jest?!- zaczęła Olivia. Wszyscy przeszywali Erice wzrokiem, a ona nic sobie z tego nie robiła.
- To jest Erica- powiedziałam, wskazując na nią ręką. Uśmiechnęła się i pomachała do nich palcami. Moje rodzeństwo jednak, ani na chwilę nie spuszczali jej z oczu.
- Mam lepsze pytanie: Co Ona tu robi?!- odezwał się Chad. Otwierałam już usta, żeby wyjaśnić o co chodzi, ale nasz przemiły gość mnie uprzedził. 
- Jestem tu, bo tylko wy możecie Nam pomóc- odparła z krzywym uśmieszkiem.
- Jakim: Nam?- wtrąciła zniecierpliwiona Destiny
Erica teatralnie przewróciła oczami. Poprawiła się na krześle, założyła nogę na nogę i zaczęła mówić.
- Więc tak- odchrząknęła- Jestem Erica. Prawa ręka Przywódcy wampirzych rebeliantów. Nasz klan powstał, by obalić Vollturich...
- Wow, moment, czekaj, czekaj.... Jak to: Obalić Vollturich?- zaczął Chad
- Normalnie. Każdy normalny wampir ma dość rządów, tych arystokratycznych pijawek. Przez nich straciłam cało rodzinę. Wiele wampirów przed nimi ucieka. Wy powinniście coś o tym wiedzieć- przejechała wzrokiem po każdym z nas. Nikt z nas nie wiedział za bardzo co ma powiedzieć. Skąd ona tyle o nas wie?
- Dogadaliśmy się z Vollturi. Dali nam spokój- powiedziała twardo Dess. Erica prychnęła.
- I Ty serio w to wierzysz?- twarde spojrzenie Destiny nie było już takie pewne. Erica wlepiała w nią swój krwistoczerwony wzrok- Tak myślałam. Vollturi, nigdy nie zostawiają nikogo od tak. A my, nasz klan zamierza położyć kres ich rządom!
- Może zacznij po kolei- zaproponował Ksawery. Postanowiłam usiąść, bo nie wiedziałam ile jeszcze rewelacji zdołam utrzymać. Moje rodzeństwo poszło w moje ślady i usiedzi na krzesłach.
- A więc, kilkadziesiąt lat temu, żyliśmy sobie spokojnie z moimi rodzicami na obrzeżach Paryża. Mój "ojczym"był strażnikiem w Vollterze. Kiedy został wysłany na misję do Francji zakochał się w mojej matce. Śmiertelniczce.
Mój biologiczny ojciec zmarł kiedy tylko przyszłam na świat, zostawiając moją matkę i mnie same, zdane tylko na siebie.
 Kiedy matka poznała Christophera, miałam może ze 3 latka. Polubiłam go.
Co nie zmieniało faktu, że byłam człowiekiem, ale to nie robiło dla niego różnicy. Nie miał ochoty na moją krew.
Obiecał mojej matce, że do nas wróci, że nas nie zostawi, tylko musi coś załatwić. I załatwił. Postawił się dla Vollturich, odszedł z ich straży przybocznej i przyjechał do nas, do Francji. Już wcześniej, zanim wyjechał wyjawił mojej matce prawdę o sobie, kim na prawdę jest, ale jej to nie przeszkadzało...- wszyscy słuchaliśmy jej opowieści. Nikt jej nie przerywał. Wydawała się taka szczęśliwa kiedy o tym mówiła. Wzrok miała mglisty, a na jej ustach widać było uśmiech, ale nie krzywy czy złośliwy, ale szczery, taki prosto z serca-... Kochała go. I ja też go pokochałam. To on mnie wychował, traktował mnie jak swoją córkę, a ja jego jak ojca.
Około roku, kiedy już był z nami, przemienił moją matkę, kochał ją tak bardzo, że nie chciał spędzać bez niej reszty życia. Razem z nią postanowił, że przemieni mnie w moje siedemnaste urodziny. I tak też zrobił.
I tak kilka dni po mojej przemianie, kiedy siedziałam zamknięta w piwnicy, usłyszałam, szamotaninę na górze w domu. Słyszałam bardzo wyraźnie, głosy i krzyki, ale byłam zbyt przerażona i zdezorientowana, by cokolwiek zapamiętać. Kiedy nagle poczułam swąd spalenizny wiedziałam, że muszę uciekać. Więc wybiłam szybę w piwnicznym oknie i wyrwałam kraty, wydostałam się na zewnątrz i uciekłam kilkanaście metrów dalej. Kiedy patrzyłam na palący się dom wiedziałam, że zostałam sama. Wiedziałam, że już nigdy więcej nie zobaczę mamy, ani taty...- jej głos nagle stał się cichy, a oczy były puste. Bez wyrazu. Wiedziałam, że w tej chwili ma przed oczami te straszne obrazy. Bardzo jej współczułam- Zostałam bez niczego. Nie miałam ubrań, pieniędzy, nie miałam dokąd pójść. Zaczęłam kraść. Ubrania, pieniądze... Jedzenia nie musiałam- uśmiechnęła się drapieżnie- Kiedy w miarę stanęła na nogi, wyjechałam. Pojechałam do Nowego Orleanu. To tam zrobiłam sobie tatuaż, przefarbowałam włosy i zrobiłam kolczyki. Chciałam zacząć od nowa.
Pewnej nocy, kiedy przechodziłam jakąś ciemną uliczką, ktoś mnie zaczepił. Powiedział, że wie co mi się przytrafiło i że pewnie chcę się zemścić. Powiedział, że mi pomoże i że takich jak ja jest więcej. Powiedział, żebym się do niego przyłączyła, a pomoże mi pomścić rodziców i zemścić się. Tak właśnie poznałam Przywódcę. Dołączyłam do Klanu i zaczęłam pomagać, w poszukiwaniu wampirów w podobnej sytuacji- zakończyła swoją opowieść. Zamrugała kilka razy i spojrzała na nas.
- No cóż... twoja historia... to jak się przed nami otworzyłaś... Ale co MY mamy z tym wspólnego?- zapytał koślawo Chad.
- Och! Czy Ty nic nie rozumiesz?!- poderwała się z krzesła i zaczęła krążyć po pokoju, gestykulując- Jako jedyni byliście szkoleni przez samych Vollturich. Mieszkaliście tam, wiecie, jak walczą, znacie zamek! Tylko wy możecie nam pomóc. Vollturi was też mają na celowniku! Nim się obejrzycie skończycie na stosie razem z innymi!
Spojrzeliśmy po sobie. Erica zatrzymała się przed nami głęboko oddychając. Poniekąd miała racje jeśli Vollturi się kogoś uczepią to nie ma zmiłuj. Albo jesteś z nimi, albo śmierć. Cóż, osobiście jeśli miałabym wybór, to wybrałabym opcje numer dwa. Jeszcze raz wymieniliśmy spojrzenia.
- Musicie nam pomóc. W was nasza jedyna nadzieja.


-------------------------------------------------------------------------------------

Strasznie mi wstyd..... ;c
Nie mam słów by to opisać.
Przepraszam....

Pozdrawiam i przepraszam
Elena Katherine Gilbert Pirce

P.S Jak Wam się podoba nowa postać? Jej zdjęcie możecie naleźć w zakładce "Bohaterowie"

Rzucajcie jakieś komy :) Dziękuje